Gelijk en toch anders

Paulus gebruikt het woordbeeld. Adam is het ‘voorbeeld’ van Degene die komen zou (vs. 14). In het Grieks staat het woord tupos, dat is afgeleid van een werkwoord dat ‘slaan’ betekent. Toch heeft tupos niet de betekenis van ‘slag’ gekregen, maar veel meer de betekenis van wat een slag achterlaat, namelijk een afdruk. Vervolgens kreeg het de betekenis van de ‘vorm’ waarmee een afdruk gemaakt wordt. Overdrachtelijk kon het zo de betekenis krijgen van ‘voorbeeld’. Dat Adam tupos van Christus genoemd wordt, wil zeggen, dat Adam en Christus zich verhouden als de vorm, waarin een beeldje wordt gegoten, en dat beeldje zelf (dr. J.P. Versteeg). In de relatie van type (Adam) en antitype (Christus) gaat het niet om een toevallige, maar om een zeer bepaalde overeenkomst. We hebben te maken met een heilshistorisch kader, waarbij het gaat om belofte en vervulling.

Overeenkomst
De overkomst tussen vorm en beeld, Adam en Christus, heeft vooral te maken met het gebruik van het woord één door de apostel Paulus. Acht keer noemt hij in Romeinen 5 dit telwoord in verband met Adam en vier keer in verband met de Heere Jezus Christus.
De eerste overeenkomst (vgl. ‘gelijk ... alzo’ in de verzen 18 en 19) is dat beiden door de Heere God zijn aangewezen als vertegenwoordiger van anderen. De tweede overeenkomst is dat beiden het hoofd zijn van een mensheid. Adam is als de eerste mens het hoofd van de oude mensheid en Christus als de tweede en de laatste het hoofd van de nieuwe mensheid. Na Hem zal er geen opvolger zijn die ook het hoofd is van mensen.
De derde overeenkomst is dat God niet alleen met Adam, maar ook met Christus een verbond heeft opgericht. Over het verbond met Adam schreef ik vorige week. De Heere heeft ook met Christus een verbond opgericht. Het verbond is dat Hij, wanneer Hij de zonden draagt van mensen, hen zal bevrijden en zij Zijn volk mogen zijn.

Voor allen|
Het volgende punt van overeenkomst is dat ieder het nageslacht vertegenwoordigt. We lezen dat in 1 Korinthe 15:21, 22: ‘Want dewijl de dood door een mens is, zo is ook de opstanding der doden door een Mens. Want gelijk zij allen in Adam sterven, alzo zullen zij ook in Christus allen levend gemaakt worden.’
Het laatste punt van overeenkomst is dat zowel Adam als de Heere Jezus Christus de vruchten van zijn werk heeft doorgegeven. Adams zonde en zijn gevolgen ontvangen alle mensen zonder enige uitzondering. De gehoorzaamheid van de Heere Jezus Christus en Zijn rechtvaardigheid worden geschonken aan allen die in Hem geloven. Uit dit alles blijkt dat de Heere een bepaalde structuur in de schepping heeft gelegd, waarbij de ongehoorzaamheid van Adam geldt voor allen die hem toebehoren. Hetzelfde is te zeggen ten aanzien van de daad van de gehoorzaamheid van Christus met betrekking tot allen die van Hem zijn.

Verschil
Ondanks de overeenkomsten zijn Adam als ‘de ene’ en Christus als ‘de Ene’ niet als gelijkwaardig te beschouwen. Christus als ‘de Ene’ steekt ver boven Adam als ‘de ene’ uit. In Romeinen 5:15 lezen we het volgende: ‘Doch niet, gelijk de misdaad, alzo is ook de genadegift, want indien, door de misdaad van één velen gestorven zijn, zo is veel meer (!) de genade van God, en de gave door de genade, die daar is van Eén mens Jezus Christus, overvloedig (!) geweest over velen’. Met andere woorden: door de zonde van Adam is de dood in de wereld gekomen, maar in de komst en het werk van Christus worden zonde en dood overwonnen.
Dit verschil werkt Paulus in de volgende verzen nader uit. In vers 16 spreekt hij over ‘en niet’ en ‘alzo’. Door de zonde van Adam is er sprake van veroordeling. Sinds het oordeel over Adam heeft de zonde zich oneindig vermenigvuldigd. Maar de genade gaat ver uit boven de schuld van Adam, want door het werk van de Heere Jezus is er rechtvaardiging en vrijspraak.

Niet meer vallen
Nog een verschil is dat Adam, door wie wij sterven, een mens is. Maar de Heere Jezus is God Die mens werd en daarom bevat Zijn daad voor ons de stellige zekerheid dat wij door de genade van God zullen leven (zie vs. 17, waar we lezen van ‘veel meer’). De genade van God houdt meer in dan dat onze zonden worden vergeven. We ontvangen meer dan een terugkeer naar de situatie van Adam voordat hij zondigde. Adam was goed geschapen, maar er was de mogelijkheid dat hij kon vallen. Zij die in Christus zijn, kunnen niet meer vallen. Struikelen doen Gods kinderen wel, waarvoor ze dagelijkse reiniging nodig hebben. Ze mogen zeker weten dat 'niets hen zal scheiden van de liefde van God, welke is in de Heere Jezus Christus' (zie Rom. 8:38, 39). En de Heere Jezus verklaart: ‘En Ik geef hun het eeuwige leven, en zij zullen niet verloren gaan in der eeuwigheid.’ (Joh. 10:28).

Iedereen?
Hoe ver moeten we de vergelijking tussen Adam en Christus doortrekken? Betekent het dat alle mensen de rechtvaardigheid van Christus ontvangen en behouden worden, zoals alle mensen in Adam veroordeeld zijn (vs.18)? In het onderwijs van de Heere Jezus horen we over twee wegen (bv. Joh. 3:36). In de brief van Paulus aan de Romeinen horen we duidelijk dat we de gerechtigheid ontvangen door het geloof (1:16, 17; 3:26; 10:9). Zij die geloven vormen met elkaar dus de nieuwe mensheid.
Onze relatie met Adam is gebaseerd op een natuurlijke afkomst. Als we echter spreken over onze relatie met de Heere Jezus, spreken over een geestelijke afkomst. Als gevolg van wedergeboorte krijgen we deel aan Christus en Zijn gaven. We worden in Christus Jezus een ‘nieuw schepsel’ (2 Kor. 5:17). Elders schrijft Paulus: ‘Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus tot goede werken, welke God voorbereid heeft, opdat wij in dezelve zouden wandelen’ (Ef. 2:10).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen