De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Nieuw ritme voor gezin

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Nieuw ritme voor gezin

Beginnen in Bleiswijk [6, slot]

4 minuten leestijd

Na de vijf bijdragen van ds. J.J. ten Brinke uit Bleiswijk over zijn ervaringen als jong predikant, verzorgt zijn vrouw de laatste aflevering van deze rubriek.

Het is ruim een jaar geleden dat ik de atlas pakte om de ligging van het dorp Bleiswijk te bekijken. Ik had geen idee waar ik het zoeken moest. Inmiddels zijn we er na enkele weken vakantie in het buitenland alleen maar in bevestigd: Bleiswijk is ons thuis.
Daar verwonder ik me over. De Heere heeft allereerst mijn man als predikant hier geroepen. En als gezin met drie jonge kinderen heeft zo’n verandering en verhuizing heel wat voeten in de aarde. Toch heb ik het geen moment ervaren als ‘lijdelijk volgen’. De Heere heeft juist in de roeping van mijn man duidelijk gemaakt dat we daarin helemaal samen mogen staan. Hij roept mijn man als predikant, mij als vrouw en moeder, ons als gezin om in Bleiswijk in Zijn Koninkrijk te dienen.

Bemoedigen
De eerste maanden betekenden voor ons onder meer zoeken naar een nieuw ritme voor ons gezinsleven. Was mijn man eerder tussen 7 uur ’s morgens en 5 uur ’s middags de deur uit en ’s avonds bezig met voorbereidingen voor zijn lesgevende taak of met studie, nu is hij grotendeels overdag in huis aan het werk en ’s avonds buitenshuis. Ook hierdoor merkte ik snel genoeg dat predikant-zijn niet iets is van mijn man alleen, maar dat we daar als hele gezin en met heel het huis bij betrokken zijn. Als vrouw maak ik intensief mee waar mijn man overdag mee bezig is en andersom is dat niet anders. Omdat het ’s avonds vaak niet mogelijk is, kiezen we ervoor ’s morgens rond 9.00 uur in ieder geval samen koffie te drinken. Verder zijn er op een dag veel ‘contactmomenten’, waarin we elkaar even spreken, dingen delen of elkaar bemoedigen. Ik ervaar het als heel mooi en bijzonder om zo intensief op elkaar betrokken te kunnen zijn.

Biddend meeleven
De eerste maanden kreeg ik van vrienden en bekenden veelvuldig de vraag welke taak ik op ging pakken in de gemeente. Ik bespeurde bij mezelf na een aantal keer een wat ongemakkelijk gevoel. Moet ik dan zonodig een bijzondere taak gaan vervullen als predikantsvrouw? Ik ben erachter gekomen dat het bijzondere in het gewone ligt. Elke dag mag ik dienen als vrouw en moeder. Er gewoonweg zijn op momenten dat het nodig is, zowel voor mijn man als voor onze kinderen. Op de dagen dat er druk ligt of moeilijke dingen te verwerken zijn, weet ik mij helemaal op mijn plaats in het zorgen voor rust, het meedenken met bepaalde dingen, het in gebed brengen van de zorgen van de gemeente. Dat geldt zeker ook voor de wekelijks terugkerende preekvoorbereidingen. De vreugde en de strijd die dat voor mijn man betekenen, blijven in het gezin niet onopgemerkt; biddend mag ik me daarbij betrokken weten.
Het is mijn verlangen persoonlijk en als gezin een open hart en huis te hebben voor de mensen die de Heere op onze weg brengt. De deur staat open. Ik ervaar geen moeite als mensen hier thuis komen voor een bezoek. Inmiddels zijn er heel wat catechisanten over de vloer geweest. Overdag worden bezoekers dubbel enthousiast begroet door onze kinderen en ’s avonds vragen we in verband met slapende kinderen enige stilte als mensen de studeerkamer op de zolder bezoeken. Is het niet mooi om zo als gezin en als huis beschikbaar te zijn? Leven als predikantsechtpaar is samen leven in dienst van de Koning. Samen verlangen naar en bidden om de voltooiing van Zijn Koninkrijk.
Leven als predikantsvrouw is dienen in woord en daad. Woorden van dr. P.J. Visser, uitgesproken op een ontmoetingsdag voor predikantsvrouwen, zullen me in dat opzicht bijblijven: dienen hoeft niet in de schaduw van mijn man, maar mag in het licht van Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 september 2009

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Nieuw ritme voor gezin

Bekijk de hele uitgave van donderdag 3 september 2009

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's