Psalm van Pinksteren

'Immers is mijn ziel stil tot God.'

Aan het kruis van Golgotha heeft Hij de dienst der verzoening voltrokken door Zichzelf aan God te offeren. Zozeer is Christus ook in deze psalm dat het ons troosten kan opnieuw Hem te zien in Zijn diepe vernedering. Maar ook in Zijn vervulling van de Schriften. Immers, wat er geschreven stond in al de Schriften, volbracht Hij. Denk aan het gesprek met de twee uit Emmaüs, met wie Jezus reisde door de landschappen van de Schriften en uitlegde wat van Hem geschreven stond: Hij moest al deze dingen lijden, sterven en van de doden opstaan.

Standhouden
Wat in het Oude Testament geschreven is van de Messias, Zijn Koninkrijk, Zijn kracht, Zijn heerlijkheid, het is uitgekomen. Dat klinkt wellicht wat te voorspelbaar. Hoe is het uitgekomen? Dat vooronderstelt Zijn ingang in het lijden en de dood en Zijn uitgang. De weg tussen beide is gegeven in Zijn standhouden. Want op die ene Mens is alles losgestormd, zo dat Hij de hellende wand werd, als een muur die op vallen staat. In dat vreselijke midden van Golgotha houdt Gods Zoon stand als de Koning in de gestalte van een dienstknecht.
Het zijn woorden die misschien afgevlakt zijn door het gebruik. Scherp ze op de slijpsteen van de Schrift, zodat ze ingesneden raken in het hart. Het is weer een psalm, de 22e, waarmee Hij klaagt dat Zijn kracht verdroogt als een potscherf, uitgebleekt in de zonnehitte. En weer een psalm, nu de 89e, vervult Hij: Zijn heerlijkheid wordt tot schande, Zijn kroon, ontheiligd, ligt op de aarde neergesmeten.

Hart
Wij staan van ver, maar toch om het kruis. Dat is het hart van elke kerkdienst en van alle werkelijk geestelijk leven. En zalig als wij aan Hem verbonden worden en blijven, telkens weer. Het wonder is zo weergaloos: onze Adam, de tweede, houdt stand. Hij buigt zich voor en onder God en in de diepste duisternis is Hij tóch: stil tot God, in een groot roepen: ‘Mijn God!’ Nu wordt het kruis de brug waarover de levende God hulp en heil aanvoert, hoe hoog de nood ook gaat. Jezus is mijn Redder, mijn God.
Als ik dat niet geloof, verga ik. Als ik dat geloof, besta ik, leef ik, sterf ik, heb ik een thuis, kom ik thuis, ben ik terecht gebracht. Mijn leven is met Christus verborgen in God.

Doorademd
Ten slotte raken wij aan het teerste geheimenis van het stil zijn tot God. Kort gezegd is dat de Heilige Geest en Zijn inwonen in onze harten. Wij moeten niet zozeer een tegenstelling creëren tussen letter en Geest, als zou het Woord ‘maar’ de letter zijn. De letter van de Schrift is Geestvervuld.
Is dat hoog en ver? Laat ik het dan zo zeggen: de Geest, dat is de Thuiszorg van de levende God in Christus. En dan gaat het allemaal bijeenkomen en in het licht komen: ons leven wordt van de Geest doorademd, doordesemd. Hier bloeit het kindschap van God open, juist te midden van en ook dankzij de aanvechtingen. Het is zo teer: stil tot God. De Geest bidt voor ons en in ons met onuitsprekelijke zuchtingen. Hij is als de Jakobsladder: de zuchten stijgen op, de vertroosting daalt neer. De Geest brengt ons arm bestaan, aan allerlei nood en dood onderworpen, ter sprake bij de Vader en Hem ter ore door Christus.
Pinksteren in Psalm 62. Wij wankelen, wij weten soms zo weinig meer. Maar wij zijn bij God bekend. En wij, op onze beurt, zullen weten wat ons in God en in Christus geschonken is en wordt: genade, vrede en vertroosting. Daar is niets spectaculairs aan. Maar het leven krijgt opvaart: 'vertrouw op Hem, te aller tijd, o, gij volk!, stort uw hart voor Hem uit. God is ons een toevlucht.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen