Het sterven van een christen

‘Wij weten immers dat, wanneer ons aardse huis, deze tent, afgebroken wordt, wij een gebouw van God hebben.’

In Korinthe zijn Joden gearriveerd met een retorische training. De een probeert nog mooier te preken dan de ander. De vorm van de preek achten ze belangrijker dan de inhoud ervan. Deze zogeheten sofisten proberen de mensen in Korinthe te imponeren. En dat lukt ook heel goed. De Korinthiërs zijn gecharmeerd van deze retorisch begaafde predikers. En Paulus dan? Ach, die kan lang niet zo mooi preken. Daarom wordt hij als evangeliedienaar gediskwalificeerd, afgeschreven. Hij maakt immers een zwakke indruk. Maar dat is ook precies de bedoeling, zo leert Paulus. Ik moet niet met mijzelf imponeren. Want jullie moeten niet worden gebonden aan de dienaar, maar aan de Meester. In hoofdstuk 4:7 schrijft hij dat evangeliedienaren als aarden vaten zijn. Heel zwak en broos. In diezelfde aarden vaten wordt echter wel een schat bewaard, de schat van de evangelieprediking. Die tegenstelling is door God zo gewild. Opdat de geweldige kracht die in de dienst aan het evangelie wordt ervaren, niet zal worden herleid op de dienaren, maar op God. Zwakheid is dus een wezenlijk kenmerk van een evangeliedienaar.

Hele leven bezig
Aan het einde van hoofdstuk 4 gaat Paulus daar op door. Niet alleen zijn evangeliedienaren zwak, ook alle christenen. In vers 16 schrijft hij over de uitwendige en over de inwendige mens. De uitwendige mens is de zichtbare persoon, het broze lichaam. Als iemand sterft, noemen wij meestal dag en tijdstip van overlijden. Maar volgens Paulus is sterven een proces. Die uitwendige mens wordt voortdurend verdorven. Eigenlijk ben je dus je hele leven bezig te sterven. Soms merk je dat ook heel goed. Iemand van zeventig heeft lang niet zoveel krachten als iemand van dertig jaar. Of de ene na de andere ziekte breekt je lichaam steeds verder af. Een christen heeft echter ook een inwendige mens. Dat is het nieuwe door God gewerkt. In Genesis 1 sprak God, en de schepping ontstond. Er is ook een herschepping. Als God door middel van Zijn Woord (s)preekt, worden mensen een nieuwe schepping. Namelijk als een zondaar zijn vijandschap jegens God opgeeft en met Hem wordt verzoend. Terwijl de uitwendige mens bezig is te sterven, is er ook een ‘nieuwe Paulus in de maak’. Er is een uiterlijk zichtbare afbraak en tegelijk een innerlijk onzichtbare vernieuwing. Wat gebeurt er wanneer het proces van die afbraak wordt voltooid?

Twee beelden
Om die negatieve kant aan te duiden, gebruikt Paulus hier minimaal twee beelden. Het eerste beeld is het beeld van een tent. In vers 1 zegt hij dat zijn leven kan worden vergeleken met een tenthuis. Paulus is tentenmaker en kent dus heel goed de kenmerken van een tent. Een tent wordt gebruikt door pelgrims. Een tent biedt relatief weinig beschutting, heeft geen duurzaamheid, wordt nooit permanent opgeslagen, kan heel gemakkelijk en snel worden afgebroken. Sterven is afbraak. Zoals een tent wordt afgebroken en uit elkaar gehaald, zo wordt ook eens ons lichaam uit elkaar gehaald en afgebroken. Vernederend!
Het tweede beeld dat hiermee samenhangt, is het beeld van vertrekken uit een land. Volgens vers 8 houdt sterven in dat je gaat uitwonen buiten je lichaam. Sterven is vertrekken uit het aardse lichaam, dat achterblijft om begraven te worden. Vertrekken en afscheid nemen veroorzaken natuurlijk pijn en verdriet.
Sterven is afbraak van ons tenthuis en vertrek uit ons lichaam. Het is maar dat we er rekening mee houden! We kunnen hier niet altijd blijven. We zijn op doorreis. Op Gods tijd wordt ons aardse tenthuis afgebroken en vertrekken we. Soms onverwachts, nooit onverwacht.

Abraham
In dit verband kunnen we veel van Abraham leren. Nadat hij in het beloofde land was aangekomen, ging hij daar geen prachtige huizen bouwen om er altijd te wonen. Nota bene in het beloofde land ging Abraham in ténten wonen (Hebr. 11:9). Hij wist: Ik ben hier slechts een pelgrim, onderweg. Eenmaal moet ik mijn aardse bestaan als een tent laten afbreken om te vertrekken naar mijn eeuwig bestaan. Beseffen wij het goed dat ons aardse wereldje niet meer is dan een tentenkamp en dat we slechts een trekkersvolk zijn? Laten we de pinnen van onze levenstent niet te diep in de grond slaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen