Prikkelende vragen

Voor De Fijter zelf kwam zijn benoeming onverwacht. ‘Ik had nooit gedacht dat ik als theoloog in Maastricht terecht zou komen. Ik heb mij bij mijn vrouw Femke gevoegd, die hier Geneeskunde heeft gestudeerd. Zij werkt nu als arts-assistent in Sittard. Sinds een paar maanden werk ik aan een bijzondere universiteit, die jong is en dynamisch, met een internationale uitstraling. De meerderheid van de studenten komt niet uit Nederland. Daarom is mijn voertaal meestal Engels.
Mijn opdracht bestaat uit drie dingen.
Allereerst het bieden van een eigen plek in de universitaire gemeenschap, waar studenten welkom zijn zoals ze zijn, waar ze kennis kunnen maken met het christelijk geloof, waar zij hun eigen geloofsovertuiging kunnen ontwikkelen.
Daarnaast wil ik een eigen bijdrage leveren aan de academische discussie, bijvoorbeeld in het debat over geloof en wetenschap.
En ten derde is het mijn taak wezenlijke contacten met studenten op te bouwen, waarin in persoonlijke ontmoetingen het geloofs- en levensverhaal kan worden gedeeld, bijvoorbeeld in gesprek of in gebed. Dit alles gebeurt in een setting waar ontmoeting en betrokkenheid (elke week een maaltijd) en internationale en interculturele contacten hoog in het vaandel staan.’
Voor zijn werk legt De Fijter verantwoording af aan de Protestantse Kerk en aan het bestuur van het studentenpastoraat, dat de continuïteit van het werk waarborgt en ontwikkelt. ‘Ook werken we nauw samen met het Studenten Service Centrum van de Universiteit Maastricht, waar bijvoorbeeld studentendecanen en studentenpsychologen werken.’

Studentendienst
Een orthodoxe studentenpastor aan de Universiteit Maastricht, levert dat geen spanning op?
‘Ook aan de Universiteit Maastricht geldt dat kerk en staat hun eigen verantwoordelijkheden hebben. Een studentenpastor staat tussen die twee verantwoordelijkheden in, of je nu orthodox bent of niet. Dat is een spannende positie. Maar kijk, spanningen kan ik altijd nog uit de weg gaan, misschien later, als ik oud en grijs ben, en bij wijnstok en vijgenboom van de zon geniet.
Ik zeg wel eerlijk dat ik het een grote uitdaging vind om oprecht christen en pastor te zijn aan een seculiere universiteit. Ik probeer daarom een manier van werken te ontwikkelen waarin ik elke student in zijn of haar waarde laat, waarin ik persoonlijk betrokken ben en waarin ik mijn eigen geloofsovertuiging niet verstop.’

Wat kom je onder studenten tegen ten aanzien van vragen over of vooroordelen ten aanzien van het christelijk geloof?
‘Vooroordelen heb ik nog niet zoveel gehoord. Wel krijg ik nieuwsgierige vragen over wat een studentenpastor eigenlijk doet, en wat er überhaupt bij het studentenpastoraat georganiseerd wordt. En verder zijn er veel prikkelende vragen. Een tijdje terug kwam een studente naar mij toe, na afloop van de internationale studentendienst die wij hier organiseren. Ze had een vraag over het Onze Vader. Ze vroeg zich af waarom we eigenlijk bidden: ‘Vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren’. Ze kon niet uit de voeten met de wederkerigheid van dat gebed. Want, zo zei ze, wat wij kunnen vergeven, valt toch in het niet bij wat God vergeeft?’

Levensvragen
Heb je (in een wetenschappelijk klimaat) ruimte om het unieke van de persoon en het werk van Jezus Christus uit te dragen?
‘Jezus Christus is overal even uniek, maar de ene bedding voor het christelijk geloof is de andere niet. Aan de universiteit kom je mensen tegen die zich in een paar jaar enorm ontwikkelen. Mensen met een kritische blik, die naast al hun denk- en schrijfwerk tijd nodig hebben om bezig te zijn met het stellen van persoonlijke levensvragen. Graag begeleid ik studenten daarbij. In die begeleiding komt Jezus Christus ter sprake. Hij is mijn Heer en Verlosser. Maar dat is geen overtuiging die je kunt afdwingen bij de ander. Ik ben er van overtuigd dat je Jezus Christus kunt ontmoeten in een gemeenschap van gelovigen. Hoe experimenteel ook, de Maastrichtse studentenecclesia is zo’n gemeenschap. Ik zie het als mijn taak om aan het groeien en bloeien van die gemeenschap, middenin het wereldje van de universiteit, bij te dragen.’

Wanneer ga je de oprichting van een CSFR-dispuut Maastricht melden?
‘Studenten die hun eigen christelijke zuil opzoeken, die luxe (of last) heeft Maastricht niet. Maastricht kent niet – zoals bijvoorbeeld Utrecht – een brede waaier aan christelijke verenigingen. Wat ik graag wil melden, is dat er in Maastricht een uniek proces is gestart. De twee christelijke studentenverenigingen, Ichthus en Navigators, hebben besloten om te werken aan een fusie. Daar nemen ze één studiejaar de tijd voor. Een mooi signaal dat eenheid uitstraalt!’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen