Sympathieker dan Doleantie

Ds. H. Harkema, Middelharnis: ‘Afscheiding en Doleantie ken ik vanuit mijn eigen familiegeschiedenis. Het waren twee verschillende breuken. In de familie Harkema maakte de Doleantie een diepe scheur door gezinnen heen. Toen mijn vader als kandidaat zou preken in de Hervormde Kerk, waaruit mijn grootmoeder kwam, liep zijn oom met hem mee naar het kerkgebouw. Maar bij het hek sprak hij de historische woorden: ‘Harke, Gods seine, ik moat nei een oare tjerke.’ (Harke, Gods zegen, ik moet naar een andere kerk.) En hij liep door naar de Gereformeerde Kerk.
Met de Afscheiding was het anders. Opa Harkema verhuisde van Friesland naar Hilversum en ging daar op zoek naar een geestelijk thuis. Dat vond hij aanvankelijk niet in de Hervormde Kerk, maar bij de broeders van de Afscheiding. Hij heeft met zegen geijverd voor de gereformeerde prediking in de Hervormde Kerk, maar nooit afstand gevoeld met de Christelijke Gereformeerde Kerk. Zo was het ook met de meeste voormannen van de Afscheiding. De Cock had diep respect voor de Haagse predikant ds. D. Molenaar, die zich niet afscheidde, en hij logeerde zelfs bij ds. C.C. Callenbach in Nijkerk en zei: ‘Wij zijn één van Geest, maar niet van één kerk.’

Waarom hervormden de Afscheiding sympathieker is dan de Doleantie? Ik denk omdat bij de Afscheiding geen kerkleiders of politici maar predikanten bepalend waren. Zij probeerden het standpunt van ‘hen die bleven’ te begrijpen en respecteerden dat meestal ook wel.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen