Actualiteit van Afscheiding

Hebt u als nazaat van de Afscheiding begrip voor de roeping die hervormd-gereformeerden in de Protestantse Kerk hebben?
‘Ik kan begrijpen dat als men zich in de Protestantse Kerk geplaatst weet, men de roeping voelt de doorwerking van de gereformeerde beginselen vanuit Schrift en belijdenis te bevorderen. Tegelijkertijd besef ik hoe moeilijk een dergelijke positie is in een kerk die zo breed is en waarin zoveel zaken getolereerd worden die haaks staan op Schrift en belijdenis. Dat is voor mij als nazaat van de Afscheiding het problematische van een dergelijke positie. In hoeverre draag ik verantwoordelijkheid voor hetgeen gebeurt in de breedte van de Protestantse Kerk? Waar liggen de grenzen? ’

Hoe relevant zijn voor u de motieven van de Afscheiding nu?
‘De vaders van de Afscheiding van 1834 werden naar mijn stellige overtuiging door de nood gedrongen. Zij wilden niet anders zijn dan de voortzetting van de kerk van de Reformatie. Het was niet hun intentie separatisten te zijn, maar zij begeerden een terugkeer naar een voluit functioneren van de belijdenis en de kerkregering van de aloude gereformeerde kerken in Nederland. Ik ben ervan overtuigd dat die motieven ook nu ten volle actueel zijn en het zou een zegen zijn als we elkaar daarin zouden mogen ontmoeten, over kerkmuren heen.’

(Hoe) moeten we zoeken naar herstel van de gebrokenheid?
‘Ds. G.H. Kersten schreef bij de herdenking van de Afscheiding in 1934: ‘De oorzaak van de scheiding en de breuk in Gods kerk ligt in de zonde.’ Daar zal het moeten beginnen, dat we elkaar als schuldigen aan de gebrokenheid van de kerk vinden, te midden van ‘het gruis van Sion’. Het zij ons gebed dat de Heere ons daar moge brengen. Dan is er geen plaats voor kerkelijk triomfantalisme. Het is mijn uitzien dat de Heere bijeen zal brengen wat bijeen hoort op basis van Schrift en belijdenis. Maar daarbij hoort ook hoe die gereformeerde belijdenis functioneert, anders gezegd de spiritualiteit van de belijdenis. Daarbij acht ik de doorleving van de drie stukken, ellende, verlossing en dankbaarheid, de hartslag van het geestelijke leven. Leven we werkelijk uit de schatten van ons gereformeerd belijden en is er van daaruit geestelijke herkenning van elkaar? Dat is naar mijn overtuiging een wezenlijke vraag.’

Christelijk-gereformeerden en hervormd-gereformeerden kunnen goed met elkaar overweg. Wat is uw gevoel over het feit dat we toch niet in één kerk en zelfs niet in één gemeente zitten?
‘Christelijk-gereformeerden houden altijd een natuurlijk heimwee naar de voormalige Nederlandse Hervormde Kerk: de kerk waarin zij immers hun wortels hebben. Wie zou er dus niet naar terug verlangen? Daarom mag en zal het nooit wennen dat we kerkelijk gescheiden optrekken. Ook het feit dat met name in hervormd-gereformeerde kring hetzelfde geestelijke geluid klinkt als in de Christelijke Gereformeerde Kerken draagt aan dat geestelijke heimwee bij.’

In Huizen leidt u samen met een hervormde collega de biddagmiddagdienst. Wat is de waarde daarvan?
‘Het is een halfjaarlijks feest, voor klein en groot, ook vanwege de geestelijke herkenning. Mijn hervormde collega en ik houden samen een dienst die speciaal gericht is op de kinderen. De ene is liturg, de andere verzorgt de preek – en dat wisselt jaarlijks. Wegens plaatsgebrek zijn we indertijd vanuit ons kleine kerkgebouw naar de grotere Zenderkerk aan de overkant gegaan – teken van hoop!’

Wat vindt u van de stelling: het kerkelijk gescheiden optrekken is niet slechts gevolg van onze verdeeldheid – die een gegeven is –, maar zonde tegen God?
‘Als ik Ezechiël 37:15-28 lees, kan ik niet anders dan dat toestemmen. Samen zijn wij van het heilsspoor afgegaan. Laten we daarom maar geen wederzijdse schuldigen aanwijzen, maar ieder in eigen mogelijkheden bidden en bouwen.’

Wat moet er gebeuren om na 175 jaar de breuk te herstellen?
‘Die vraag eist veel meer dan enkele woorden. Het vorige antwoord roept om herstel, maar de werkelijkheid is (erg) weerbarstig. In ieder geval kan niemand zich bij de huidige situatie met een gerust hart neerleggen. Te denken is aan de reeks EO-radio interviews in de zomer van 2008 met Andries Knevel. Tegelijk merken we door de jaren heen dat ieder de handen vol heeft om het ‘eigen huis’ bijeen te houden in de storm van geestelijke verwarring.
Er zijn lichtpuntjes, zoals de contacten rond de Herziene Statenvertaling, rond Theologia Reformata, de Stichting Gereformeerde Jeugdzorg (SGJ), wederzijdse hoogleraren, de serie Woord der prediking. Laten we elkaar blijven opdragen in de gebeden en dankzeggingen.’

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen