Opa wordt begraven

Bij de begrafenis van opa staat hij er beteuterd bij. Hij wil wel huilen, maar heeft geen tranen meer. Alles staat droog. Zonder nog krachten te hebben, blijft zijn lichaam schokken. Hoe moet het nu verder? Opa zorgde immers voor hem. Al toen zijn vader en moeder zo kort na elkaar waren overleden. Opa was er altijd, stond altijd voor hem klaar. Zorgde dat hij soms kleren kreeg en naar school kon. Als hij thuis kwam had opa het eten klaar. Als het er op aan kwam, dan spaarde opa het voedsel uit zijn eigen mond. Nu is hij er niet meer.

Wilde vruchten
Opa was op pad gegaan. Dat deed hij steeds de laatste tijd. Er is geen eten meer in het dorp. De mensen maken lange wandelingen in de hoop een struik met wilde vruchten te vinden. Die vruchten moeten dan urenlang koken, anders zijn ze nog giftig. Geduldig en hongerig wachtte hij op opa. Kracht om naar school te gaan heeft hij niet meer. Nog minder om samen met opa te gaan zoeken. Stilletjes lag hij te staren bij de ingang van de hut. Opa zou vast snel komen met een zak vol wilde vruchten. Maar opa kwam niet. De buren werden onrustig en gingen zoeken. Na een paar dagen vonden ze hem, helemaal uitgeteerd. Zijn ogen hol en zijn handen leeg, zijn laatste krachten opgebruikt. Opa was van honger omgekomen.
Wie zal er nu voor hem zorgen? Een ver familielid dat hij niet kent? Zal de dorpsgemeenschap zich om hem bekommeren? Of moet hij naar een weeshuis? Zullen zij voor hem zorgen zoals opa deed? Zullen zij het voedsel uit hun mond sparen voor hem? Of zal hij als een vreemde indringer worden gezien, een ongewenste extra mond die ook gevuld wil worden?

Dagen overslaan
In Kenia balanceren honderdduizenden mensen op het randje van leven en dood. Ze zijn aan het eind van hun krachten. De regering doet vooral een beroep op hulporganisaties en de bevolking. Zelf houdt het hen minder bezig. Sommigen waren wel actief in het speculeren met voedselvoorraden. Ze hebben er goed aan verdiend, zonder dat de maïs ooit van schuur wisselde. Het dreef de prijzen zo hoog op, dat de mensen het zich niet meer konden veroorloven.
Drie maaltijden op een dag werden er twee, en twee werden er een. Nu is het een of meer dagen overslaan. Wat kan een mens hebben?
Anderen in de regering hebben noodvoorraden verkocht. Zodra de noodhulp moest worden gegeven, bleken de voorraadschuren leeg. Wie wordt hiervoor verantwoordelijk gehouden? Droogte en honger zijn voor een groot gedeelte immers geen natuurramp. Er is geen rampenplan, er wordt niet op tijd voldoende voedsel geïmporteerd, er worden geen prijsmaatregelen genomen, er is geen voorlichting voor geboortebeperking.

Luisteren
Besluiten worden alleen op papier genomen. Naar het luide roepen om hulp van de bevolking luisteren de machthebbers niet. Maar wie aan het voedsel van de arme komt en er zelfs aan verdient, die zal toch moeten leren luisteren. Luisteren naar de schreeuw om recht. Luisteren naar het hulpgeroep van wie hongert. Luisteren naar het bloed dat roept van de aardbodem. Want wie goed luistert, kan tussen al die stemmen de wegstervende schreeuw van opa nog horen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen