GLOBAAL BEKEKEN

‘De leer van Rome is niet veranderd’, zegt de christelijk gereformeerde hoogleraar A. Baars in de Gezinsgids. Het boek van Paus Benedictus over Jezus is ‘natuurlijk’ een ‘echt rooms boek’, maar:

Toch heb ik me tijdens het lezen meerdere keren in positieve zin verbaasd over de inhoud. Ik kan begrijpen dat mensen onder de indruk zijn. Als het gaat over de naturen van Christus trekt Ratzinger voluit katholieke lijnen. Bij hem is Christus volkomen God en volkomen mens. Hoeveel protestantse theologen nemen de twee naturen van Christus niet meer voor hun rekening? (…) De belijdenis over de persoon van Christus is bij hem in ieder geval in veilige handen. Maar volgens Luther ging daar het geding tussen Rome en de Reformatie ook niet over. Mooi vond ik ook dat de huidige paus opkomt voor het geheel van de Schrift. Hij pleit duidelijk voor het typisch reformatorische gegeven van Schrift met Schrift vergelijken. Hij gaat in tegen moderne bijbeluitleggers in zijn eigen kerk die niet verder komen dan een beschrijving van de historische Jezus. Volgens hem doen ze Jezus dan tekort. Hij benadrukt dat het moet gaan om de Christus der Schriften, om de Christus van het geloof. Hij noemt hier zaken die je zo voor de prediking kunt gebruiken, al moet je ietwat mystieke elementen even filteren.

De Amerikaanse journaliste Marilynne Robinson (erkend Calvijnkenner) schreef een wereldvermaard boek: Gideon. Daarin is een 76-jarige predikant uit Iowa in gesprek met zijn zeven jaar oude zoon.

Ik ben hier zielenherder geweest, van honderden en honderden mensen in de loop der jaren, en ik hoop dat ik tot hen gesproken heb en niet alleen tot mezelf, zoals het me soms toeschijnt als ik terugkijk. Het gebeurt me nog wel eens dat ik ’s nachts wakker word en denk; dát had ik moeten zeggen! Of: dát heeft hij bedoeld! (…)
Eén preek ligt er boven niet, die heb ik al verbrand op de avond voor ik hem wilde uitspreken. Men heeft het vrijwel niet meer over de Spaanse griep, maar dat was iets verschrikkelijks, en ze sloeg juist toe tijdens de Eerste Wereldoorlog, net op het moment dat wij erbij betrokken raakten. Ze velde de soldaten bij duizenden, gezonde mannen in de kracht van hun leven, en daarna breidde ze zich uit over de rest van de bevolking. Het was net oorlog, echt waar. De ene begrafenis na de andere, gewoon hier, in Iowa. We verloren heel veel jonge mensen. En dan kwamen we er nog genadig af. De mensen kwamen met maskers voor naar de kerk, áls ze al kwamen. Ze gingen zo ver mogelijk van elkaar af zitten. Het gerucht ging dat de Duitsers de ziekte veroorzaakt hadden met één of ander geheim wapen.
En ik denk dat de mensen dat maar al te graag geloofden, omdat ze dan niet hoefden na te denken over welke andere betekenis het zou kunnen hebben. De ouders van de jonge soldaten kwamen dan naar me toe om me te vragen hoe de Heer zoiets kon toestaan. Ik had hun wel willen vragen wat de Heer moest doen om ons duidelijk te maken dat Hij niet ‘iets toestond’. Maar in plaats daarvan troostte ik hen door te zeggen dat we nooit zouden weten wat hun jonge mannen bespaard gebleven was. De meeste van hen dachten dat ik bedoelde dat hun de loopgraven en het mosterdgas bespaard gebleven waren, maar ik bedoelde eigenlijk dat het hun bespaard gebleven was te doden. Het was net een bijbelse plaag, precies zo. Ik dacht aan Sanherib. Het was een vreemde ziekte. Ik zag het in Fort Riley. Die jongens stikten in hun eigen bloed. Ze konden zelfs niet praten door het bloed in hun keel, in hun mond. Heel wat van hen stierven zo vlug dat er geen plaats was om hen neer te leggen, en daarom stapelden ze de lichamen gewoon op in de tuin.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen