Verlangen naar herleving

Beste broeder Willem,

Wij mogen samen schrijven over de geestelijke situatie van de kerken in Nederland, in het bijzonder de Protestantse Kerk waarvan we beiden lid zijn. Tevens zal ook de bediening van Stichting Heart Cry (hartenkreet) aan de orde komen. Het is mijn diepe verlangen om in bewogenheid, eerlijkheid en hartelijke liefde samen in gesprek te gaan. Daarbij is het mijn gebed dat deze briefwisseling tot heil van Christus’ gemeente zal zijn.

Als het gaat om de geestelijke situatie binnen de kerken, dan kunnen we natuurlijk zeggen dat die wel meevalt. Laten we echter niet zeggen: ‘Vrede, vrede’, terwijl er geen vrede is (Jer.8:11). De situatie is mijns inziens namelijk zeer ernstig. Jazeker, de Heere God gaat door met Zijn werk en er zijn bemoedigende dingen gaande. Gelukkig zijn er nog oprechte dienaren en gemeenteleden die bewogen zijn met de kudde. Toch zien we dat steeds meer jongeren en ouderen de kerk de rug toekeren en God en Zijn Woord verlaten. De schuld daarvan ligt mijns inziens niet bij de wereld, maar bij ons, het huis Gods (1 Petr.4:17). We zijn met onze gemeenten – en niet in de laatste plaats die binnen onze eigen kerk – grotendeels een lauwe, (dood)zieke kerk geworden (Openb.3:14-22). Wat is er vaak weinig vuur en bewogenheid om de eer van God en de redding van zondaren. Dat is intens verdrietig. Er is dan ook werkelijk een door God gewerkte herleving nodig (Jes.64:1)!

Ik realiseer me terdege dat ik hiermee nogal wat beweer. Daarom wil ik een poging doen om deze beweringen enigszins toe te lichten. De laatste jaren heb ik regelmatig over de noodzaak van (persoonlijke) herleving binnen de kerk mogen preken. Wat mij veel heeft beziggehouden is wat staat in Mattheüs 21:13: ‘Mijn huis zal een huis van gebed genaamd worden; maar gij hebt dat tot een moordenaarskuil gemaakt.’ Dat beeld komt steeds weer bij mij boven wanneer ik nadenk over de huidige toestand van veel gemeenten binnen de Protestantse Kerk. O ja, er zijn voldoende activiteiten en het kerkelijk bedrijf draait op volle toeren. We hebben het nog nooit zo druk gehad binnen de kerk.

Maar waar is de merkbare tegenwoordigheid van de Heere? Waar is de radicale, Geestvervulde, bijbelse prediking? Waar zijn de veranderde levens (bekeringen), gewerkt door de Heilige Geest? Waar is de liefdevolle gemeenschap met elkaar? Waar is de verootmoediging? Waar zijn de vrijmoedige getuigenissen? Waar is de passie voor de ongelovige wereld en de onbekeerde mensen? O zeker, het is er nog wel, maar verlang jij niet naar meer?

We zijn zo druk met vergaderingen, beleidsplannen en rapporten; maar het (gezamenlijke) gebed, het binnenkamerleven en de persoonlijke gemeenschap met God zijn activiteiten die veel minder gepraktiseerd worden. Dat wordt door velen wel erkend. De rommelmarkten, verkopingen en slaatjesacties voor de kerk zijn belangrijker geworden dan de bidstonden (gebedsgroepen). Organiseer een rommelmarkt en vijftig tot honderd mensen melden zich spontaan, terwijl een gebedsgroep hooguit door tien mensen bezocht wordt. Geeft dit ten diepste niet het huidige geestelijke klimaat aan? Het gebed is toch de ademtocht van de ziel; de graadmeter van ons geestelijke leven? Het (gezamenlijk) gebed behoort toch tot een van de vier pijlers van de nieuwtestamentische gemeente (Hand. 2:42)?

Ontbreekt het ons niet aan ogenzalf misschien? Zijn we rijk en verrijkt geworden en hébben we geen gebrek? Als gemeente proberen we actief te zijn: missionair en naar buiten gericht. Maar als ik gemeenteleden persoonlijk spreek, dan klagen ze over verdeeldheid, individualisme, gebrek aan saamhorigheid, gebrek aan gepassioneerde leden enzovoort. Mijn vraag is dan: hebben we wel geleerd om zelf echt een bijbelgetrouwe gemeente te zijn? Hoe kunnen we bezig zijn met de ongelovige buitenwereld als er binnen onze eigen gemeenten nog vele passieve (onbekeerde) kerkmensen ‘gewoon’ lauw doorleven? Hoe is het mogelijk dat kerkmensen jarenlang in blijvende onzekerheid verkeren of ze wel werkelijk behouden zijn voor de eeuwigheid? Broeder, dat moet ons toch aangrijpen?

We hebben juist in deze tijd een roeping en verantwoordelijkheid. De Bijbel roept ons op om als een wachter op Sions muren de bazuin aan de mond te nemen en te waarschuwen (Ezech. 33:7). We moeten onverschrokken en bewogen de (kerkelijke) zonden bij de naam noemen (Jer. 7), maar ook in liefde de weg wijzen tot herstel (2 Kron. 7:14).

Broeder, terwijl mijn verslagenheid en vragen over hoe het zover heeft kunnen komen zich dagelijks vermenigvuldigen, lijkt het alsof de antwoorden uitblijven. Ik ben dan ook benieuwd of je de genoemde zaken herkent. En hopelijk kun je me ook helpen met het vinden van antwoorden op vragen als: Wat is onze (mijn) plaats in de schuld van de kerk? En wat vraagt God van ons als we nu de juiste diagnose gesteld hebben?

Met hartelijke groet,

Ds. W. Meijer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen