Onze verantwoordelijkheid

Beste broeder Willem,

Hartelijk dank voor de brief. Ik vind het jammer dat de oorzaak van het verval van de kerk onderbelicht blijft; er wordt omheen gedraaid. Teleurstellend vind ik het eveneens dat je mij verwijt exegetisch niet verantwoord bezig te zijn, zonder concreet te maken waar dat het geval is. Ik snap best dat we niet overal diep op in kunnen gaan, maar op deze manier suggereer je wel zaken die niet uitgelegd worden. Wat betreft het leiderschap wil ik nog een misverstand wegnemen. ‘Dienen’ behoort inderdaad de grondhouding van iedere gelovige te zijn, ongeacht of hij of zij een ambt beoefent. Daarin mogen we onze Meester volgen (Mark. 10:45). Ik bedoelde dus ‘dienend leiderschap’, zoals we dat bij Nehemia zien.

Het antwoord op alle vragen die ik in de vorige brief stelde, wordt nu feitelijk samengevat in de vraag hoe er gedacht wordt over het genadeverbond en dat in relatie tot de kerk, in dit geval de Protestantse Kerk, en de rol van Heart Cry in dit verband. Hoewel deze brief maar kort kan zijn en over dit thema honderden boeken geschreven zijn met uiteenlopende visies, zal ik toch proberen hierop in te gaan.

Broeder, het (genade)verbond is voor mij heel belangrijk. De Bijbel leert immers duidelijk dat er geen mens gezegend wordt buiten het verbond met Abraham om (Gal. 3:8). Ik geloof op grond van Gods Woord dat God werkt in de lijn der geslachten (2 Tim.1:5). Het is daarom een bijzonder voorrecht om geboren te worden binnen een christelijk gezin. Een grote genade, maar ook een zeer grote verantwoordelijkheid. Immers, geboren worden op het christelijke ‘erf’ impliceert niet dat we ook automatisch in Christus zijn geënt. Als (volwassen) mensen slechts uitwendig bij het verbond behoren, maar niet ‘inwendig besneden’ worden, raken zij de rechten en zegeningen van het verbond kwijt. Dan is er maar één weg tot behoud: verootmoediging, schuldbelijdenis en radicale bekering (Jes.1). Dit lezen we ook in 1 Korinthe 10:1-13. Velen noemen zich christen, zijn gedoopt, vieren zelfs avondmaal, maar zullen toch voor eeuwig verloren gaan. Waarom? Er is nooit een echte bekering tot God geweest, alhoewel ze uiterlijk bij het volk van God horen.

Dit laat ons overduidelijk zien dat radicale bekering en gehoorzaamheid onze verantwoordelijkheid is (Deut. 7:9). Zo ging het ook telkens in het Oude Testament. Als het volk zich bekeerde (activiteit!), bleek Gods verbondstrouw uit het feit dat Hij Zijn volk weer wilde bezoeken.

Moeite heb ik in dat kader met jouw opmerking dat je verantwoordelijkheid invult met ‘wederliefde’ (= beantwoorde liefde). Dat kan toch alleen waar zijn als er sprake is van wedergeboorte? Mijn vraag aan jou is: op welke wijze kunnen de onbekeerden in de kerk überhaupt wederliefde tonen jegens God? Romeinen 11:22 vermeldt toch duidelijk dat hoogmoedige, vormgodsdienstige kerkgangers afgehouwen zullen worden? Op de vraag van de vele passieve (onbekeerde) kerkmensen, die ‘gewoon’ lauw doorleven ben je nog niet ingegaan!

De Heere God heeft Zich dus in Christus verbonden aan Zijn gemeente, of anders gezegd het lichaam van Christus (Ef.1:22-23). Die Kerk is in ons land echter vertegenwoordigd binnen tientallen denominaties. De Protestantse Kerk bevestigt dit door in de kerkorde zichzelf te zien als een gestalte van Christus. Wij zijn helaas vanwege onze hoogmoed tot op het bot verdeeld. Heart Cry heeft een intens verlangen dat de eenheid van het lichaam van Christus weer tot uitdrukking wordt gebracht. Wij willen als christenen dienstbaar zijn ten behoeve van het lichaam van Christus en we hopen dat de bedieningen (Rom.12:1-8) meer gaan functioneren, dwars door al ons menselijk falen heen. Het is dus dat lichaam als geheel dat ik verlang te dienen.

Dan komen we gelijk bij je vraag met betrekking tot mijn bediening. Het is de Heilige Geest die afzondert voor een bediening en dat wordt veelal in de Schrift middels Zijn gemeente – de broeders – bevestigd. Het gaat mij niet zozeer om de ‘functie’ van evangelist, want ook ik weet mij geroepen en doe het werk van een evangelist – een verkondiger van een goede boodschap –, zonder daartoe bevestigd te zijn (Hand.11:19-21; 18:24-28).

Ten slotte zou ik in onze correspondentie terug willen keren naar het onderwerp waarover we zouden schrijven: de geestelijke toestand en het verval van de kerk(en) in Nederland. Graag wil ik in dat kader twee vragen aan je voorleggen: (1) Hoe zou het komen dat honderden jonge mensen met zoveel geestelijke vragen en nood bij Heart Cry naar een antwoord zoeken? (2) Wat verwacht God – in het licht van het verval der kerk – concreet van jou als christen en als dienstknecht van Christus?

Met vriendelijke groet,

Arjan Baan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen