Laten we wakker worden

Beste broeder Willem,

Bedankt voor je brief. Zoals gezegd zie ik het belang van een zendende gemeente, maar in verband met de kerkelijke verdeeldheid is een en ander echter niet gemakkelijk te realiseren. Ik word geconfronteerd met een grote geestelijke nood en de Heere heeft mij op het hart gelegd om juist het hele lichaam van Christus – over kerkmuren heen – tot zegen te zijn.

Dan wat de prediking betreft. Opnieuw wordt het in onze correspondentie duidelijk dat we – als broeders in Christus – theologisch niet op dezelfde lijn zitten. Ik vind het verdrietig dat je iedere verantwoordelijkheid lijkt te ontlopen met betrekking tot de ongelovigen binnen de kerk. Neem jij er dan genoegen mee dat het merendeel in jouw gemeente misschien wel bestaat uit schijnchristenen? Ik vrees dat ook na onze correspondentie Heart Cry nodig zal blijven om – in het licht van de wederkomst – de kerken wakker te schudden met de oproep om niet langer verder te leven in ‘dode vormengodsdienst’ (2 Tim. 3:5).

Volgens mij is de wedergeboorte een radicale vernieuwing. Wij dienen niet de wet der zonde, maar met het ‘vlees’ de wet der zonde. Wij waren in het vlees (Rom. 7:5), maar zijn door wedergeboorte in de Geest. Wanneer je in het vlees blijft, zul je sterven (Rom. 8:13)! Absolute onmacht tot het goede mag ons zo brengen tot absolute afhankelijkheid van de Geest. Dan voert niet de wet(matigheid) van de zonde (het vlees) de boventoon, maar de wet(matigheid) van de Geest; wat dat teweegbrengt geeft Paulus aan met ‘de vrucht van de Geest’. Rustend op Christus’ werk voor ons aan het kruis, maar ook rustend op Christus’ werk in ons door Zijn Geest. Onze heiligmaking ligt in Christus, maar gaat ook daadwerkelijk gestalte in mij krijgen (Gal. 4:19).

Willem, voor Christus in de gelovige heb jij mijns inziens te weinig aandacht en daardoor kom je ook niet echt tot een antwoord op het hedendaagse verval van de kerk. Het is deze ‘onzuiverheid van spreken’, deze ‘gedeeltelijke waarheid’ die míj zorgen baart en die een verklaring geeft voor de oppervlakkigheid en lauwheid onder gelovigen.

Neem bijvoorbeeld Paulus’ veelvuldige vermaningen tot een rein, heilig en onberispelijk leven als een verantwoordelijkheid van de gelovige. Je lijkt dit te vertekenen en speelt deze twee aspecten voortdurend tegen elkaar uit. Natuurlijk is Gods genade in de gave van Zijn Geest ons uitgangspunt (Ezech. 36:25 ev.). Natuurlijk is het waar dat God het werk dat Hij in ons begonnen is, voleindigen zal tot op de dag van Jezus Christus (Filipp.1:6). Maar laten we wel met twee woorden spreken.

Er is een onvoorwaardelijke/eenzijdige kant: God zorgt voor Zijn eigen werk. Maar er is ook een voorwaardelijke kant: gehoorzaamheid geeft zegen. In 2 Korinthe 6:11 tot 7:2 zien we duidelijk dat Gods Geest bedroefd wordt als wij zondigen. En 2 Kronieken 7:14 is ook voorwaardelijk; geloof en bekering zijn immers voorwaarden! Dit is wat de Bijbel ons voorhoudt. Zolang de Heere ons daartoe genade schenkt zal Heart Cry in de toekomst deze noodzakelijke boodschap van rechtvaardiging én heiliging onder de aandacht blijven brengen.

Ondanks dat ik weet dat er een getrouw overblijfsel binnen de Protestantse Kerk is, zie ik de toekomst als kerkverband zeer somber in. Op de universiteiten worstelen veel studenten om het geloof te behouden. Ik vrees dat de vrijzinnigheid, het atheïsme (zie ds. Hendrikse) en het esoterische denken alleen maar hand over hand zullen toenemen wanneer de tucht stelselmatig zal uitblijven. Denken we nu echt dat de kandelaar door God nooit van het kerkverband weggenomen kan worden? O, dit zal zeer zeker het geval zijn indien de predikanten en het volk zich niet 180 graden bekeren! Vorig jaar sprak ik een bekende hervormde predikant die zei: ‘Verwacht niet dat herleving bij de predikanten zal beginnen; als er herleving komt zal dat komen vanaf het grondvlak.’ Ontbreekt het wellicht aan predikanten die met durf en profetische zalving de bazuin aan de mond durven nemen?

Hoe dan ook, Heart Cry verlangt ook in de toekomst een beweging te zijn die mensen alarmeert om hen te wijzen op de Heere Jezus Christus en de noodzaak van berouw, bekering en radicale navolging. Als er dan binnen de kerken geen ruimte zal komen voor deze boodschap, dan zal die – met Gods hulp – tijdens conferenties en toerustingsavonden blijven klinken. De kerkgeschiedenis toont trouwens aan dat er binnen de geïnstitutionaliseerde kerken vaak geen of weinig ruimte was voor appèlbewegingen. O Willem, laten we toch wakker worden en samen in ernstige bewogenheid de kerk terugroepen naar God en Zijn Woord!

Van harte hoop en bid ik dat de Heere jouw bediening in de kerk en het werk van Heart Cry interkerkelijk zal gebruiken als ‘slijk aan Zijn vinger’ om Zichzelf een reine Bruid te bereiden.

Met hartelijke broedergroet,

Arjan Baan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen