BOEKBESPREKING

Gert A. van de Weerd:
De Profeet Amos.
Uitg. PMI Boeken, Veenendaal; 422 blz.; € 39,50.
Van de hand van Gert A. van de Weerd verscheen opnieuw een verklaring van een profetisch bijbelboek. Na de publicaties van de verklaringen van Zacharia, Micha, Daniël (twee delen), Ezechiël (twee delen) en Hosea zag nu ook die van Amos het licht. Er mag respect zijn voor de noeste bezigheid en volhardende arbeid van de auteur.
In een voorwoord van 44 bladzijden spreekt de auteur uit dat Amos behoort tot de zogeheten kleine profeten vanwege de omvang van zijn boek. Amos heeft volgens Van de Weerd als eerste na Mozes zijn boodschap op schrift gesteld en daarin het einde van het verbond dat op de Sinaï is gesloten aankondigend, en beperkt – slechts in het slot – sprekend over de komst van het Messiaanse rijk.
De schrijver acht naar analogie van oude orthodoxe rabbinale geschriften het gezag van de Schrift niet overal gelijk. De nieuwtestamentische evangelisten spreken elkaar zijns inziens op bepaalde zaken tegen, al moeten deze daarom niet als louter menselijke geschriften gezien worden. Dat zaait wel twijfel. Wel val ik hem bij wanneer hij stelt dat de kijk op de Bijbel het godsbeeld bepaalt.
Bij zijn exegese volgt de auteur de theologie van de logica met een onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan de Hebreeuwse grondtekst, maar waarbij hij de kerkelijke dogmatiek als vaak te ver doorgeschoten afwijst. In de leer en in de belijdenis van de kerk der eeuwen en die van de Reformatie acht ik dat echter niet het geval.
Vooral van vrijzinnige zijde is er kritiek op zijn exegese en opvattingen geuit, terwijl er vanuit orthodoxe zijde vooral bezwaar tegen zijn visie op het heil en de eindtijd is ingebracht. De door hem verdedigde zogeheten carnale exegese acht ik echter bezwaarlijk en soms gevaarlijk. Hierbij wordt ervan uitgegaan dat de profetie door God Zelf is gedicteerd, maar – in tegenstelling tot de historische bijbelboeken, die wel van de Geest de inspiratie hebben en vertonen – niet door Hem gedicteerd zijn en dus geen absoluut gezag hebben.
Zijn bezwaar tegen de allegorische exegese, waarbij het volk Israël om zo te zeggen geruisloos uit de bijbelse profetie werd geschrapt, vanwege dwaze christelijke zucht naar triomf, acht ik terecht. Israël blijft het door God uitverkoren volk en heeft dus niet, zoals in de theologie van de vervanging geleerd wordt, plaats moeten maken voor de christelijke kerk. De excurs over de vier verbonden laat ik echter voor de rekening van de auteur.

Bij de voorbereiding van de prediking zullen dienaren van het Woord toch eerst trachten de grondtekst te lezen en te verstaan. Zeker worden we in deze verklaring van de Bijbel geholpen, doordat de schrijver ook nu de NIVITHEOT – de afkorting van New International Version Interlineair Hebrew-English Old Testament, een woord voor woordvertaling – als grondtekst bezigt en daarbij steeds de NBG-vertaling en de Statenvertaling ter vergelijking gebruikt.
In de verklaring wordt hoofdstuk voor hoofdstuk eerst de grondtekst weergegeven, met aan het eind van de gecorrigeerde tekst en in het meteen daaropvolgende hoofdstuk de exegese geboden.
Al nam ik met gemengde gevoelens van deze bijbelverklaring kennis, de uitgave is schitterend en luxe te noemen. Achterin is een overzicht te vinden van de literatuur in algemene zin over dit bijbelboek en wat daarbij behoort, de vermelding van de geraadpleegde Joodse bronnen en van onderzochte internetsites. Helemaal achterin is er ruimte voor te maken aantekeningen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen