Emerging church

Emerging church betekent letterlijk zoiets als ‘opkomende’ kerk. In de literatuur over het hedendaagse reilen en zeilen van de kerken is het een aanduiding geworden voor het feit dat er op veel plaatsen spontaan iets lijkt te ontstaan dat lijkt op ‘kerk’, maar het is niet helemaal duidelijk of je het ook kerk mag noemen.
Er komt bijvoorbeeld wekelijks op woensdagochtend na het zwemmen een aantal vrouwen bij elkaar voor bijbelstudie, gebed en lofprijzing. Sommigen bezoeken een kerk, anderen nooit. Degenen die wel een kerk bezoeken hebben na verloop van tijd het gevoel dat dit gebeuren op woensdagochtend meer hun kerk is dan de samenkomst op zondag.
Er zijn nogal wat onderzoekers die erop wijzen dat de kerken niet alleen krimpen, maar dat er ook spontaan nieuwe vormen en gemeenschappen ontstaan die het oude instituut kerk links laten liggen, maar intussen wel intens met het evangelie bezig zijn. En dat is dan toch hetzelfde als waarvoor ooit de kerk in het leven is geroepen. Emerging church is dus een aanduiding voor van alles wat groeit en bloeit op de bodem van het evangelie, maar dat niet zoveel heeft met de traditionele kerkstructuur, de zondagviering, de ambten, de sacramenten.

Rozen
Ik hoor mensen er soms heel enthousiast over spreken. Zij roepen mij op er vooral ook blij mee te zijn. Wees blij met rozen die bloeien in de woestijn en verlang niet terug naar de tempel van weleer. Die ligt nu eenmaal goeddeels in puin, maar God trekt verder op verrassende nieuwe wijzen. Open daarvoor je ogen en haak erop in. Wanneer ik hierover nadenk, dringt zich de vergelijking bij mij op met de conventikels, de gezelschappen uit de negentiende en twintigste eeuw. Sommigen vonden de kerk en de ambtelijke bediening van het Woord te intellectualistisch en te oppervlakkig. Soms terecht, soms niet. De parallel met nu is in ieder geval de belevingscomponent.
Toch zie ik dan ook altijd het beeld voor me van die man in mijn geboorteplaats, die ik als kind steeds in zijn zwarte kleren de kerk zag binnenwandelen uitsluitend op de zondag dat het voorbereiding voor het avondmaal was en de zondag waarop de avondmaalsbediening zelf was. Navraag leerde dat hij, ondanks dat hij het in de kerk maar een dooie boel vond en dus de meeste zondagen thuis zat, een zegen verwachtte van de ambtelijke bediening van het sacrament. Deze ultrabevindelijke protestant had daarin iets katholieks. Heel bijzonder. En hij was niet de enige.

Of, of
Mijn zorg is hoe wij lijnen kunnen leggen tussen wat spontaan opbloeit rondom het evangelie en mensen die op de een of andere manier door het evangelie gepakt zijn enerzijds en de institutionele kerk anderzijds. Ik vind dit meer dan een organisatorische kwestie. De hele geschiedenis door is gebleken dat wanneer mensen de band met de grote kerkelijke traditie, de ambten en de sacramenten loslieten, ze terechtkwamen in dwaling of dat de beweging verzandde. Dat zal vandaag niet anders zijn.
Ik doe daarom niet mee met een jubelzang op emerging churches. Enigszins onbegrijpelijk Engels kan verhullen dat het ook hier van tweeën een is: of het gaat om loten aan de stam van de ene apostolische kerk of het gaat om losse groepen die even snel weer zullen verdwijnen als ze zijn opgekomen. Aan ons de taak nieuwe groepen niet links te laten liggen, maar ze te nodigen tot de gemeenschap van de kerk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen