De naam Immanuel

Het is toch wonderbaar hoe God en mensen verenigd worden. Er is toch eigenlijk een kloof, die dit volstrekt onmogelijk maakt. Die kloof is ontstaan door de zonde. Sinds de zonde in de wereld gekomen is door de moedwillige ongehoorzaamheid van één mens, heeft de duivel zich tussen God en mensen geworpen. Van Gods kant laat Zijn heiligheid, laat Zijn onverbreekbare wet het niet toe, van de kant van de mens laat zijn liefde tot de zonde het niet toe. Van Gods kant laat Zijn haat tegen de zonde, van ’s mensen kant laat zijn bittere vijandschap tegen God en zijn haat tegen Zijn gerechtigheid het niet toe dat deze beiden verenigd worden. Van Gods kant wordt betaling geëist voor de misdaad en overtreding, van de kant van de mens is er een onmetelijke schuld, die de mens niet wil erkennen of die hij, zo hij er ook iets van erkent, wil betalen met iets dat voor God geen waarde heeft.
Hoe worden nu die beiden verenigd, die anders voor eeuwig moeten gescheiden blijven? En hoe blijven zij in eeuwige vrede samen, nadat zij voor de eeuwigheid verenigd zijn? Deze verborgenheid ligt in één Naam, die ik voor uw oren blijmoedig verkondig. Die Naam is Immanuel.
‘Immanuel’ betekent God met ons.
Immanuel zegt ons dus dat wij op de Middelaar zien mogen. Wat zien wij dan? God met ons! Het geloof durft het nauwelijks te geloven; nochtans is het waar. De heilige en rechtvaardige God is met de zondaar één geworden. Hij is met Zijn volk, hoe goddeloos, hoe zondig, hoe onrein ook in zichzelf, tevreden. Hij is Zelf de eerste geweest. Dat was Zijn geweldige liefde, Hij heeft het middel gevonden om de hele vijandschap weg te nemen. Er is geen kloof meer tussen God en de uitverkoren zondaar. Het is alles van Gods kant gekomen. Dat was Zijn welbehagen. Hij schonk Zijn vrede uit vrije genade. Hij doodde de vijandschap, Hij nam haar geheel weg. De zonden wierp Hij allemaal ach­ter Zijn rug, de gehele schuld wierp Hij in de diepte der zee, de toorn en de vloek hief Hij op. Hij verwierp de aan­klachten van de duivel, Hij vernietigde hem en de dood, toen Hij Zich tot ons begaf. En met Zijn liefde, Zijn geweldige liefde, werd Hij ons te sterk.
Dat zegt ons de Naam Imma­nuel. Welgelukzalig het volk, dat juichen kan! Wat zou ons ook nog in de weg staan dat wij niet blijmoedig en vrolijk zouden spelen en zingen: Immanuel!
Immanuel, laat dat ons wachtwoord zijn in het leven.
Immanuel, laat dat onze grond zijn tegen het beschuldigend geweten.
Immanuel, laat dat onze troost zijn in de nood vanwege onze zonden, in het lijden omwille van de gerechtigheid. Met de vergeving van alle zonden vertroost Hij Zijn volk telkens weer, totdat het Zijn uur is dat Hij ons niet langer in dit Mesech en in de tenten van Kedar wil laten blijven, maar ons huiswaarts wil brengen, in het paleis van de Koning, dan zendt Hij zangers en speellieden en trommelslaagsters tot ons, en – wees welkom, lieflijke eeuwigheid! – Hijzelf is ook daar.
Immanuel van de geboorte af.
Immanuel in de ouderdom.
Immanuel bij Zijn grijze dienaren.
Immanuel bij de zuigelingen.
Immanuel in het leven.
Immanuel in het sterven. Eeuwig, eeuwig zullen wij in Zijn zalig licht, eeuwig, eeuwig voor Zijn aange­zicht Zijn Naam noemen: Immanuel.

H. Boele uit H.I. Ambacht selecteert in de adventsweken preekfragmenten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen