Crisis kerk vraagt diepgang

Mijn drijfveer om de middagbijeenkomst voor predikanten bij te wonen was tweeledig. Enerzijds was ik nieuwsgierig naar wat de kerk te bieden heeft naast het werk van de IZB, anderzijds zie ik bezinnen op missionair werk als een blijvende opdracht, ook voor gemeenten waar de kerk (nog) vol zit en het verenigingsleven bloeit. Nadenken over communicatie en overdracht van het evangelie is steeds meer nodig, juist binnen het geheel van de kerk.
De middag bood vooral een aanzet om te doordenken. Ieder mocht na de opening een vraag of opmerking bij het begrip ‘missionair’ plaatsen. Hier bleek dat nogal wat predikanten vreesden dat te veel aandacht voor het missionaire werk de pluriformiteit van de gemeente onder druk zou zetten. Een stelling die vervolgens gelanceerd werd was deze: ‘Een pluriforme gemeente heeft het missionair lastig.’ Daar was uiteindelijk de meerderheid het mee eens. De conclusie dat een duidelijk profiel steeds meer nodig is wil een gemeente wervend zijn, werd ter overweging meegegeven. Een voorbeeld van zo’n profiel is dat een gemeente sterk liturgisch is of juist hoofdzakelijk inzet op (stevige) prediking.

Map
Het presenteren van de map ‘30 kansrijke modellen’ vormde de kern van de middag. Een schitterend vormgegeven map die iedereen meekreeg en die uitdaagt om erin te lezen.
Deze map wil de gemeente aanzetten tot het nadenken over ‘kerk naar buiten-zijn’. Er wordt benadrukt dat het niet gaat om het ontplooien van extra activiteiten, maar om het eigen maken van een (open en gastvrije) houding. Niet het vele is goed, maar het goede is veel. Ook valt te lezen: ‘De kerk is er niet voor zichzelf, maar is gezonden in de wereld. De boodschap van het evangelie is te kostbaar om voor jezelf te houden. Je gunt anderen het goede nieuws over Jezus Christus en het Koninkrijk.’
Met name hoofdstuk 2 is bedoeld om de nodige diepgang aan te brengen in het missionaire werk. Dat hoofdstuk gaat in op het belang van gebed en de ontvankelijkheid voor de Geest, wat hard nodig is. Een mooie en vermeldenswaardige notie is: ‘Groei kun je niet organiseren. Het is een geschonken vrucht. Wat we wel kunnen doen is samen bidden. Als we bidden beseffen we dat het niet van ons afhangt. Het gaat ook niet om onze ideeën, ons verlangen is niet bepalend. De Geest gaat onze ideeën, gaven en beperkingen te boven.’ Het Woord vooraf draagt vier vragen aan die moeten gaan ‘rondzingen’ binnen de kerkenraad en de gemeente. Ze willen de gemeente helpen te zien wat er al gedaan wordt en waar de kansen liggen.

Model 3
Na de inleiding en de vragen worden dertig modellen beschreven. Deze modellen zijn niet pasklaar; elk model kan en moet worden aangepast.
Model 3, ‘de gemeente aan de Bron’, is een model dat ons veel te zeggen heeft. Het heeft als kenmerk dat de gemeente telkens put uit de bronnen van de Schrift en Christus ervaart als Bron voor alle actie.
Er staan ook modellen bij als ‘de gemeente als klooster’ of ‘de gemeente met hart voor sport.’ De eerste tip bij de modellen is dat iedere gemeente ‘een duidelijke keuze maakt voor één missionair model als concentratiepunt voor de komende jaren’.
De tweede tip is om daarbij uit te gaan van de kracht van de eigen gemeente door die kracht naar buiten te keren (tenzij de context nadrukkelijk om iets anders vraagt).

Diepgang
Gedurende de middag en ook tijdens het lezen van de map vroeg ik me af of de crisis waarin we als kerken verkeren wel voldoende wordt gepeild, of we de pijn wel echt beleven. De positieve middag en mooie map ten spijt lukt het maar niet de diepgang aan te brengen die nodig is. Zou er ook geen verootmoedigen en schuldbelijden moeten zijn? Dat maakt de toonzetting, die nu naar mijn beleving toch wat triomfantelijk is, anders.
De notie van gebed, die wel wordt benoemd, krijgt dan meer bijbelse diepgang.
Tijdens de middag werd bijvoorbeeld te vaak en te krachtig benadrukt: ‘Het gaat niet om de kerk.’ Daarbij ging het gezelschap naar mijn idee voorbij aan de belijdenis dat de kerk een gestalte van het lichaam van Christus is (Kol.1). Ook rees bij mij steeds sterker de vraag waar het dan wel om gaat. Ja, om het evangelie en het komende Koninkrijk. Dat gun je anderen. Maar een stap dieper wordt niet gegaan, namelijk dat een mens buiten Christus omkomt in de eeuwige dood. Het werkt bij mij de ongewilde gedachte in de hand dat de modellen in de ‘trucjessfeer’ blijven hangen en het missionaire elan een doel in zichzelf lijkt te worden, in plaats van dat het gaat om Christus en Die gekruisigd.

Gereformeerde Bond
Misschien verklaart dat gemis ook het gebrek aan vertegenwoordiging vanuit de kring van de Gereformeerde Bond. Ik begrijp dat dit in het algemeen het geval is, al gold dat niet voor de classis Woerden. Een gebrek aan vertegenwoordiging lijkt me echter geen goede zaak. Deze totale aanzet tot missionair gemeente-zijn en het initiëren van de missionaire ronde door onze kerk lijkt me toch onze steun verdienen.
De missionaire kansen binnen de Protestantse Kerk zijn nog altijd groot. Het feit dat de kerk oog heeft voor deze roeping en geld beschikbaar stelt voor dit doel waardeer ik positief. En zolang de nood niet op zijn diepst gepeild is, ligt er voor ons ook een taak. Juist vanuit betrokkenheid kan blijvend meegedacht worden, zoals de IZB doet, en dat verdient steun in woord, gebed en daad. Dat alles dan in het geloof dat het Christus Zelf is die Zijn gemeente verkiest en wil trekken uit de macht van de duisternis tot het wonderbaar licht (1 Petr.2:9). Betrokkenheid hierop zal ons steeds ontdekken aan onze afhankelijkheid van deze God die Zijn Zoon geschonken heeft tot verzoening van al onze zonden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen