GLOBAAL BEKEKEN

De Bond tegen het vloeken citeert in Kort en Bondig christelijke filosofen, theologen en andere schrijvers over vloeken.Prof.dr. J. Douma:
Er zijn goede raadgevingen die tot een gesprek met iemand over zijn vloeken zouden kunnen leiden. Ik noem er een paar:

• Spreek zelf altijd eenvoudig, beheerst en niet te snel emotioneel, en wees kies in het taalgebruik;

• Steek niet te snel de vinger dreigend omhoog wanneer een ander naar uw opvatting te krasse taal gebruikt;

• Dreig niet te snel met straf, die in het derde gebod genoemd wordt;

• Bij duidelijk opzettelijk vloeken kan een reactie: ‘Als u het op een andere wijze zonder vloeken had gezegd, dan had ik u minstens even goed begrepen’, een ontwapende invloed hebben;

• Indien iemand uit gewoonte, zonder bepaalde bedoelingen Gods naam op een verkeerde manier gebruikt en u zegt tegen hem of haar: ‘Zou u het ook zo gezegd hebben als u het eens op papier had gezet?’, kan dit tot nadenken stemmen.

In de rubriek Gedicht dichterbij in Op weg met de ander geeft mevr. H.G. Schuurman-Hijmissen aandacht aan het gedicht Kerstmis van de eenzame student van Maarten Vrolijk, afkomstig uit Opwaartse wegen, een bloemlezing uit de poëzie der 'jong protestanten' (1923-1940).

Ik heb dit jaar naar Kerstmis uitgezien.
Ik weet zelf niet waarom;
ik haat de korte dagen,
De lange avonduren kan ik slecht verdragen.
 Het is een soort van bijgeloof, misschien?

Het is nu wel een simpel, oud verhaal,
Maar ’k heb het gisteravond tóch nog eens gelezen,
Tot ik mezelf vroeg, hoe ‘k zo gek kon wezen
En snel de Bijbel sloot. Want op ’t portaal

Had ik de stappen van een vriend gehoord.
Toen zijn we samen ergens wat gaan dansen
– we hebben geen van beiden nog examen-kansen –
en ik heb mijn onrust weer een nacht gesmoord.

En toch – van vroeger ken ik nog een heel oud lied,
Dat we op Kerstmis met ons allen zongen
– Maar moeder is nu dood en pa kuurt, voor zijn longen;
Ik zou wel willen – ach – ik wéét het niet …

We ontmoeten een eenzame student op zijn kamer. Met zijn studie gaat het niet goed. Zijn examenkansen zijn verkeken. Hij heeft een hekel aan de korte dagen en de lange avonduren van de winter. Zijn gedachten gaan naar het Kerstfeest vroeger thuis. Er werd uit de Bijbel gelezen, er werd gezongen.
Moeder leefde nog en vader was nog gezond. Er komt een heimwee in zijn hart. Hij zoekt zijn Bijbel op en leest nog eens dat oude verhaal. Tot hij van schrik de Bijbel dichtslaat. Hij hoort zijn vriend aankomen. Die moet hem zo niet vinden. Hoe kon hij zo gek zijn, zich inlaten met bijgeloof. Hij gaat lekker stappen met zijn vriend en smoort de onrust voor een nacht. Onder al zijn bravoure en de vrolijkheid met vrienden leeft diep in zijn hart de eenzaamheid. Met wie kan hij echt praten over de diepere vragen van het leven? Hij kent nog een oud lied dat ze vroeger met Kerst samen zongen. Hij zou er wel over willen praten. Hij zou het wel weer eens willen zingen … ach, hij weet het eigenlijk niet. De problematiek van dit oude gedicht is nog springlevend. Ook nu zijn er studenten die worstelen met de vragen van het leven en van het geloof maar er met niemand over kunnen of willen praten. De eenzame student in dit gedicht is niet los van God. Hij voelt nog de trekkracht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen