Alles goed en wel

'Om onze voeten te richten op de weg van de vrede.'

Zacharias kan weer spreken, hij kan wel zingen. Zingen van het heil door God voor ons bereid. Van de heilzon die de HEERE ons in Christus Jezus, Zijn Zoon, deed dagen. Hoezeer we ook gezeten zijn in duisternis en schaduw van de dood, we mogen ons laten beschijnen door de Lamp van Israël, Die het Licht der wereld is. In Zijn licht zien we het licht, het ware levenslicht.
Advent, Kerst: een zonsopgang, jubelt Zacharias. De wonderlijkste zonsopgang ooit: de opgang uit de hoogte, van alzo hoge! Genade – de genade van de Allerhoogste – spreidt haar morgenrood. Ons gaat een licht op.

'Een licht, zo groot, zo schoon, gedaald van ’s hemels troon.'

Houdgreep
Duister, aardeduister, houdt gevangen. We zitten aan de grond. We kunnen geen kant uit. We hebben geen leven. De greep die de vorst der duisternis op ons kreeg, blijkt een dodelijke houdgreep. We denken toch niet zo ons eigen leven te kunnen leiden? Hoe degelijk, godsdienstig, kerks misschien ook, we vergissen ons ten dode. Ons wacht de ‘buitenste duisternis’ (Matth.8:12). De wekroep ten leven luidt: Word verlicht! Laat je beschijnen door de Zon der gerechtigheid, Die ons is opgegaan. Licht, hemellicht, zet in beweging, doet opstaan ten leven. Doet op weg gaan. Niet zomaar een van de vele wegen inslaan die ons, mensen, zouden open staan. We krijgen juist oog voor die ene weg, waarop de HEERE ons met Zijn heillicht voorgaat. Die weg leren we bewandelen. Onze voeten worden doorlopend gericht op de weg van de vrede, zingt Zacharias.

Hyacint
Hoe we ons dat moeten voorstellen? Ik zie weer tal van hyacinten bloeien. In kerststukjes of zomaar, in een pot, op een glas. De meeste staan niet kaarsrecht. Ze hellen over naar één kant: de kant van het licht. Al wordt daar soms letterlijk een stokje voor gestoken. Je zou kunnen zeggen dat het licht, het zonlicht, de groeirichting bepaalt.
Dat mogen we voor ogen houden als we Zacharias horen zingen van Advent, van Kerst. In hoe we ook met onze voeten Kerst vieren, hoe de kerstviering in onze handel en wandel gestalte krijgt. Niet in de zin van: God van Zijn kant, maar dan nu ook wij van onze kant, wij zetten ons beste beentje voor. Nee, maar dat het Licht, ons opgegaan, het hem doet. Het Licht bepaalt onze looprichting. Het richt onze voeten op de weg van de vrede.

Vrede
Vrede, sjaloom. Welzijn, harmonie in de diepste en tegelijk de ruimste, de breedste zin van het woord: alles goed en wel. 'Vreed’ op aarde, ’t is vervuld. God verzoent der mensen schuld.' De persoonlijke schuld, waarin ik bij Hem sta. Die schuld komt aan het licht. Ik loop er niet van weg. Ik kniel gelovig bij Jezus’ kribbe neer. Daar waar een schaduw valt. De schaduw van het kruis. De straf, die ook mij de vrede aanbrengt, was op Hem. 'Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede bij God door onze Heere Jezus Christus' (Rom. 5:1).

Vrede van binnen. Wat er ook pijnt en schrijnt, we mogen weten van heling vanwege het heil, door Hem voor ons bereid. We leren groeien in overgave en vertrouwen. We ervaren rust; vrede, die alle verstand te boven gaat.
Vrede naar buiten. Biddend en werkend, dienend en delend zijn we uit op vrede met de ander. Met alle mensen en onder alle schepselen onderling. De vrede zoekend voor Jeruzalem en de volken, berusten we niet in wat voor vorm van onvrede, ruzie, haat en nijd, verscheurdheid en verdeeldheid dan ook. In het Licht, ons van Godswege opgegaan, zien we immers een andere weg voor ons dan die van geldingsdrang en machtsvertoon, terreur en geweld, racisme en extremisme: de weg van de vrede. Laten we deze weg dan ook daadwerkelijk bewandelen. Jawel, met vallen en opstaan. Eerlijk is eerlijk, onze voeten laten richten, sturen, leiden door Hem, Die ons meeneemt in Zijn gevolg. Wat gaan we steeds weer onze eigen gang met alle ellende van dien. Zonde is dat.
De weg van de vrede. Of die weg dan niet dood loopt? Hoe ver is de vrede niet te zoeken, kerkbreed en wereldwijd. Hoe dichtbij huis kunnen we trouwens niet blijven. En toch, de weg van de vrede loopt uit op het Rijk van de vrede. In alle voorlopigheid zien we hoopvol uit naar de volkomenheid. Is de Zon ons niet opgegaan? Een nieuwe dag gaat prijken met ongekende pracht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen