GLOBAAL BEKEKEN

Uit het gedenkboek 100 jaar in ’t Veen, bij het honderdjarig bestaan in 2000 van de hervormde gemeente Nijkerkerveen, een fragment over dr. I. Boot († 2000), die daar van 1973 tot 1977 predikant was:

Dr. Boot was een begaafd prediker en zijn geleerdheid bleef niet onopgemerkt. Hij was gepromoveerd op het bijbelboek Hooglied met een lijvig boekwerk van meer dan 300 bladzijden, getiteld: ‘De allegorische uitlegging van het Hooglied voornamelijk in Nederland.’
Dr. Boot was een bijzonder man die ook bekendstond als vegetariër. Hij rookte echt heel graag een sigaar, maar (zo zei hij dan) ‘dat is plantaardig, niet dierlijk’.
Hij was een grote dierenvriend. Liep er tijdens een kerkenraadsvergadering een insect op de tafel of op de vloer dan pakte hij zijn lucifersdoosje, deed die half los, ving dat diertje op en liet hem dan buiten. Hij kon ook erg mopperen tegen boeren als ze hun vee niet goed verzorgden. Destijds was er ook een varkensslachterij in ons dorp en daar werkte een ouderling. Dat vond ds. Boot onjuist. Hij moet daar maar weggaan want daar paste een ouderling niet. Het gebeurde eens dat hij op die slachterij een kijkje ging nemen, en tijdens zijn bezoek ging een varken dat maar half doodgeschoten was het hete waterbad in, om de haren losser te weken zodat die makkelijker te verwijderen waren. Dat onderging elk varken maar dan was hij wel dood, maar dit beest leefde nog, en schreeuwde ontzettend van pijn. Hij kreeg wel alsnog de dodelijk kogel maar ondertussen was het wél voorgevallen! Een indringend protest van ds. Boot was het gevolg. Het gebeurde maar heel sporadisch aldus de directie, maar éénmaal is éénmaal te veel, volgens de predikant.
Ook was hij tegen het sportvissen. Dat verafschuwde hij. Ds. Boot had er geen goed woord voor over. Op de kansel kon hij ook gloedvol ingaan op een goede behandeling van dieren, wanneer zijn tekst daar aanleiding toe gaf.

Opnieuw gaf Hans Hopman een bundel vertellingen uit Bunschoten, Spakenburg en Eemdijk uit, nu over de jaren 1910 tot 1960: Ootjes jonge jaren (deel 3). Twee wat willekeurig gekozen fragmenten:

· Wous wist niet zo gauw wat ze moest doen, want zo ineens een dominee op bezoek, dat was me wat. Ze greep de Bijbel en ging aan tafel zitten, net alsof ze erin zat te lezen. Het was erg donker in huis geworden vanwege het weer. ‘Dát is me een bui, zo ineens’, zei hij toen hij binnenkwam. Hij keek en zag Wous aan tafel zitten met een geopende Bijbel voor zich. ‘Zo, zuster Koelewijn’, zei hij, ‘zit u in de Bijbel te lezen? ’ ‘Ja, dominee, dat doe ik altijd met erg onweer.’ ‘Dat is mooi, en wat lees je dan zoal met zulk weer? ’, en hij liep zo om de tafel heen en ging achter haar staan om te zien wat ze las. ‘Zuster Koelewijn, u heeft de Bijbel op z’n kop voor u liggen!’ Wous schrok een beetje en zei toen laconiek: ‘Ja, ja, dominee, maar ik ben links…’
· Als hij als kuiper een tonnetje strak in de hoepels had gezet, zodat het waterdicht was, dan had hij een vast ritueel: hij zette zijn boerenpetje af en gaf met de pet een klap op het tonnetje en sprak dan de ‘magische’ woorden: ‘Dicht-isie’. Toen iemand hem eens vroeg waarom hij dat deed, moet de kuper geantwoord hebben: ‘Als ik de ton geen klap met de pet geef, is-tie niet dicht.’ Waarschijnlijk zal dat ludiek van hem bedoeld zij, maar de vrager vatte dat heel serieus op en vertelde dit door. Het duurde niet lang of mijn overgrootvader werd beschuldigd van toverij of superstitie (bijgeloof ). Volgens het verhaal werd hij door de kerkenraad ter verantwoording geroepen. Hij zal zich tot tevredenheid van de broeders hebben verdedigd! Maar zo zien we, sociale controle staat voor niets!

v.d.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen