Preek van een lichtmis

Opa Terlouw woonde en werkte aan het begin van de vorige eeuw in Noordeloos op een kleine boerderij. Hij had een groot gezin en was vroeg weduwnaar. Zoals zoveel vrouwen in die tijd stierf ook zijn vrouw in het kraambed. Opa bleef achter met negen kinderen.

In die tijd stond in Noordeloos ds. H.K. Wolfensberger. Hij kwam er in 1897 en bleef er tot 1930. Zelf rekende hij zich tot de Kohlbruggianen, anderen noemden hem ‘ethisch’. Weer anderen gaven hem de titel ‘lichtmis’ mee, maar zijn algemene benaming was ‘d’n dominee’ en dan wist iedereen in het dorp over wie het ging.

Bekering
Hoe dan ook, ds. Wolfensberger was een ernstig man, die grote nadruk legde op het feit dat het voor ieder mens nodig is de Heere Jezus persoonlijk als Zaligmaker te kennen. Maar ook hield hij zijn gemeente steeds voor dat het hele doen en laten van een mens open ligt voor God en dat we tot een rein en heilig leven worden geroepen. Op een zondag bediende hij het Woord uit Markus 8:36: ‘Want wat zou het de mens baten zo hij de gehele wereld won, en aan zijn ziel schade leed? ’ Adriaan Terlouw was er ook en deze preek greep hem zo aan dat hij er niet meer van los kon komen. Zelf heb ik opa niet gekend, maar mijn vader en andere familieleden vertelden dat hij ‘voor Gods aangezicht werkzaam werd met deze preek en krachtdadig tot bekering kwam’.

Invloed
De geestelijke verandering van Terlouw bleef niet onopgemerkt voor zijn omgeving. Om te beginnen sprak hij er met zijn kinderen over. De kerkgang en het lezen van de Bijbel werden anders, intenser. De persoonlijke omgang met God was een dagelijkse behoefte geworden en dat is wat anders dan even stil zijn voor en na het eten en een stukje uit de Bijbel lezen, als daar ten minste tijd voor is. Adriaan Terlouw kreeg ook andere vrienden. Geestelijke vrienden, met wie hij kon praten over de grote dingen die God aan zijn ziel had gedaan. Enerzijds was dat prachtig. Anderzijds werd dit het begin van een kritische houding ten opzichte van de Hervormde Kerk én van ds. Wolfensberger. In zijn gemeente waren er mensen die hem te veel verhalend vonden preken, te voorwerpelijk. Zij zouden liever wat meer horen over de zielsgestalten van de mens. Maar dan moest je niet bij de Kohlbruggiaan Wolfensberger zijn. Anderen wilden dat de gemeente zou gaan behoren tot de Gereformeerde Bond. Dat liet echter op zich wachten. Een aantal gemeenteleden was al overgegaan naar de christelijke gereformeerde kerk ter plaatse en enkele jaren na zijn bekering volgde Adriaan Terlouw dat spoor. Uiteraard gingen de kinderen mee.

Aanvechtbaar
Zelf ben ik op en top hervormd en daarom betreur ik deze keuze van mijn opa, zeker omdat hij zo gezegend is in de hervormde gemeente. Als het waar is dat hij geluisterd heeft naar adviezen om vooral te breken met ds. Wolfensberger, de lichtmis, dan is deze stap zelfs aanvechtbaar. Dit laat onverlet dat mijn grootvader Adriaan Terlouw leefde in de vreze des Heeren. En alleen uit genade mocht hij in 1938 ingaan in de vreugde van Zijn Heere. Soli Deo Gloria.

A.J. Terlouw

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen