Koningin en voorbije Kerst

D e kersttoespraak die koningin Beatrix hield, zullen we niet gauw vergeten. Al was het alleen al om het commentaar dat onze vorstin vanuit ons volk kreeg.

Ja, de waarheid is hard. En waarheid was het wat ze ons in haar doordachte en betrokken toespraak voorhield. Ze constateerde niet alleen een steeds verdergaande vergroving van woord en daad onder ons, maar ook een gevaarlijke vervreemding van elkaar. Ons volk valt uiteen en versplintert in een veelvoud van individuen. Wat een totaal andere wereld dan die toen zij jong was. De koningin sprak over nabuurschap en het elkaar helpen als basis voor gemeenschap. Nu kijken we naar elkaar zonder elkaar te zien. Nu spreken we met elkaar zonder gesprek.

Afstand

Zij wees vooral op de negatieve gevolgen van een vertechniseerde wereld. Ontwikkelingen op internet creëren virtuele werelden die de gemeenschap ondermijnen. Een kenmerkende zin in haar toespraak is: ‘De moderne technische mogelijkheden lijken mensen

wel dichter bij elkaar te brengen, maar ze blijven op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen. Wij kunnen nu spreken zonder te voorschijn te komen, zonder zelf gezien te worden, ano­

niem. Domweg, grofweg emoties uiten is makkelijk geworden. Op spreken zonder respect wordt niemand meer afgerekend. Niet het vreemd zijn maakt de ander agressief maar agressiviteit maakt de ander tot vreemde.’

Bloeddorstige ikken

Langzaam maar zeker – soms met een plotselinge stroomversnelling – dreigt de gemeenschap van ons volk te ontbinden. Mensen worden individuen, individuen worden concurrenten en concurrenten worden vijanden en vijanden zijn geen mensen meer voor elkaar. Dat is het wat naar mijn waarneming

bezig is te gebeuren en waar onze vorstin de vinger bij legde. Het debat in de Tweede Kamer over het rapport Davids op 12 januari was er een beschamend voorbeeld van. Er stonden geen waardige politici achter de interruptiemicrofoons, maar bloeddor­

stige ikken die respectloos maar op een ding uit waren, hun prooi afmaken. Als kijker weet je niet wat je ziet en hoort. Alleen al het taalgebruik van sommigen, zo banaal en onder de maat. Waar is hier het zoeken van het welzijn van ons volk?

Ontkenning

Als iemand ziek is, dreigt het gevaar van ontkenning van de ziekte. Het uiteenvallen van de gemeenschap is volksziekte nummer één. Ook hier zien we het verschijnsel van ontkenning. Half ‘denkend’ Nederland viel over de koningin heen. Zij zou meer tegenspraak moeten krijgen in haar dagelijkse kring. Ze is oud geworden. Ze verkeert in een isolement. Ze neemt wraak voor wat prins Willem Alexander en prinses Maxima is aangedaan wat betreft hun plannen voor een villa in Mozambique.

Ontkenning allerwegen. Maar dat helpt niet. Integendeel, het versnelt juist het degeneratieproces, want er wordt niets aan gedaan.

Christelijke gemeente

Hier ligt een taak voor de christelijke gemeente. Zij weet immers van een unieke gemeenschap, een geloofsgemeenschap in Christus die onderlinge verschillen overstijgt. Alleen, ook daar dreigt hetzelfde versplinteringproces de gemeenschap uiteen te doen vallen. Mensen worden individuen, concurrenten, vijanden, die vooral op zondag ‘van

elkaar afzien’, omdat zij niet naar dezelfde kerk gaan. Wij moesten beter weten als volgelingen van de grote Kruisdrager. Wij moeten terug, zei de Koningin. De kerk weet waarheen. Naar het verbond, naar de gemeenschap die God sticht onder mensen door het

geloof in Jezus Christus. De gemeenschap die stoelt op genade, op liefde, op trouw. De gemeente heeft de taak om haar leden te leren wat gemeenschap is. Dat raakt het hele terrein van het leven, met name in de gezinnen. Precies daar vormt de digitale wereld een aanjager van het versplinteringsproces. Ook hier helpt ontkennen niet. Wel bijbelse, deskundige toerusting van ouders en verzorgers om hun kinderen te leren omgaan met de nieuwe, gevaarlijke virtuele wereld. Als gemeente hebben we de know how ervoor in huis.

Dank

Onze koningin sprake wijze woorden. Vlak voor haar 72e verjaardag danken we haar hiervoor. Laten we ze ter harte nemen. We feliciteren onze vorstin met haar verjaardag en wensen haar van harte Gods zegen toe voor haarzelf en allen die haar lief zijn. Moge zij nog lang zelf het voorbeeld zijn van wat zij tegen ons gezegd heeft.

W. Verboom, Harderwijk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen