Utrecht en Franca Treur

W at hen verbindt? De officieuze viering van de Unie van Utrecht in de aula van het academiegebouw, die 23 januari 1579 op exact dezelfde plaats werd gesloten. Een viering die (sinds 2005 voor de derde keer en steeds in bijzijn van de Koningin) wordt ingevuld met de ontmoeting van in ons land aanwezige religies en levensbeschouwingen.

Respect

Naast elkaar staan ze op het podium: zes (jongere) vertegenwoordigers van de in Nederland aanwezige religies. Ieder met eigen symbool. Zo blijft het de hele bijeenkomst. Achtereenvolgens mag elk van de zes religies zich presenteren. Tot slot wordt de boodschap van de bijeenkomst samengevat in een lied dat een (ook etnisch en religieus) gemengd jongerenkoor vol enthousiasme zingt: ‘Ieder

heeft recht om te leven / zolang hij daarbij niemand schaadt / leven om te laten leven / dat is waar respect voor staat’. Geen onchristelijke boodschap, ook geen speci-fiek christelijke boodschap.

Tussendoor houden mevrouw Jorritsma, aanwezig als voorzitter van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten, en justitieminister Hirsch Ballin boeiende betogen. Jorritsma noemde religie belangrijk voor burgerlijke gemeenten. Vergeleken met tien jaar terug is er op dit punt bij burgerlijke overheden niet langer koudwatervrees. Vooral bij maatschappelijke problemen blijkt het grote belang van religie – waarbij kerk en moskee gelijk opgaan.

Christelijk geloof

Ook het christelijk geloof presenteert zich. Die presentatie maakt niet de indruk dat dit geloof in ons land de oudste papieren heeft. De inhoud van de presentatie, met onder andere vragen bij Gods regering in relatie tot de ramp op Haïti, beleef ik als een gemiste kans. Is twijfel het maximale dat je als boodschap aan een ander kunt aanreiken? Is de presentatie inderdaad niet anders dan verbeelding van wat bij veel christenen innerlijk leeft? Meer kan trouwens ook niet. Alle presentaties mogen naast elkaar staan, zoals aan het begin van de bijeenkomst de jongeren naast elkaar staan. Voor getuigen is geen ruimte.

Nieuw Nederland

Wat Utrecht vorige week maandag liet zien, is niet slechts de andere kant van Nederland, maar een ander Nederland, een nieuw Nederland, waarin onze (klein)kinderen hun plaats innemen en hun weg zoeken. Hopelijk als christen. Hopelijk niet alleen als vragende christenen, maar als christenen die belijden: ‘Wij weten…’ Daaraan is schreeuwend behoefte. Het nieuwe Nederland heeft ongetwijfeld behoefte aan nieuwe vormen van ontmoetingen tussen christenen en andersdenkenden. Die zullen zich vooral op persoonlijk vlak moeten voltrekken, zoals bij de eerste christenen. Want ook al lijkt het niet altijd zo, daaraan is behoefte.

Laatste exemplaar

Teruglopend naar de parkeergarage schieten mijn vrouw en ik de bekende boekwinkel van (voorheen) Broese & Kemink binnen. Het kon net nog, een halfuur voor sluitingstijd. Zoekend bij het plateau met nieuwste uitgaven ligt er een eenzaam exemplaar van Dorsvloer vol confetti. De laatste van een grote stapel, zo vertelt de verkoopster. Voor het zes uur is, wordt ook dat laatste exemplaar verkocht. Er blijkt binnenkort – dat is binnen zes maanden – een negende druk nodig te zijn. Anders dan Maarten ’t Hart spot Franca Treur niet. En anders dan Jan Siebelink verlangt zij ook niet naar echte beleving van het geloof dat haar werd meegegeven. Ze registreert bijna zakelijk.

Haar boek gaat net als Jan Siebelinks Knielen op een bed violen destijds als een warm broodje over de toonbank. Hoe komt dat toch, vraag ik mij af. Is dat nieuwsgierigheid naar wat onbekend is? Hebben we allemaal iets van een voyeur in ons? Is het nostalgie naar wat voorbij is en niet terugkomt? Of gaat het dieper? Is het – bij velen misschien nog verborgen – hunker naar wat wezenlijk is voor ieder mens? Hoe komt het dat we dan niets anders in voorraad (lijken te) hebben dan een wel heel mager portret van wat bevindelijke christenen zijn?

De bijdrage van christenen aan de Utrechtse bijeenkomst zie ik als een gemiste kans. Maar hebben we eigenlijk niet allemaal als christen kansen gemist? Ik hoop dat het niet bij een vraag blijft.

P. van der Kraan

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen