De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

GLOBAAL BEKEKEN

4 minuten leestijd

In een artikeltje ‘Wat ons bij bleef ’ schreef ds. J. Koolen (emeritus predikant in IJsselstein) in De Bazuin (Benschop e.o.):

• In het laatste stukje vermeldden we dat in de jaren vijftig onze hoogleraar Van Rijn menigmaal zei: ‘Preken is moeilijk, heren.’ (…) Daarom nog een ontboezeming. Gedurende de gehele tijd van ons predikantschap hebben wij zelf dat ook zo ervaren. Alleen wellicht bijzonder ‘begenadigden’ onder ons is de worsteling tot het bereiden van het zondagse ‘voedsel’ bespaard gebleven, wellicht omdat ze ervan uitgingen dat ieder hen toch wel met aandacht zou volgen. Mij lijkt dat echter vooralsnog zelfoverschatting. (…)

Ja, het is helemaal waar wat de professor ons telkens weer zei: ‘Preken is moeilijk, heren’. Menig prediker heb ik dan ook na het lezen van zijn eerder gehouden preken horen zeggen: ‘Hoe hebben de mensen hiernaar toen toch kunnen luisteren.’ Eerlijke zelfkennis!

Gelukkig wie gedurende heel zijn bediening om naar de Schriften te preken biddend worstelen blijft! Mijn bevestiger zei bij zijn intree te Katwijk in zijn toespraak tot de collega’s: ‘Laten we maar ons best doen wie van ons het beste preken zal.’ De zaak is er belangrijk genoeg voor. De kerkdienst is immers ‘het groot huisbezoek’ van de kerk aan de gemeente.

• We merken nog steeds niet aan het beloofde onderwerp ‘de organist’ te zijn toegekomen, al willen we hier wel al gelijk maar zeggen dat er predikanten zijn die door goed orgelspel geraakt kunnen worden en de kerkdienst als mislukt ervaren wanneer het orgelspel die naam niet met eer draagt. Dat geldt helaas (of moeten we zeggen: ‘gelukkig’? ) niet voor iedereen! Pas zei mij een emeritus collega, die in steden had gestaan waar orgels van naam zijn en ook organisten van niveau: ‘ik heb zoveel zorg om de preek, dat ik orgelspel nauwelijks hoor. Ook doet het me weinig.’ Dat geldt echter zeker niet van allen. Zelf ervaren we het – om het nu maar vriendelijk te zeggen – als gemis wanneer er geen of nauwelijks behoorlijk orgelspel is, zoals we in Brabant ooit meemaakten. De organist deed daar telkens alleen de eerste noot van elk van de te zingen regel horen. Spijtig. Gelukkig dat de Reformatie wat dit aangaat op zijn schreden is teruggekeerd en zo langzamerhand het orgel in eer hersteld is en van de organist de nodige kennis gevraagd wordt. Want een organist die ‘meepreekt’ op het orgel (zoals prof.dr. A.H. Edelkoort dat op zijn colleges noemde) is van onschatbare waarde. Althans wat ons aangaat is dat helemaal zo.

Bij het tienjarig bestaan van de ChristenUnie liet het Nederlands Dagblad de bekende ‘ongelovige’ NRC-columnist J.L. Heldring aan het woord.

Voor wie bekend is met zijn werk in het NRC Handelsblad, hoeft het geen verrassing te zijn dat hij oog heeft voor de waarde van het christendom in moderne tijden. Daarvan heeft Heldring, afkomstig uit een liberaal, protestants milieu, eerder kennis gegeven in Dezer Dagen, zijn wekelijkse column, die dit jaar zijn vijftigjarig jubileum beleeft. Niettemin blijft het opmerkelijk in een beeldbepalende rubriek van een krant die in een areligieuze, soms zelfs antireligieuze traditie staat, te lezen dat partijen op christelijke grondslag zich minder door de waan van de dag van de wijs laten brengen dan de seculiere.

Heldring: ‘Een mogelijke verklaring is dat seculiere partijen worden afgerekend op wat ze hier, op aarde, presteren, terwijl christelijke partijen menen dat het koninkrijk des hemels niet van deze aarde is. In deze gedachte zit een zekere berusting, en geduld. Zij geeft tolerantie ten aanzien van het menselijk falen, ook van anderen. Deze partijen zullen per definitie niet revolutionair of rebels zijn, althans minder dan de socialisten en andere partijen die het paradijs op aarde wille vestigen en daaraan vol ongeduld werken. Ik neem aan dat hierin het geheim schuilt van het wisselende, maar toch vrij constante succes van de christelijk partijen in Nederland.’

v.d.G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 11 februari 2010

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

GLOBAAL BEKEKEN

Bekijk de hele uitgave van donderdag 11 februari 2010

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's