Hemels licht over het lijden

Dewelke, gezien zijnde in heerlijkheid, zeiden Zijn uitgang, dien Hij zou volbrengen in Jeruzalem.

J ezus klimt op een berg om te bidden. Petrus, Johannes en Jakobus zijn erbij. Vermoedelijk beklimmen ze de berg Thabor, de berg der verheerlijking. In het noorden van Israël. Terwijl Jezus bidt, gaat de hemel open. We lezen (vers 29): ‘En als Hij bad, werd de gedaante van Zijn aangezicht veranderd en Zijn kleding wit en zeer blinkende.’

Nu gebeurt er iets wonderlijks. We lezen het in vers 30: ‘En zie, twee mannen spraken met Hem, welke waren Mozes en Elia.’ Het zijn de twee Godsmannen uit het Oude Testament. Ze spreken met Christus. Waarover? We horen het in onze tekst: ‘Dewelke, gezien zijnde in heerlijkheid, zeiden Zijn uitgang, dien Hij zou volbrengen te Jeruzalem.’ Ze spreken over Jezus’ uitgang, letterlijk: over Zijn exodus uit het leven. Over het komende lijden en sterven van Christus. Exodus, doet ons denken aan de verlossing, die de HEE- RE gaf uit Egypte, uit het vreselijke slavenhuis van dood en ondergang.

Man van de wet

Op de Thabor gaat het over de verlossing, die verder reikt: ‘verlossing uit het slavenhuis van zonde, dood, en duivel. Aan deze vijanden gaven wij ons over. Wij willen en kunnen ons niet van hen verlossen. Maar als dat niet gebeurt, dan betekent dat onze exodus, naar de eeuwige straf. Voor altijd lijden door eigen schuld.

Nu lezen we van het wonder! We horen van de exodus van Jezus Christus, van Zijn plaatsvervangend lijden en sterven. Jezus zal dat zeker volbrengen. Ja, Hij droeg de toorn van God tegen de zonde en betaalde de schuld. Hij overwon de dood en versloeg de duivel. Mozes en Elia hadden het dus bij het rechte eind. Jezus Christus heeft het immers volbracht. Dat klonk op Golgotha. Tot eer van God en zaligheid van zondaars.

Nog een vraag. Waarom spreken speciaal Mozes en Elia hierover? Mozes is de man van de wet! In alle ernst hield hij de wet aan Israël voor. De wet sprak van genade. Maar, Israël gebruikte de wet als een ladder, om rechtvaardig te zijn voor God. Of Israël overtrad de wet. Nee, Mozes redde het niet met de wet. Israël niet en wij niet. We beloven het wel: ‘Heere, morgen doe ik het echt beter.’ Werd het zo beter? Nee! We zakken steeds dieper in het moeras van eigengerechtigheid.

Profetie

En Elia? Hij vertegenwoordigt de profetie. We zien hem bezig op de berg Karmel. Hij laat daar zien dat de HEERE God is. Het volk roept daarop enthousiast: ‘De HEERE is God!’ Even later kiezen ze opnieuw de afgoden. Mozes, de wet, en Elia, de profetie, ze zijn niet in staat om te verlossen.

Daarom wijzen Mozes en Elia hier vol overgave Jezus aan: ‘U bent het Lam van God. U zult de zonde van de wereld wegdragen.’ Zij geven het werk van de verlossing uit handen, in… Jezus’ handen. Zo bevestigen, bemoedigen, bekrachtigen ze Christus voor Zijn lijden. Zo valt hemels licht over het lijden van Jezus.

Mozes en Elia keren terug naar de hemel. Het zit erop. Dat is niet naar de zin van Petrus. Zij moeten blijven. Dit is de hemel op aarde. Daarop klinkt de stem de Vader: ‘Deze is Mijn geliefde Zoon; hoort Hem!’ Petrus, het gaat om Jezus alleen. De Vader trekt Petrus weg van Mozes en Elia en verwijst hem naar Jezus. Kom, van deze berg af. Het moet eerst naar die andere berg: Golgotha. ‘Door lijden tot heerlijkheid.’

Troostvolle zekerheid

Wat een liefelijke boodschap. Voor hen die op eigen kracht willen zalig worden: Hoor! God de Vader zegt u: ‘Hoor naar Mijn Zoon.’ Alstublieft, geef het werk van uw verlossing uit handen, in de reddende handen van Jezus Christus. Gun Hem het werk van uw verlossing. Wie zou dat beter kunnen dan Hij? Wie is gewilliger dan Hij?

Alleen zo ontvangt God lof en eer en ontvangen wij de troostvolle zekerheid van het behoud. Hier valt hemels licht over het lijden van Jezus. Kom, stem in met Petrus: ‘Heere, tot Wie zullen wij heengaan? U hebt de woorden van het eeuwige leven.’ Welgelukzalig zijn we dan. Nu al, én straks, wanneer we gaan sterven en men vraagt: ‘Hoe is het? ’ We zullen het door genade uitzingen: ‘Ik ga wandelen in het licht van Gods vriendelijk aangezicht en eeuwig zingen van Zijn goedertierenheid.’

J. Prins

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen