Marokko en Samaria

L es geven over onze multiculturele samenleving is een boeiende zaak. Wanneer studenten een presentatie houden over mensen die elders geboren zijn maar nu in Nederland wonen, krijg je veelkleurige voordrachten. Ze komen aanzetten met Chinese gewaden en we eten met z’n allen Turks brood. Een groepje heeft een recept uit Somalië weten te bemachtigen en de dapperen in de klas durven het te proeven. Met veel enthousiasme weten ze interessante feiten te vertellen over andere culturen.

Ga je daarna vragen naar hun eigen ervaringen met allochtonen, dan verandert de sfeer. Enthousiasme maakt plaats voor boosheid en angst. Dat is niet helemaal verwonderlijk. In Rotterdam hebben verschillende jongeren te veel negatieve ervaringen opgedaan met allochtonen. Een aantal jaren geleden werden een jongen en een meisje bedreigd door een groepje Marokkanen. Geef daarna maar eens les over respect voor andere culturen.

Er zijn niet alleen negatieve ervaringen. Studenten die, ondanks dat wat anderen uit de klas vertelden, respectvol bleven praten over voor ons vreemde culturen, omdat ze contacten hadden met mensen uit die culturen.

Dat herken ik. Ik had vroeger een Marokkaans vriendinnetje. Ik was altijd welkom bij hen en mocht heerlijk brood en vis eten. Het was een prettig gezin. Het Turkse gezin in

onze buurt was gesloten. Hoe ouder de meisjes werden, hoe minder ze naar buiten mochten. De buurtgenoten vonden het maar vreemd.

Praten over de multiculturele samenleving heeft weinig effect op studenten als er geen ervaring met allochtonen aan gekoppeld kan worden. Het lopen van stage in een Rotterdamse instelling doet vaak goed. De student leert zich verdiepen in de leefwijze en achtergrond van de ander.

Enerzijds is er het feit dat een groot deel van onze gevangenissen gevuld is met mensen van allochtone afkomst, anderzijds is het zo dat mensen uit een vreemde cultuur een waardevolle aanvulling kunnen zijn in onze samenleving. Het is een opgave om beide kanten te blijven zien en ons te hoeden voor polarisatie.

What did Jesus do? Joden en Samaritanen waren als water en vuur. Jezus richt zich in eerste instantie op de Joden. Maar iets van Pinksteren wordt al zichtbaar wanneer Samaritaanse vrouwen mogen delen in het heil voor alle volken.

Allochtonen mogen delen in het heil voor alle volken

E.M. Nobel-Buijs

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen