De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Leven met open ruggetje

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Leven met open ruggetje

Ds. Van der Linden over 70 jaar met beperking

6 minuten leestijd

Als ds. M. van der Linden niet in 1939 maar in deze tijd, met zoveel meer medische mogelijkheden, geboren zou zijn, dan had hij waarschijnlijk nooit het leven gehad dat hij nu mocht ontvangen.

Op 29 mei 1939, Tweede Pinksterdag, zag ik het levenslicht. Ik werd geboren met een Spina Bifida, een open ruggetje. Al snel na mijn geboorte werd contact gezocht met een specialist. Zijn conclusie was na het onderzoek: ‘In dit stadium is het niet goed operatief in te grijpen. De levensverwachting van dit kind is te gering.’ – ds. M. van der Linden

E nige jaren geleden gaven de kinderartsen van het Groninger Universitair Medisch Centrum een protocol uit over de behandeling van kinderen die worden geboren met een spina bifida. Het daarin ingenomen standpunt van de artsen om alleen in te grijpen als er grotere levenskansen dan gemiddeld zijn, schokte toen nog de medisch-ethische wereld. Maar de hervormde emeritus predikant Van der Linden raakte het diep.

Ds. Van der Linden, eerder predikant in St. Philipsland en Dirksland, is bestuurslid van de vereniging Op weg met de ander, de hervormde vereniging op gereformeerde grondslag van en voor mensen met een handicap. Hij heeft zitting in de werkgroep Ethiek, die de vereniging samen met de vereniging Helpende handen, uitgaande van de Gereformeerde Gemeenten, heeft. Binnen deze werkgroep werd het Groninger protocol besproken en gezocht naar een weg om vanuit de Schrift te laten horen dat niet artsen, maar de Schepper Zelf over de levensver-wachting van mensen oordeelt. Onze tijden zijn in Gods hand. De actualiteit van de vragen waarmee deze werkgroep zich bezighoudt, is in de laatste weken nog versterkt. Een TNO-onderzoek maakte duidelijk dat er verband bestaat tussen de 20 wekenecho voor zwangere vrouwen en de toename van het aantal abortussen vanwege bijvoorbeeld spina bifida.

Autobiografie

Toen de werkgroep hoorde van ds. Van der Lindens plan om een levensverhaal te schrijven, was de vraag: ‘Wil je je levensgeschiedenis

zo opschrijven dat het de lezers duidelijk wordt dat de term ‘ondraaglijk lijden’ in medische protocollen alleen horizontaal bezien wordt? ’ Wie weten mag van de verticale dimensie van

het lijden, het kruis van Golgotha en daarmee de band tussen God en mens, die mag ervaren dat zwaar lijden toch draaglijk wordt. Het zwaarste lijden nam Jezus Christus op Zich en wij worden geroepen ons kruis achter Hem aan te dragen.

Ds. Van de Linden stemde toe in het verzoek van de werkgroep en schreef een aangrijpend en helder boekje. De verleiding is groot hier allerlei citaten weer te geven. Ds. Van der Linden schrijft levendig en je leest het boekje in één adem uit. Hij laat zien dat door al die anekdotes rond zijn levensloop een duidelijke lijn loopt: de leiding van de Heere. Niet voor niets heeft de schrijver de woorden van Abraham tot Izak als titel gekozen: de Heere zal voorzien. Zowel de aartsvader als zijn zoon worstelden met de vraag: wat kan Gods bedoeling met ons toch zijn? Je voelt al lezend de geloofsstrijd en de kracht van Gods beloftewoord. Zo eindigt het eerste hoofdstuk, waarin over de geboorte en de eerste geslaagde operatie wordt gesproken, met: ‘Uit ervaring heb ik geleerd dat antwoorden op de waaromvraag soms nooit of soms pas veel later komen. We leren soms in moeilijke omstandigheden onze bekommernis op de Heere te werpen en te zien dat Hij voor ons zorgt. De dingen in Gods hand te geven

is heel moeilijk. Nog moeilijker is het ze in Gods hand te laten.

Voor we het weten, trekken we ze weer uit Gods hand en torsen we ze opnieuw mee als een ondraaglijke last, alsof er geen gebed is

geweest en alsof er geen God is in Wie we ons vertrouwen stelden, op Wie we onze hoop vestigden.’

Hulp

Met diep respect wordt in dit boekje over de ouders geschreven, die met hun kind meestreden in het harde gevecht van het bestaan. De oorlogsjaren en de zorgen over de toekomst van hun zoon brachten deze mensen in hun gevoel van afhankelijkheid tot stil vertrouwen: Toch zal de Heere voorzien! Met humor beschrijft ds. Van de Linden de hulp van medescholieren en studenten. Hij ging in zijn ulojaren al letterlijk op weg met de ander: ‘De afstand, zo’n vijfhonderd meter, die lopend afgelegd moest worden, leek geen bezwaar. Wat

wel een bezwaar leek, was het dragen van een schooltas. Dit probleem werd opgelost doordat een medeleerling, Jan Ham, die ook bij ons in de straat woonde en toch dagelijks langs ons huis kwam, elke dag zijn schooltas droeg en de mijne. Vier jaar lang! Heel veel heb ik aan deze vriendschap te danken gehad.’

Zijn vrouw Corrie wordt in de studententijd zijn steun en toeverlaat en mag dat tot op de dag van vandaag nog zijn. Zij bood hem haar arm, toen hij als student lelijk struikelde. ‘Een paar weken later vroeg ik haar of ze met mij het leven wilde delen.

Na ernstig overleg stemde ze daarin toe. Wij werden naar elkaar toe gedreven!’ Weer die onbegrijpelijke leiding, die je alleen achterom kijkend kunt zien.

Pond

Grote indruk maakte op kand. Van der Linden de tekst waarmee hij als predikant bevestigd wordt in St. Philipsland. Ze komt uit de gelijkenis van de ponden in Lukas 19. Mattheüs schrijft over talenten, vijf, twee of één. In het Lukasevangelie gaat het over maar één pond, waarmee de knecht voor zijn meester moet handelen. Heel persoonlijk wordt de nieuwe dominee gezegd: ‘Het lijkt alsof je door je lichamelijke beperkingen weinig talenten hebt gekregen, maar je hebt het evangelie als pond gekregen en het zou wel eens kunnen zijn dat je lichamelijke beperking tóch een talent is…’ Met het pond van het Evangelie heeft ds. Van der Linden mogen werken en vooral in de periode van ziekenhuispredikant in Dirksland ervoer hij dat zijn beperking hem in staat stelde pastoraal om te gaan met allen die in lijden worstelen met de vraag: Zorgt God wel voor mij?

Het boekje sluit af met: ‘Terugkijkend op zeventig jaren met beperkingen, zeg ik: ‘Ik hoefde niet te werken met talenten die ik niet gekregen heb, maar ik mocht werken met het éne pond van het Evangelie.

Als het komt tot het afleggen van rekenschap, heeft Zijn pond winst opgeleverd. Hoeveel? Ik kan het niet overzien. Dat is aan Hem! Soli Deo Gloria!’

H. Harkema

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 4 maart 2010

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Leven met open ruggetje

Bekijk de hele uitgave van donderdag 4 maart 2010

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's