Het platte land

D e afgelopen weken waren we getuige van een ontluisterende vertoning van het Nederlands parlementair systeem. Politici wijzen onderwijsgevenden graag op hun verantwoordelijkheid in het onderwijs om toch vooral aandacht te besteden aan de vorming van jongeren tot verantwoordelijke burgers. Ze zijn zich er kennelijk niet van bewust dat ze inmiddels zelf het schoolvoorbeeld vormen van hoe mensen niet elkaar zouden moeten omgaan. De parmantigheid waarop men na een affaire weer de publiciteit zoekt, doet vermoeden dat van enige gêne hierover niet de minste sprake is. De onderlinge bejegening van politici, waarbij ze elkaar zelfs niet de ruimte gunnen om twee zinnen achter elkaar uit te spreken, straalt een platheid uit die zich moeiteloos kan meten met de soapprogramma’s waarmee het Nederlandse publiek avond aan avond wordt verstrooid. Politiek is verworden tot soap en het feit dat de kijkcijfers voor politieke programma’s hoog zijn, laat zich vooral daaruit verklaren. Met inhoudelijke politieke betrokkenheid van de kijkers heeft dit niets meer te maken.

Opvallend is dat het echte respect dat een politicus nog bij het publiek geniet juist omgekeerd evenredig lijkt te zijn met de frequentie

waarmee hij of zij in praatprogramma’s van zich laat horen. Maar van deze wetmatigheid lijken politici zich nauwelijks iets aan te trekken, omdat het er ken-

nelijk niet om gaat hoe je in het nieuws bent, maar dat je in het nieuws bent. Tegenwoordig zou voor een christelijke politicus hier het ‘maar gij geheel anders’ weleens het meest overtuigende verschil kunnen maken.

Politiek en media houden elkaar gevangen in een knellende wurggreep. Omdat kijk- en luistercijfers het ultieme afrekeninstrument vormen, zijn televisie- en radiomakers gebrand op incidenten, terwijl politici op hun beurt gebrand zijn op publiciteit, omdat daarmee hun politieke carrière en het partijbelang naar hun overtuiging het best worden gediend. In deze wurggreep wordt de kwaliteit van zowel de journalistiek als van de politiek verstikt.

Een echte bijdrage aan de burgerschapsvorming zouden politici kunnen leveren door zichzelf de verplichting op te leggen tot 9 juni niet meer op radio of tv te verschijnen en zich uitsluitend via het geschreven woord tot het Nederlandse volk te richten.

Radiostilte komt de kwaliteit van de politiek ten goede

F.A. van der Duyn Schouten

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen