De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Keihard

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Keihard

Bijbels gesteente [4, slot, geestelijke rots]

4 minuten leestijd

Paulus bladert in 1 Korinthe 10 door de heilige historie heen: alle Israëlieten hebben dezelfde geestelijke drank gedronken. Zij dronken namelijk uit een geestelijke rots, die hen volgde: Christus.

I sraëls verleden als gemeentegeschiedenis. Mooie passages; één wolkje aan de lucht, beschermend, richtinggevend. Het neuriet zachtjes weg: God is altijd dicht bij jou. Het verhaal van de zeeweg, een route dwars door het water. Je voelt de druppels spatwater nog: als een douche, het lijkt wel een doop. En elke dag eten en drinken. Niets te kort, de hele woestijnreis lang.

Geschiedenis met een glimlach, die echter een grimlach wordt. Die afgrijselijke zinsnede van vers 5! ‘In de meesten van hen heeft God geen welgevallen gehad, want zij zijn neergeveld in de woestijn.’ De antigeschiedenis. Ze waren erbij, bij de bevrijding uit Egypte, door de zee, eindelijk vrij. Maar onderweg vonden ze de dood. Niet tien, niet honderd, maar duizendtallen. De hele generatie twintigplus komt niet in het beloofde land aan.

Waarom deze heftigheid in deze brief van Paulus? Sommige mensen kijken liever naar het jeugdjournaal dan naar het normale nieuwsbulletin. Natuurlijk komen in de kinderversie ook enge dingen aan bod, maar niet al te heftig.

Begrijpelijk, en toch: ook dit hoort er bij. We zullen als gemeente nooit kinderen krijgen als we niet volwassen ook deze schrifttaal bezigen. Dan blijven we hangen in simpele geloofsvoorstellingen en dat wordt op een gegeven moment infantiel en irritant.

Zwarte draad

In deze heftige tekst komt de serieuze vraag naar ons toe: Hoe zit het met de toewijding, het leven voor God? Is dat er of schort het eraan? Echte liefde durft kritisch te zijn. Paulus had Korinthe lief. Daarom ziet én benoemt hij heel wat dingen die niet zijn zoals zou moeten. Orde op zaken in een jonge stadskerk, zoals een nieuw commentaar op de Paulus’ brief als ondertitel heeft. Uitdagend, veelzeggend voor elke startsituatie van de kerk. Naast alle zegeningen zijn er ook zorgpunten. Nieuwe mensen, oude neigingen. Wat gaat goed, wat kan beter? Wat dreigt er fout te gaan? Paulus signaleert zaken, hij durft die ook te benoemen: verdeeldheid, rechtszaken

tussen broeders onderling, rijp en groen door elkaar. Paulus ziet een rode (of zwarte? ) draad van kwaad: afgoden, seksueel en moreel verwerpelijk gedrag.

Paulus wist drommels goed dat de zonde aantrekkingskracht heeft. Maar wat de gevolgen zijn, is meer dan erg. Je schaadt er niet alleen anderen maar vooral je relatie met God mee. Je kunt Hem zelfs kwijtraken. De geschiedenis van 1 Korinthe 10 herhaalt zich mettertijd. Miljoenen zijn afgehaakt; velen in de kerk hobbelen maar een beetje mee. Zolang de zon schijnt. Maar als God recht spreekt?

Rots

Hoe is ons leven? De zekerheid van het geloof is nooit een gebeuren met de armen over elkaar. De gemeente is een gewaarschuwd mens. Het evangelie is keihard negatief als het gaat over wie denkt de zonden te kunnen blijven koesteren. Dat overleef je niet.

Daarom: staan we stevig in de schoenen? Stevig op de rots Jezus Christus? Kijk nog eens goed naar die Rots. Paulus heeft hier een apart stukje traditie. Zo staat het niet beschreven in het Oude Testament (vergelijk Neh.9:20) Het komt uit de mondelinge traditie, die in andere boeken uit Paulus’ dagen opgetekend staat. Paulus had onderweg waarschijnlijk niet meer dan een Grieks Oude Testament bij zich en de rest citeerde hij uit zijn hoofd. Zo ook dit woord over de rots die met hen meegaat, een mobiele waterbron. Dagelijks

manna, dagelijks water.

Niet te laat Wonderlijk detail:

die geestelijke rots heeft iets van ieder moment opnieuw. Vandaag, Psalm 95: zo gij zijn stem dan heden hoort, gelooft zijn heil-

en troostrijk woord! Hier is water voor ieder die dorst heeft: 1 Korinthe 10. Keihard? Uiteindelijk gaat het om de keiharde belofte.

Er is een bron, Jezus, waaruit nog steeds fris water welt. Levend water. Wat Hij zegt dat is Hij zelf: Ik ben het levende water. Een belofte die vaststaat tot op de laatste pagina van het Nieuwe Testament, zodat niemand hoeft te denken: het is te laat! Lees Openbaring 22: Kom! En wie het hoort, zegge: Kom! En wie dorst heeft, kome, en wie wil, neme het water des levens om niet.

M. van Duijn

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 4 maart 2010

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's

Keihard

Bekijk de hele uitgave van donderdag 4 maart 2010

De Waarheidsvriend | 24 Pagina's