De Heiland begraven

O mdat er weinig mensen op straat zijn, wordt hij niet herkend. Anders had iedereen het kunnen zeggen: dat is Jozef van Arimathea. Vanuit Rama, de stad van Samuël, maakte hij in Jeruzalem carrière. Dat is aan hem te zien. Toch heeft het hem niet gelukkig gemaakt. Anders was hij allang op paasreces geweest.

De kruisiging van Jezus laat hem niet los. Dat hij zo slap is geweest. Dat die vergadering is doorgegaan. Dat het besluit toch met algemene stemmen werd genomen – hij had het kunnen verhinderen. Het laat hem niet los.

Dat deze vrijdag toch Goede Vrijdag gaat worden, weet hij nog niet. Hij is onderweg om te doen wat hij nu nog wel kan doen. De begrafenis. Hij kent Pilatus goed genoeg om dat voor elkaar te krijgen. Na een kruisiging is er de Romeinse of de Joodse gewoonte. De Romeinse is dat de gekruisigde zo lang mogelijk blijft hangen. Om af te schrikken. Totdat er weinig meer dan botten over zijn. De Joodse gewoonte is dat het lichaam oneervol in een massagraf wordt gelegd. Jozef zal voorkomen dat het een noch het ander gebeurt.

Aanvoertje

In gedachten loop ik even met hem mee. Hoe gaat dat in onze welvaartstijd als ergens een zwerver dood wordt gevonden? Of als in een zorgcentrum iemand sterft die geen familie of bekenden heeft?

Daar zorgt dan de sociale dienst voor. Per gemeente zijn de bedragen verschillend. Uitvaartleiders noemen dat een ‘aanvoertje’. Even tussen de bedrijven door. Triest dat zulke begrafenissen steeds vaker voorkomen. Ook als familie of vrienden liever niet meer zelf naar begraafplaats of crematorium gaan.

Gelukkig is het met Jezus anders gegaan. De vier evangelisten maken er ons getuigen van. Uit elk detail blijkt dat het niet zomaar een aanvoertje wordt. Op weg naar Pasen spreken de details. Het is goed om te bladeren in Oude en Nieuwe Testament.

Liever niet in stilte

Niemand minder dan Jozef uit Rama regelt alles. Bijzonder is dat. Waar eens een jongere in een nacht de roepstem van God hoorde, hoort nu een oudere het overdag. Jong of oud, arm of rijk, als wij Hem maar niet laten roepen.

Het Joodse kinderavond gebed was Zijn laatste bede. ‘Vader in Uw handen beveel Ik mijn geest.’ Het wordt overvloedig verhoord. De Heere God zorgt niet alleen voor Zijn geest, ook voor Zijn lichaam.

Jozef ‘vraagt’ erom bij Pilatus. Alsof hij aanklopt bij een modern, onpersoonlijk uitvaartcentrum. ‘Wanneer kunnen we nog even afscheid nemen? ’ Maar dit bezoek wil meer,

veel meer.

Hoe het vervoer plaatsvindt, wordt niet verteld. Het moeten meer dan twee liefdevolle handen zijn geweest. Jozef is niet onbemiddeld. Hij zal wel knechten hebben geroepen. Misschien wel dezelfden die dat dure graf vlak bij de oude stad voor hem maakten.

Het is een feestdag. De winkels zijn niet open. Toch moet Jozef onderweg nieuw linnen hebben gekocht. Dat kon in geval van nood, als er maar niet over de kwaliteit en de prijs werd onderhandeld. Standaard worden oude doeken gebruikt. Hier zijn ze nieuw. Zoals eertijds bij het vervoer van de ark en onlangs bij Jezus’ intocht in Jeruzalem.

Alle nadruk ligt op nieuw, duur, jong, sterk. Waarom? Omdat de straf is gedragen, de schuld is verzoend. Omdat door het offer van Jezus alles nieuw wordt. Daarom niet alleen nieuwe doeken, ook een nieuw graf. Het beste nog niet goed genoeg. Profetieën laten zich horen.

Liever geen specerijen

Eenmaal bij zijn graf treft Jozef een bekende. Nicodemus, de vader van Gorion, aldus een rabbijnse bron. Lid van het Sanhedrin, behorend tot de drie rijkste families van Jeruzalem. Kennen zij elkaar? Natuurlijk. Van vergaderingen. Weten ze iets van elkaars geloofsleven? Dat moet wel. Hoe kun je anders zo spontaan en zo eensgezind zulk teer werk doen. Vroeger kwamen zij er niet voor uit.

Soms verzuimden ze een vergadering om anoniem te blijven. Maar vandaag wordt dit hun coming out, hun belijdenis.

Twee mensen ontmoeten elkaar bij Jezus. Wat een verschillende wegen hebben ze achter zich.

Nicodemus, nu weg uit het donker

van de twijfel. Laat gevolg van een gesprek in de kleine uurtjes. Jozef van Arimathea, weg uit het donker van de vrees voor buren. Goede Vrijdag. Grote Verzoendag. Openbare belijdenis. Er is geen mooiere plaats, tijdens een begrafenis.

Of mag het ook eerder? Wij kunnen het hen niet meer vragen. Laten we het dan maar aan onszelf doen. We laten het er toch niet op aankomen? Goede Vrijdag. Grote Verzoendag. Of zijn we nog onverzoend met God en met bepaalde mensen? Laat het zo geen Pasen worden.

Liefdegeur

Ook Nicodemus heeft inkopen gedaan. Mirre, dure hars van een Arabische struik. Aloë, fijngemalen geurig hout uit het Verre Oosten.

Ruim 33 (!) kilo. Te zwaar om alleen te dragen. Knechten zullen ook hem geholpen hebben. Bij Zijn geboorte brachten wijzen uit het Oosten goud, wierook en mirre. Bij Zijn begrafenis komen mensen van dichterbij. Maar de geschenken komen van nog verder. Hoewel, specerijen zijn eigenlijk niet nodig. Bij Lazarus wel. Er hóeft geen onaangename geur verdreven, deze grafrust is zo kort. Nicodemus heeft voor niets

lopen sjouwen. Maar wie doet dat niet om zich aangenaam te maken voor God? Het gaat in het leven niet om wat wij bij Hem bren-

gen. Veel belangrijker is wat Hij bij ons brengt. De liefdegeur van vergeving, genezing, vrede, heil. Hij maakt niet alleen de Vrijdag, maar alle dagen Goed!

Liever geen toespraken

Rouwkaarten zijn er niet verstuurd, ook niet achteraf. Wat hadden ze erop moeten schrijven? Geen bloemen, geen bezoek, geen toespraken, geen specerijen, geen oude doeken?

Deze begrafenis is zo speciaal. Dit leengraf zo bijzonder. Deze grafrust zo kort. Alles is anders en toch is het een begrafenis. Zijn discipelen ontbreken, maar hier worden laatsten de eersten.

Het is wel een stille begrafenis. Het liefdevolle werk is zonder woorden gedaan. Soms zegt stilte meer dan duizend woorden. Niet de lengte van de stoet, niet de hoeveelheid bloemen, niet het aantal toespraken.

etails gaan hier spreken. Er zijn geen bloemen. Er stond ook niets over op de kaart. Of toch? Jozef en Nicodemus dragen Hem uit. Twee

vooraanstaande mensen, de bloem van de Joodse natie.

Hadden zij op die bewuste vergadering wél meegestemd, dan was de kruisiging niet doorgegaan. Zoiets kon alleen unaniem. En dan? Goede Vrijdag geen Grote Verzoendag. Specerijen om een kwade geur te verdrijven, zijn hier niet nodig.

Straks komt de liefdegeur van Jezus’ werk helemaal vrij. Als de steen nu, door mensenhand ervoor gerold, door engelen wordt verwijderd. Als alles volbracht is. Als alle stukjes van de grote legpuzzel op hun plek vallen. Als Maria de scherven van haar albasten fles niet meer hoeft te bewaren. Als Zijn liefde ons leven gaat doortrekken.

Daar kunnen geen specerijen tegenop.

Toch bedankkaartjes

Het hoort tot de standaardvragen van de uitvaartleider. Het soort kaart, kist, graf, dienst. Ook de vraag over bedankkaartjes. Wat worden ze soms mooi, zorgvuldig en persoonlijk uitgevoerd. Een foto, een gedicht, een persoonlijk woord. Bij deze plechtigheid staat het niet aangevinkt. Of toch? Als Paulus zegt dat wij een ‘brief van Christus’ moeten zijn, bedoelt hij dan zo’n brief ? Niet een bedankbrief voor uw medeleven, uw aanwezigheid, alle lieve woorden, maar zo’n brief van Paulus, waardoor we ook de details van Zijn begrafenis begrijpen.

Een leesbare brief, waarin steeds meer het Goede van die Vrijdag oplicht. Geen nieuwe doeken, waarin Zijn lichaam is gewikkeld. Maar een nieuw leven, omwikkeld door Zijn Woord. Geen specerijen om nog een poosje in stand te houden wat voorbij is. Maar Zijn liefdegeur in mij, die vandaag ook anderen tot liefde zal nopen. Geen nieuwe lente na de lange winter van dit jaar. Maar een nieuw leven, door Hem geschonken. Een zware steen, waarachter al mijn zonden begraven zijn.

Wie in Hem gelooft, komt straks in een graf waar Hij al eerder in lag én uit opstond.

Vink de bedankkaartjes maar niet aan. Laat mijn leven zo’n brief zijn. Zullen we deze begraafplaats maar niet te snel te verlaten?

P. Vermaat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen