Woord laat zich niet binden

P aulus heeft eerst gesproken over de beproevingen die hij om het Evangelie heeft verdragen. Nu troost hij zich en is hij verblijd, omdat het Woord Gods niet mét hem gebonden is. Hij bedenkt met voldoening dat Jezus Christus toch verheerlijkt wordt en het Evangelie zijn loop heeft, dat de kerk wordt uitgebreid en velen vergaderd worden in gehoorzaamheid van het geloof.

We zien dat hij niet aan zichzelf denkt en dat hij niet zoekt wat voor hemzelf voordeel heeft, maar dat hij voor alles zich ingespannen heeft om te maken dat Jezus Christus over heel de wereld gediend en geëerd werd, dat God gekend werd als Vader en Verlosser en dat arme zielen, die op weg waren verloren te gaan, op de weg van het heil werden gebracht. Dat was het enige wat Paulus verlangde.

Zichzelf vergeten

Iedereen die dus de opdracht heeft ontvangen om het Woord Gods te verkondigen, wordt hier gewezen op de gezindheid waarmee hij het tot heel de kerk heeft te brengen, namelijk dat zij zichzelf vergeten als het gaat om het heil van alle gelovigen.

We vinden hier ook de algemene aanwijzing dat als een dienaar Gods terneergeslagen is, wij dat niet moeten blijven, alsof het Woord Gods geen heerschappij meer heeft. Maar laat ons liever denken aan wat hier gezegd wordt: dat het Woord Gods vrij is, ook al zit een mens gevangen. Want God zal wel toelaten dat één van de Zijnen lijdt, maar toch zal Hij niettemin voor Zijn Evangelie de poort openen, alle vijanden ten spijt.

Het is de bedoeling van satan en de handlangers die hem dienen, te verhinderen dat het Woord van God niet verder gaat, maar dat het aan alle kant belemmerd wordt, ja, dat het onder de voet gelopen wordt. Maar God zal maken dat Zijn waarheid onoverwinnelijk blijft. Ja, dat het verder zal gaan, ook als mensen het zullen proberen tegen te houden, en dat het vooruitkomt, ten spijt van de mensen.

Geadeld

Zo heeft inderdaad de gevangenschap van Paulus gemaakt dat het Woord van God met al groter gezag bekendgemaakt werd. Want (zoals hij daarvan spreekt in de eerste brief aan de Filippenzen) zijn gevangenschap is als geadeld, zowel in het paleis van de keizer als overal waar de naam van Jezus Christus, die tevoren niet gehoord was, bekend geworden is onder de ongelovigen.

Zelfs toen de goddelozen kwamen aandragen met lastertaal, om daardoor alles te belasteren wat Paulus geleerd had, heeft dat gemaakt dat velen de oren geopend hebben en dat zij kennis kregen van wat hun daarvoor onbekend en verborgen was.

Zo dus heeft God Zijn kerk uitgebreid door de prediking van Paulus. Zelfs als hij persoonlijk in hechtenis is, heeft de leer der waarheid ondertussen nog meer vrijheid verkregen. Dat is het wat wij van deze tekst moeten onthouden.

Niet de moed verliezen

Zo zien wij dat Paulus door zijn voorbeeld toont aan allen die opdracht hebben het Evangelie te verkondigen dat zij bovenal moeten zorgen voor de opbouw der

kerk, zonder al te veel voor zichzelf te zorgen. Maar hij wijst er ook op dat wij de moed niet moeten verliezen als we over de dienaren Gods allerlei beproevingen zien komen.

Waarom dat? Omdat wij uit de verwachting moeten leven dat het Evangelie toch verder zal gaan en dat God zal overwinnen op al de hindernissen en moeilijkheden waarvoor wij verschrikt staan.

Het lijkt er niet dat dit wordt toegepast zoals het hoort. Velen verbeelden zich dat hun beproevingen overkomen om zo het Woord Gods af te wijzen; ook als er niets van dien aard te bekennen valt, zo verbeelden zij zich toch dat er hier en daar beproevingen zijn, wat dan – zo het schijnt – het Evangelie moet verhinderen zich te verbreiden.

Waar we deze ondankbaarheid zien, moeten we erkennen dat wij wel ver af staan van de moed en standvastigheid die Paulus hier toont en waartoe hij alle gelovigen opwekt. Laten wij dus het Evangelie zijn loop laten, dat wil zeggen dat wij toelaten dat het zijn loop heeft. En al spannen de goddelozen zich nog zo in om het Evangelie de eer en het gezag te ontnemen die het toekomt, laat ons niettemin ervan uitgaan dat, wat er ook gebeurt, onze Heere altijd Zijn waarheid zal handhaven en zelfs bewerken zal dat – wat de dienaren des Woords ook zullen verduurd hebben – het alles dienen zal tot een getuigenis en teken, opdat het Evangelie altijd nog zoveel te meer geprezen wordt, zoals inderdaad hiervoor alle reden is.

Wanneer wij iemand zien die geen macht heeft en geen naam en die toch weerstand biedt aan hen die macht hebben, en die alle aanvallen verdraagt zonder te buigen, wanneer wij – zo zeg ik – de dienaren Gods volhardend stand zien houden en niet verschrikt worden door wat mensen hen ook aandoen, zullen wij dan nog beter en krachtiger bewijs willen hebben om te bevestigen wat God betreffende Zijn waarheid voor ons aan het licht heeft gebracht?

Zo hebben wij ook te verstaan dat wanneer de goddelozen samengezworen hebben tot alles wat hun mogelijk zal zijn, zij toch niet het Woord Gods kunnen binden, zodat het niet altijd voort zou gaan en God niet zou vermeerderen het getal en de gemeenschap der Zijnen en dat Hij Zijn zaad niet over heel de wereld ten zegen doet zijn.

Johannes Calvijn

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen