Bij de afsluiting van de reeks Leven met God in een tijd van welvaart plaatsen we gedeelten uit de bijdrage waarmee ds. H. J. Lam vanuit Genesis 47:12 de studiedag onder de gelijknamige titel opende.

Leven als christen in een tijd van welvaart, leven in een land waarin we ons vandaag geen zorgen hoeven te maken om het brood van morgen, is als het goed is leven in het besef dat heel ons (levens) onderhoud op naam van God staat, zoals dat in Genesis 47 op naam van Jozef staat. Want al zullen zijn broers en neven flink hun handen uit de mouwen hebben gestoken, toch is het uiteindelijk Józef die de regie voert en in ieders levensbehoefte voorziet. ‘En Jozef onderhield.’

Hebben zijn broers dat steeds beseft: dat alles aan hém te danken is? Beseffen wíj het: dat heel ons levensonderhoud niet staat op ónze naam, maar op Góds naam? We zijn wel eens geneigd dat te vergeten. Goed als zulke vergeetachtigheid ons tot schuld wordt en wij in een houding van ootmoed God danken voor al Zijn goede gaven. Wat verder opvalt in dit gedeelte is dat Jozef geen onderscheid maakt in het onderhoud van zijn familie. Nee, ‘Jozef onderhield zijn vader en zijn broers en het gánse huis van zijn vader, tot de mond der kinderkens toe.’

Nu discrimineert onze God wel. Dat maakt ons beschaamd. Want wat onderscheidt ons Nederlandse volk van andere volken? Immers, bijna één miljard mensen (15% van de wereldbevolking) leeft in bittere armoede; men heeft minder dan één dollar per dag te besteden. 24.000 mensen sterven dagelijks van honger, onder wie 14.000 kinderen: 5 miljoen kinderen per jaar. Als er 10% minder vlees gegeten zou worden, konden meer dan een miljard mensen gevoed worden. Dagelijks wordt in Wenen evenveel brood weggegooid als in Graz, de tweede stad van Oostenrijk, wordt gegeten.

Hier liggen vragen waar ik geen antwoord op heb. Hoe schrijnend dat er in principe voor iedereen genoeg is en dat toch dit bijbelwoord met het oog op de totale wereldbevolking niet bewaarheid wordt. Is dat niet ergens mede aan ons te wijten? Het komt er wellicht meer dan ooit op aan met onze Heidelberger te bidden: ‘Wil ons met alle nooddruft van het lichaam verzorgen.’ Nooddruft: een wat ouderwets maar mooi woord: wat nodig is, meer niet. Dan komen we ook meer toe aan de verborgen omgang met God, waardoor we leren dat al Zijn aardse gaven erop zijn aangelegd hémelse gaven te zijn. Christus heeft immers het koren met Zijn lichaam samengevoegd, nadat Hij Zelf als een graankorrel in de aarde was gezaaid. Hij heeft ook het sap van de wijnrank met Zijn bloed verenigd, toen Hij, de ware Wijnstok, het snoeimes van de hemelse Landman diep in Zijn vlees voelde gaan. Zo heeft Hij brood en wijn gemaakt tot dragers van Zijn genade, opdat bij ons het verlangen gevoed wordt spoedig Thuis te mogen zijn.

H.J. Lam

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen