Zendingsmensen

Wie: Johanna de Jonge Waar: Katwijk a/d Rijn Wat: Gymnasium 5 Hoe: Woonde met haar ouders van 2000 tot 2006 in Zimbabwe. Haar vader was docent aan een Theological College en haar moeder ondersteunde weduwen en wezen. Zelf deed ze in deze jaren ‘gewoon mee’ met het leven ter plekke.

Zes jaar was ik toen ik de landnaam voor het eerst hoorde noemen: Zimbabwe. Een jaar later woonde ik er. Samen met mijn ouders heb ik er toen een periode van zes jaar doorgebracht, die was gevuld met toerusting en ondersteuning. Inmiddels is het bijna vier jaar geleden dat we weer zijn teruggekeerd in Nederland, maar er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan word herinnerd.

Zo’n periode laat je leven niet onveranderd. Want al is de voornaamste reden tot uitzending ‘geven’, je ontvangt net zo veel. Alleen, als je jong bent pas je je gemakkelijk aan en helaas dus ook wanneer je weer terugkomt in Nederland. Naarmate ik ouder word, merk ik wel dat ik steeds meer terugkom bij hoe ik zelf ben en dat is de persoon die mede gevormd is in Zimbabwe. In de eerste plaats laat een zendingsperiode je sterk beseffen dat jij ook een plaats mag hebben in Gods plan, waardoor je bewuster en doelgerichter gaat leven. Ik weet bijvoorbeeld al heel lang dat ik ook weer de zending in wil, als arts. Daarnaast heb ik veel lessen geleerd van de mensen daar, waarvan ik de mooiste zal noemen. Over het algemeen zijn de Zimbabwanen, ondanks de vele problemen, vol geduld en ze hebben een groot relativeringsvermogen. Dit keert ook terug in hun geloofsbeleving. Toen wij onze vragen uitspraken over wat er moest gebeuren toen de zoveelste hongersnood dreigde, antwoordde onze tuinman daarop: We only look to God. Al zingend ging hij vervolgens verder aan het werk. Dat vanzelfsprekende vertrouwen op de hemelse Vader is wat ik hoop meer en meer over te nemen en op mijn beurt weer uit te dragen.

Wie: A. Lichtendonk Waar: Putten Wat: Bureaumanager bij de stichting Hulp Oost Europa Hoe: Coördineerde van 1992

tot 1998 namens de GZB het evangelisatiewerk van de Reformed Church of East Africa.

Onze terugkeer van het zendingsveld dateert alweer van twaalf jaar geleden. Bij een terugblik schieten twee woorden me te binnen: waarderen en relativeren.

Het kerkelijk leven van Kenia en van Nederland zijn nauwelijks te vergelijken. Het zijn twee totaal verschillende werelden. We ontdekten in Kenia dat geschiedenis, cultuur en context voor een groot deel de inhoud van de verkondiging en vormen van kerk zijn bepaalden. Maar God werkt wereldwijd en Hij zegent het werk in Zijn Koninkrijk: zowel in Kenia, als in Nederland.

Het was voor mij een mooie ontdekking hoe Gods Geest in een totaal verschillende cultuur en context werkt en daarbij mensen gebruikt om het Evangelie door te geven. Het zien van Gods zegen in beide zeer verschillende situaties heeft mij milder gemaakt in het beoordelen van andere gewoonten en gebruiken, ook in relatie tot discussies over allerlei vernieuwingen in bestaande gemeenten in eigen land. De kernvraag voor mij is: hoe geven we het Evangelie van Jezus Christus door aan de volgende generatie in een sterk veranderende cultuur? Wederkerigheid leert relativeren en waarderen. In Kenia genoten we van andere liturgische vormen, anderzijds waarderen we opnieuw de preken die in Nederland te horen zijn, inhoudelijk een weldaad wat betreft diepgang en exegese.

Het is een voorrecht om een periode te leven in een ander deel van de wereld. Daar en hier op te merken dat God doorgaat met zondaren te laten zien dat de Heere Jezus Redder en Zaligmaker is.

Wie: Ds. H.J. van der Veen Waar: Sliedrecht Wat: Hervormd predikant Hoe: GZB-zendingspredikant in Zimbabwe (1988 tot ’93)

Een aantal jaren heb ik het voorrecht gehad om in twee verschillende culturen te mogen leven. Die twee culturen hebben zeker invloed op mij uitgeoefend. Als ik nadenk over mijn verblijf in Zimbabwe en mijn terugkeer naar Nederland komen drie punten bij mij boven.

Het eerste is de kennis van de Bijbel. In Zimbabwe hebben veel mensen geen Bijbel. Velen zijn pas tot geloof gekomen en zijn bezig het ABC van het christelijke geloof te ontdekken. In Nederland hebben velen een Bijbel in huis. Op internet zijn tientallen vertalingen online te raadplegen. En ondanks jarenlang onderwijs in gezin, school en kerk daalt het niveau van de bijbelkennis.

Het tweede: het geloof als relatie. Zimbabwanen zijn religieuze mensen. De overgrote meerderheid van de bevolking noemt zich christen. Niet-geloven is geen optie. Nederlanders hebben zo hun eigen geloof. Binnen en buiten de kerk geloven velen dat ze geloven. De vraag is: maar wat stelt mijn geloof eigenlijk voor? Is het een goed gevoelgeloof of persoonlijke relatie met God?

Het derde: het geloof als vernislaagje. In Zimbabwe gelooft iedereen. Maar in geval van nood wordt er toch snel naar iets anders dan het christelijke geloof gegrepen. Het heidendom is onder de oppervlakte altijd latent aanwezig. In Nederland is het geloof naar de rand van de samenleving verbannen. Velen hebben afscheid genomen van het christelijke geloof. Het heidendom herleeft.

Pinksteren ontdekt mij aan het feit dat het geloof vaak niet meer is dan een dun laagje vernis. Bij mij groeit het verlangen dat de Heilige Geest diep doordringt tot in de kern van de cultuur.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen