Een huis om in te wonen

O mdat het ‘goed’ aan het einde van de derde scheppingsdag tweemaal vermeld staat, daarom is dat in Israël nog altijd de favoriete trouwdag.

Niet zomaar is het ook de dag van het wonder op de bruiloft in Kana (Joh.2:1). De derde dag heeft in de Bijbel vaak een bijzondere lading. Adam en Eva, man en vrouw schiep God. Opdat ze niet eenzaam, maar tweezaam zouden zijn. Zo mag de mens iets leren kennen van de geheimvolle relatie (Ef.5:32) tussen de Schepper en de kroon op Zijn schepping, de mens.

Hoe intens die relatie wordt, zien we als mensen na vele jaren weduwe of weduwnaar worden. Hoe leeg is dan het huis van de liefde, waarin elke kamer stil en kleurloos wordt.

In de modder

De zondeval heeft alles aangetast. Niet alleen de goede schepping, maar ook de goede relatie tussen mensen. Het huwelijk stond als een huis. Maar door de zonde kwam ook deze parel in de modder. Het blijft een levenslange roeping om haar toch rein te bewaren. René van Loenen zegt er in zijn gedicht mooie dingen over (zie kader).

Soms zie je het letterlijk gebeuren. Jonge mensen, die zelf hun eerste huis bouwen. Familie en vrienden worden ingeschakeld. Want bouwen aan je levenshuis is niet alleen iets van twee mensen.

Met grote lampen wordt tot in de kleine uurtjes gewerkt. Maar ook geestelijk is het huwelijk een huis. Er moet zorgvuldig aan gebouwd worden. De werkkamer, de woonkamer, de keuken, de slaapkamer. Ze zijn allemaal belangrijk. En je kunt het niet zonder familie en vrienden. Daarom is de verkeringstijd ook zo belangrijk.

Wie de slaapkamer voorrang geeft boven de woon- of werkkamer, vergeet dat we daar niet het grootste deel van ons leven zullen zijn. Zou het daardoor komen dat zoveel huwelijken in onze tijd vroegtijdig stranden?

De tekening van dit huis moet zijn naar Gods bestek. Dat bestek krijgt haar heldere belijning in het vertrek dat als eerste samen mag worden opgetrokken: het bidvertrek. Niet voor niets heeft Jezus gezegd dat bouwen op zand weinig toekomst heeft (Matt.7). Is dat niet vaak de reden van veel huwelijksleed in onze tijd? Gaven we de ene kamer meer tijd en aandacht dan de andere?

Te zwaar bewaakt?

Huizen krijgen steeds meer beveiliging. Hoge hekken, maar ook elektronica. Verborgen camera’s en openlijke alarmbellen. In een tijd waarin zoveel jongeren en ouderen in hun relaties grote schade oplopen of niet het optimale erin vinden naar Gods bedoeling, mag de beveiliging wel extra aandacht krijgen. In de prediking en in de gesprekken. In de huwelijkscatechese en op de bijbelkringen. Vóór het huis wordt betrokken en zolang het wordt bewoond.

Als de overheid voor ons dagelijks vervoermiddel een jaarlijkse APK vraagt (uit voorzorg!), hoeveel te meer moet dat gelden voor ons huwelijkshuis. Nu gehuwden buiten de deur in zoveel verschillende werelden leven, heeft de wereld binnen het huis van ons huwelijk extra onderhoud nodig.

Iemand heeft het huwelijk eens genoemd een ‘reuzenstap naar de hemel of een reuzenstap naar de hel’. Het valt niet mee voor jonge mensen de bijbelse normen (die goed zijn voor alle mensen!) te kennen en te toe te passen. Er wordt door bekende Nederlanders zoveel

Vandaag is het drukker in de kerk dan anders. Vooral de jongeren zijn er in groten getale. Wat wil je bij dit onderwerp in de leerdienst: Zondag 41, het zevende gebod. Ook ouderen slaan dit keer niet over. Het is tenslotte een testcase. Hoe ver gaat onze dominee in het benoemen van de dingen? Hoe concreet houdt hij zich aan de catechismus?

Durft hij de dorpsadat openlijk te doorbreken? In onze kringen gaan we ervoor om mensen eerlijk te behandelen, maar hoe eerlijk zijn we op dit terrein? We zijn we er beducht voor dat mensen met een ingebeelde hemel naar de hel gaan, maar hoe concreet is onze twee wegenleer bij dit gebod? Is het nog wel mogelijk in de 21e eeuw grenzen aan te geven? Verbodsborden in het verkeer zijn niet alleen tot beperking, maar ook ter bescherming. Moet het niet veel meer gaan over de ruimte die dit verbodsbord in het menselijk verkeer schept dan over de beperkingen die het oplegt? Of lenen details zich meer voor catechisaties en bijbelkring?

Vanaf de hoge kansel kun je als dominee gemakkelijk grote en mooie dingen zeggen. Maar wie doet het op de huwelijkskring, als meteen om uitleg wordt gevraagd of weerwoord gegeven? Vragen genoeg. Antwoorden ook.

(en zo gemakkelijk? ) van partner gewisseld, alsof het om inruilauto’s gaat.

Wie de zegen van een gelukkig huwelijk van dichtbij heeft mogen zien of het verdriet van gebrokenheid aan den lijve heeft ervaren, weet hoe belangrijk beveiliging is. Er zijn inbraken waartegen we ons niet kunnen beveiligen. Maar er zijn ook dieven die bij voorkeur in het donker het levenshuis belagen (Matt.24:43). Daarom moet het licht van het Woord van God helder schijnen.

Automatisch aanflitsende lampen moeten zo ons huwelijkshuis beveiligen. En dat vooral voor de jongeren van nu. Moderne gezinnen worden genoemd ‘de grenzenloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders’. Er is veel licht nodig om als christen hierin vandaag Gods weg te vinden.

Andere relaties

Het valt op dat de catechismus bij de uitleg van dit gebod ook aandacht geeft aan relaties buiten het huwelijk. In de woordkeus en de ‘gevaren van vijanden’ valt niet alleen te denken aan de seksualiteit en de manier waarop dit deel van de parel haar schitterende glans behoudt. Paulus noemt het lichaam ‘tempel van de Heilige Geest’ (1Kor.6:19). Dat heeft verstrekkende gevolgen voor de verschillende werelden waarin we leven. De wereld van het werk, van de sport en ook die van onze relaties. Daarin eerlijk te zijn voor God en mensen, dwingt tot zorgvuldig omgaan met het Woord van God en samen zoeken naar Zijn weg.

Ook mooie woorden als ‘trouw’ en ‘gevende en sparende liefde’ in relaties vragen om concrete invulling. Bewaking in een tijd waarin van overvallen op het huwelijkshuis zo snel wordt gezegd ‘moet kunnen’, is niet alleen voor de volgende generatie van groot belang.

Minder stellig

‘Huwelijken worden in de hemel gesloten.’ Vroeger zeiden we dat zonder veel schroom. Nu gemeentehuis en kerk er steeds vaker niet meer bij worden betrokken, spreken we dat voorzichtiger uit. Ook al zullen we de woorden uit het formulier ‘bedoeld als een gemeenschap voor het gehele leven’ niet weglaten, toch is ook onder ons die zekerheid en stelligheid vaak weg. Veel mensen wisselen van ‘huis’, zonder te overzien hoe groot de gevolgen zijn.

Was de bewaking toch niet zorgvuldig? Hadden we wel dezelfde voordeur, maar werden de andere vertrekken steeds minder gezamenlijk bewoond? Kwamen we nog wel in het bidvertrek? Was de alarmbel uit het formulier ‘opdat uw gebeden niet verhinderd worden’ te vaak uitgeschakeld?

In de verworden wereld, waarin we leven met veel relatieleed, roept God ons een leesbare brief van Hem te zijn. Dat valt niet mee. Maar het is ook een prachtige opdracht. De mooie foto van een christelijk huwelijk en gezin in Psalm 127 heeft ook een onderschrift. ‘Door de zegen van God.’ Hoe langer je zelf getrouwd bent en om je heen hebt gekeken, hoe meer je dat gaat beseffen. Alleen de zegen des Heeren maakt rijk. Denken we er nog weleens aan hoe en door wie ons die werd toegezongen? Ondertussen wijst zelfs deze oude Psalm op het belang van de ‘bewaking’ van het huis van ons huwelijk. Zo krijgen oude woorden een eigentijdse spits.

Nooit meer single

Straks wordt er niet meer ten huwelijk gegeven of genomen (Matt.22:30). Wat het geheimenis hiervan is, laat zich raden. Niet dat het grote geluk dat de Heere God in een gezegend huwelijk schonk voorbij is. Niet dat déze parel er op de nieuwe aarde niet meer zal zijn. Wel dat alle relaties, man en vrouw, ouders en kinderen, broer en zus, vriend en vriendin (Mark.10:29, 30) weer zijn zoals God het bedoelde.

Afspiegeling van de relatie tussen Christus en Zijn kerk. Nooit zal één mens meer single zijn. Aan de mooie woorden uit het huwelijksformulier over ‘elkaar trouw helpen en bijstaan in alle dingen, die tot het tijdelijke en tot het eeuwige leven behoren’ hoeft niemand meer herinnerd te worden. Littekens en tranen zijn voorgoed voorbij.

Muziek

Het gebeurde ergens in zo’n grote moderne woontoren met veel automatische glazen deuren naar de hal, de brievenbussen en de liften. Ergens in de hoek lag een harp, helemaal uit elkaar. Maar op het oog nog zo nieuw dat niemand hem bij het grof vuil durfde zetten.

Op een dag kwam een man met wat klein gereed-

schap. Zonder woorden ging hij zitten naast de ontluisterde harp. In korte tijd had hij alle onderdelen op hun plaats. Als laatste schroefde hij het nog gave gouden naamplaatje er op. Toen begon hij te spelen. Onvergetelijk mooi klonk het in die hoge hal. Steeds meer mensen bleven verrukt staan. Eén van hen liep naar hem toe, vroeg wie hij was, hoe hij het kon en waarom hij dit deed. Uit zijn binnenzak haal-

de hij zijn naamkaartje en legde dat naast het gouden plaatje op de harp. Dezelfde naam. Hij zei alleen: ‘Wie hem gemaakt heeft, kan hem ook repareren’.

Soms is de muziek eruit, uit onze relatie. Vraag je niet af: hoeveel snaren kan een harp missen, om toch nog mooi te klinken. Maak weer eens een afspraakje met je partner, zoals vroeger. Soms zijn mensen jaren op zoek, zonder echt te vinden.

Soms worden mensen binnen of buiten het huwelijk gebruikt en misbruikt. Soms is er heel veel geknapt, door eigen schuld of door de handen van anderen. Vergeet nooit de Maker! Door Zijn Handen gebeuren nog altijd wonderen. Waar valse tonen klonken, komt toch weer harmonie.

Er is ook nog heel veel samenleven, waar muziek in zit. En soms na jaren weer in komt. Dat staat als een huis.

P. Vermaat

Volgende week schrijft ds. D. Breure over het achtste gebod: Niet stelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen