Leerkracht als ambtenaar?

O oit geweten dat er een ‘dag van de leraar’ bestaat? U kunt hem nu alvast in uw agenda noteren; dinsdag 5 oktober aanstaande! Tot voor kort had ik eerlijk gezegd nog nooit van zo’n dag gehoord. Je moet in de kerk tegenwoordig met zoveel dingen (en dagen!) rekenen dat niemand me dit hopelijk kwalijk neemt. Velen zullen echter de waardering die men door zo’n speciale dag onze onderwijzers geeft, van harte gunnen. Wie dag in dag uit kinderen moet en mag opvoeden tot verantwoordelijke burgers, moet op onze steun (en voorbede!) kunnen rekenen.

Onderwijs = opvoeding

Bewust staat in de vorige zin het woord opvoeden. Dr. A. de Muynck, lector Onderwijs & Identiteit in Gouda, laat er in een artikeltje op internet geen onduidelijkheid over bestaan dat een leerkracht geen functionaris, maar een medeopvoeder is. Jammer genoeg, zo stelt hij, gaan zelfs christelijke ouders mee in een zeker functioneel denken, waarbij de docent gedegradeerd is tot een ‘lesboer’, die de stof overdraagt – en daarmee uit. Het wordt hoog tijd dat we kritisch kijken naar de verhouding tussen de kerk en het onderwijs. Vanuit de geschiedenis laat zich namelijk en nauwe en betrokken relatie tussen beide zien, die helaas in de laatste decennia verbleekt is. In de eerste eeuwen van het christendom waren het de kerken die christelijke scholen stichten. Laatst bleek op een gemeenteavond met zendingswerkers in Oud-Beijerland weer eens hoezeer in Afrika kerk en school op het nauwste verbonden zijn; de Presbyteriaanse kerk in Malawi heeft daar maar liefst 400 scholen onder zich!

Nu helpt het ons uiteraard niet verder wanneer we alleen maar achterom zien naar wat geweest is of in ogenschouw nemen hoe het elders in de wereld gaat. Het punt dat De Muynck aan de orde stelt, is zeer wezenlijk. Het laat zich niet ontkennen dat we meer en meer in een tijd leven waarin de kerk, de ouders en de school elkaar nodig hebben en moeten zoeken naar wegen waarin we gezamenlijk op kunnen trekken,

opdat ‘het zaad Hem zal dienen’.

Onze bondgenoot

In de derde doopvraag beloven we onze kinderen zelf te onderwijzen, en te doen of te laten onderwijzen. De relatie tussen kerk en school behoeven we niet zelf te

leggen, die ís er al. De vraag is alleen hoe we haar vormgeven. De lector Onderwijs & Identiteit gaf zojuist al een klein voorbeeld van hoe het niet moet. Wanneer we onderwijzers slechts beschouwen als een ambtenaar die zijn scores moet halen en hem of haar zo tegemoet treden, gaat er iets grondig mis. Ondertussen beproeven wij onszelf daarin. Hoeveel leerkrachten worden soms niet bedolven onder (onterechte) kritiek van ouders en hoeveel moeite moet een school vaak niet doen om de ouders tevreden te houden. Tekenend!

Verkieslijker is wanneer we in de leerkracht onze bondgenoot zouden leren zien. Immers, de leraren voeden ook op! Ze lezen voor uit de Bijbel, vertellen de verhalen eruit en bidden met de kinderen. De Muynck noemt dat de ambtelijke dimensie van het leraarschap. Daarvoor zou vanuit de ouders veel meer oog moeten zijn. Het lijkt me dat hier een belangrijk punt ligt.

Nog niet zo heel lang geleden organiseerde Driestar Educatief rondom deze thematiek een drietal bezinningsavonden. Een zeer nuttig en waardevol initiatief waarbij de vraag centraal stond hoe de kerk, de school en de ouders elkaar tot een hand en een voet kunnen zijn. Jammer dat er vanuit ‘onze’ kerkenraden voor deze avonden niet heel veel respons is. Het loont zo de moeite om vanuit eigen perspectieven

met elkaar het gesprek aan te gaan en te zoeken naar wegen die het eeuwig welzijn van onze kinderen beoogt. Christelijk onderwijs is geen doel in zichzelf, maar heeft dienstbaar te zijn aan een hoger doel: dat de mens zijn Schepper kent en eert. De laatste

gedachte komt uit het boekje Essenties van christelijk leraarschap, dat Driestar Educatief uitgaf. Nog recenter berichtte de krant ons dat er een reformatorische oudervereniging op komst is, bedoeld om de betrokkenheid van ouders bij de scholen te vergroten. Deze vereniging komt er niet alleen vanwege de gezamenlijk gevoelde verantwoordelijkheid rondom vorming en opvoeding van de kinderen, maar ook vanwege de discussies over de vrijheid van onderwijs.

Nu de examens voorbij zijn en de schoolkeuzen gemaakt, kunnen we ons in de aanstaande vakantie bezinnen op de vraag hoe we vanuit een positieve houding kunnen werken aan verdieping van de banden tussen gezin, school en kerk. Dat we elkaar in de komende tijd onder een nieuw kabinet meer en meer nodig zullen hebben, is haast onnodig om te zeggen.

C.H. Hogendoorn, Oud-Beijerland

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen