Solidariteit stimuleren

Het opnieuw invoeren van de kandidaatsgemeente is mijns inziens geen oplossing; de oorzaak van het probleem is niet alleen de hoogte van het salaris van de predikant. Oorzaken zijn ook het kleiner worden van het dorp, het wegtrekken van jongeren, de vergrijzing van de gemeenten en niet te vergeten de secularisatie en kerkverlating die ook in de dorpen en hervormde gemeenten doorwerkt. De kernvraag is: Heeft een gemeente in een dorp het echt moeilijker dan een gemeente in een grote stad? Moet de stad gaan betalen voor het dorp? Solidariteit is in de kerk vaak ver te zoeken. Solidariteit moet verder gestimuleerd worden. Die uitdaging ligt er wel. Ik wil ook graag de gemeente bemoedigen om zich met alle kracht in te zetten om zo lang mogelijk een levende gemeente van Christus te zijn, in welke vorm dan ook.

Mijn advies:

1. Dien als gemeente aanvragen in bij de Solidariteitskas, en kijk naar de nieuwe criteria (vastgesteld op de Kleine Synode van 11 juni jl.). Zoek samenwerking met een andere gemeente; in ieder geval moet er de bereidheid daartoe en de inzet daarvoor zijn. De solidariteitskas geeft maximaal vijf jaar steun; het is niet de bedoeling een gemeente afhankelijk te maken maar zelfstandig te laten functioneren.

2. Probeer zelf oplossingen te vinden. Bijvoorbeeld in samenwerking met andere gemeenten (het is mogelijk een predikant te delen met een andere gemeente; andere vormen zijn denkbaar). Een gemeente moet niet alleen maar de hand ophouden bij de Solidariteitskas. Dat is te gemakkelijk; zomaar geld krijgen maakt lui!

3. Zorg ervoor dat de leden van de gemeente zich verantwoordelijk weten voor hun predikant in het dorp, geestelijk en financieel. De bijdrage Kerkbalans is vaak onder het landelijk gemiddelde! Vraag ook inwoners van het dorp financieel mee te dragen aan het kerkgebouw of verenigingsgebouw. Vaak komt de dominee ook op bezoek bij lief en leed van inwoners die geen lid van de kerk zijn. (Kerkbalans nieuwe stijl)

4. Het heeft ook voordelen een ervaren predikant te beroepen. Een praktijkvoorbeeld: een hervormde kandidaatsgemeente heeft een ervaren predikant beroepen die binnen zes maanden alle gemeenteleden heeft bezocht die de afgelopen jaren weinig of helemaal niet aan het gemeenteleven hebben deelgenomen. De helft van hen doet weer actief mee (geestelijk en financieel).

5. Samen kunnen we meer: bijv. een kleine hervormde wijkgemeente in een grotere plaats wil graag voor 40% een predikant beroepen en is op zoek naar een andere hervormde gemeente, zodat ze samen een fulltime predikant kunnen beroepen maar kan die (nog) niet vinden. Soms worden te grote barrières opgeworpen tegen een dergelijke samenwerking (ligging, cultuurverschillen enz). Dan is het een hele opgave om dit te kunnen realiseren. Enige flexibiliteit maakt veel meer mogelijk.

Tot slot voorzie ik op langere termijn grotere samenwerkingsverbanden van gemeenten komen, waaraan een team van predikanten en een aantal goedkopere kerkelijk werkers is verbonden. Binnen het grote bestuurlijke verband blijven zo lang mogelijk lokale geloofsgemeenschappen functioneren met erediensten en activiteiten ter plaatse, zodat die in staat zijn de lokale gemeenschappen gaande te houden en waar nodig weer nieuw leven in te blazen.

Haaije Feenstra

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen