Solidariteit

S olidariteit, als bewustzijn van saamhorigheid, vormt het cement van de samenleving. Om een maatschappij enigszins bij elkaar te houden is solidariteit zowel op het individueel als het maatschappelijk niveau onmisbaar. Omzien naar de naaste dient hand in hand gaan met maatschappelijke structuren en voorzieningen die het voor zwakkeren opnemen en de eenling beschermen tegen risico’s die individueel moeilijk te dragen zijn. Iedere generatie is geroepen aan deze solidariteit haar eigen concrete invulling te geven.

Toenemende vergrijzing en individualisering zijn twee ontwikkelingen die vandaag een nadere doordenking van ons stelsel van solidariteit noodzakelijk maken. Zo laat de discussie over de verhoging van de AOW- en pensioen-

leeftijd zien dat solidariteit tussen generaties niet langer vanzelfsprekend is. Ouderen wijzen erop dat ze decennia

lang aan de oudedagvoorziening van anderen hebben bijgedragen en daarom nu ook zelf hierop recht kunnen laten

gelden. Jongeren werpen tegen dat de lasten voor een steeds grotere groep ouderen op de schouders worden gelegd van een steeds kleinere groep actieven en daarmee schier ondraaglijk worden. Problemen rond het pensioenstelsel komen het scherpst aan het licht in die landen waarin de oudedagvoorziening uitsluitend via het omslagstelsel van de AOW wordt gefinancierd en dus exclusief op het bord van de overheid wordt gelegd. Omdat juist de overheidsfinanciën in veel Europese landen in een hachelijke situatie verkeren, is duidelijk dat collectieve solidariteit tegen haar grenzen aan kan lopen.

Solidariteit heeft alles te maken met wat Micha noemt ‘weldadigheid liefhebben’. Het ligt daarom zeer voor de hand dat de kerk zich in de maatschappelijke discussie over solidariteit mengt. Niet zozeer om daarin een positie in te nemen bij het afwegen van alternatieven. De jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw hebben ons immers geleerd dat een kerk die concrete politieke keuzes wil maken juist aan zeggingskracht inboet. Dat neemt echter niet weg dat de kerk kan laten zien dat bijbelse principes in belangrijke mate kunnen bijdragen aan het verhelderen van maatschappelijk debatten. Dat niet ter vervanging van haar belijdend en gelovig spreken, maar om te onderstrepen dat het Evangelie niet alleen het heil van de individuele mens maar ook van de samenleving beoogt.

Kerk heeft de samenleving veel te zeggen

F.A. van der Duyn Schouten

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen