Intensieve dagen op Hydepark

N a de opleiding kan een predikant het gevoel hebben in het diepe gegooid te worden. Er kunnen veel praktische vragen over het werk en ambt zijn. Daarom zijn er in de kerk in de eerste vier jaar twee verplichte onderdelen: het mentoraat en de nascholing. In de eerste anderhalf jaar is er het mentoraat. De mentor is een predikant uit een andere regio en met meer ervaring. In een aantal gesprekken kan alles gedeeld worden wat gedeeld moet worden, zowel praktisch als wat betreft geestelijke vorming.

Na het mentoraat is er de nascholing. Na een introductiedag volgen over een periode van ongeveer anderhalf jaar zeven sessies van drie dagen op het seminarie op Hydepark in Doorn. Deze nascholing bestaat uit modules, trainingen, maar ook uit de bespreking en verwerking van een werkverslag.

Werkverslag

Uitgangspunt vooral in het begin van de nascholing is het eigen werkverslag in de eigen leerbegeleidingsgroep. Daarin staat vermeld welke gemeente je dient, hoe de situatie is en waar je als ‘groentje’ tegenaan loopt. Uiteraard gebeurt alles onder strikte geheimhouding, zodat wat binnen de kamers van Hydepark klinkt daar ook blijft. Het werkverslag wordt toegespitst aan de hand van de persoonlijke leervraag waar je mee bezig gaat. Deze kan doorvertaald worden in de te kiezen modules en trainingen.

Mede gelet op de intensiteit van de dagen, worden deelnemers geadviseerd om wat betreft pastoraat en catechese voor vervanging te zorgen. Gelukkig gaf de Zuilichemse kerkenraad daaraan ruimte, in het besef dat de nascholing belangrijk is voor de vorming van dienaren van het Woord.

Intensief

De nascholingsdagen zijn intensief: dag- en avondprogramma zijn goed gevuld. ’s Morgens vroeg is er de dagopening in de kapel, een bijbelstudie, waarna je aan de slag gaat met de module die je gekozen hebt. Er zijn elke keer drie mogelijke modules. Te denken valt aan liturgie (bijvoorbeeld rond rouwdiensten), leidinggeven, ethiek rond specifieke problematiek,

pastoraat, leren met oog op de catechese, homiletiek, het gebruik van de Bijbel in het werk, missie, veranderingsprocessen en conflicten.

Na een zware en heerlijke

maaltijd op Hydepark is er even tijd om bij te komen, om vervolgens het middagprogramma op te pakken met het vervolg van een module. ’s Avonds kun je een training kiezen, zoals ‘Leiden van een vergadering’, ‘Omgaan met kritiek’, ‘Omgaan met tijd en stress’ of ‘Stemgebruik’. Naast de modules, trainingen en groepsbesprekingen zijn er plenaire bijeenkomsten, waarin we bezig zijn met thematiek rond schepping/ evolutie, maar ook rond spiritualiteit en de persoonlijke beleving van het heilig avondmaal.

Je bent niet alleen maar bezig met je eigen leerproces; Hydepark is tegelijk een oefenplaats voor het staan in de kerk. Immers, vanuit alle windhoeken, richtingen, stromingen en denominaties zijn ze naar Doorn gekomen, van het zoele zuiden, tot het barre noorden. De bonders herken je aan hun pak…

Heilzaam spiegeltje

Ik ben de Protestantse Kerk dankbaar voor zowel het mentoraat als de nascholing. Er zijn niet zoveel plekken om vrijuit te spreken over waar je tegenaan loopt in het predikantschap. Tegelijkertijd is er genoeg professionele inbreng van de docenten en ook collega’s om een heilzaam spiegeltje voor te houden en ook elkaar te bemoedigen. Daarnaast

zijn juist de contacten, tijdens de besprekingen, bij de maaltijden en in de kelder van Hydepark, buitengewoon goed en ook verrassend. De kerk is goddank groter dan de lijnen die

wij trekken. Veel collega’s heb ik leren kennen als integere medewerkers aan het Koninkrijk van God. Een vrouwelijke collega vertrouwde mij toe: ‘Het is altijd een godswonder als God een mens bekeert.’

Je kreeg tegelijk aangrijpende persoonlijke verhalen te horen van integere mensen die door ingrijpende gebeurtenissen op een heel andere plek in de kerk terecht-

kwamen. Ondanks grote verschillen was er soms verrassend veel herkenning in de vertolking van het geloofsleven. Een paar regels uit een geschreven lied van een collega:

Geef dat ik niet naar groen en rijp dat mij wordt aangeboden, grijp, maar van de hand zal wijzen wat Gij niet zelf op tafel zet. Uw woord slechts is mijn feestbanket vol uitgelezen spijzen.

Clash?

Van tevoren dacht ik: Wat zal het worden? Een clash? Een richtingenstrijd? Uitgangspunt was voor mij het persoonlijke leerproces. Vandaaruit heb ik geprobeerd me open en kwetsbaar op te stellen.

Eerlijk aan te geven waar mijn hart ligt, waarom ik in de kerk sta zoals ik sta en wat voor mij onopgeefbaar is. Maar ook waar mijn vragen en twijfels liggen. Het nam veel misverstanden weg. Bestrijden we elkaar in de kerk niet vaak vanuit een bastion, omdat er geen open ontmoetingen zijn?

geen open ontmoetingen zijn? Openheid en kwetsbaarheid bewaren ons voor karikaturen van elkaars positie in de kerk.

Oprechte nieuwsgierigheid naar de drive van de ander bewaart ons ervoor al te snel met etiketten te plakken. Tegelijkertijd greep mij in Doorn de nood van de kerk aan, waar zoveel gemeenten te kampen hebben met terugloop en achteruitgang. Veel collega’s zijn (al of niet vrijwillig) parttimer. De overdracht van het geloof van de oudere op de jonge generatie is gestokt. Het besef van de ernst van de situatie werd breed gedeeld en als zeer pijnlijk ervaren. In tal van boeken zijn deze processen beschreven, maar schrijnend is het als je voor je ogen ziet gebeuren dat mensen zonder enige moeite of pijn de kerk uitglijden. Voor velen voegt het geloof, het horen bij een gemeenschap als de kerk, weinig of niets toe aan het geleefde leven. Was men maar kwaad op de kerk, dan was er nog een raakpunt. Nu is het onverschilligheid die duizenden doet besluiten de kerk vaarwel te zeggen.

Goedkope oplossingen zijn er niet. Wel is er het besef dat we het geheim van de kerk niet mogen verkwanselen. Niet in de aansluiting bij, maar juist in de vreemdheid ten opzichte van de wereld ligt het geheim van het Evangelie van Jezus Christus.

Pijn

Met de sympathie die je voor mensen voelt, was er ook de pijn om de diepe kloof die je ervaart in het verstaan en uitdragen van het Evangelie.

Diepe emoties kwamen soms naar voren waar het gaat om het verstaan van het hart van het Evangelie. Tegelijkertijd heb ik het als een gemis ervaren dat het inhoudelijke theologische gesprek soms niet mogelijk was vanwege frustraties van vroeger. Een goede, inhoudelijke discussie werd daardoor meer dan eens in de kiem gesmoord. Ik zie dat als een tekortkoming in de vakbekwaamheid en als een blokkade. Als we niet meer inhoudelijk kunnen spreken zonder meteen alle gevoelens van vroeger naar boven te krijgen, is dat een gebrek aan professionaliteit. Daarnaast is het inhoudelijke gesprek van levensbelang, ook binnen de kerk. Laten we elkaar niet doodzwijgen, maar elkaars nieren proeven. Midden in de kerk staan betekent dan niet: laat maar zitten. Het betekent elkaar inhoudelijk aanspreken op de roeping van elke dienaar van het Evangelie en de spanning van het leven in 2010.

J.A.C. Olie

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen