Een eng, klein hart

Ik zal de weg van Uw geboden lopen, als Gij mijn hart verwijd zult hebben.

H et hartprobleem waar de Bijbel in Psalm 119 over spreekt is een te klein, te bekrompen, te eng hart. Daarmee wordt beslist niet bedoeld de bekrompenheid die christenen nogal eens verweten wordt, want het gaat hier om een afwijking die ernstig, aangeboren, erfelijk en dodelijk is, en dus elk mens geldt.

Het mensenhart dat God eenmaal aan Adam gaf, was ruim, vol van God en Zijn schone schepping, vol van het goede, vol-maakt. Maar de boze zei dat het niet compleet was. ‘Gij zult niet vol van God zijn maar áls God, kennende het goed en het kwaad.’

Met de zondeval is er heel wat veranderd in ons hart. Er moest plaats gemaakt worden voor het kwade en toen was er geen plaats meer voor God. God moest maar wijken. Zo is ons hart een eenmanswoning geworden, met alleen maar plaats voor ons eigen ik. De aardse dingen kunnen en willen daar wel bij, maar de hemelse niet. Een hart te klein voor God. Met de ernstige afwijking van een te klein hart moet je oppassen. Dan kun je grote inspanningen niet aan. Het wandelen in Gods inzettingen is zo’n inspanning.

Ingreep

Als er niets aan gedaan wordt, loopt het verkeerd met ons af. Ons kleine hart moet verwijd, verruimd worden. Daarvoor worden we verwezen naar de grote hartspecialist. De Heere wil het hart verwijden. Hij is de Grootste, de meest Deskundige. Zijn ingrepen mislukken nooit. We komen nooit bij Hem uit de wachtkamer met de boodschap: ‘Er is niets meer aan te doen, u zult er mee moeten leren leven.’ Hij kent geen hopeloze gevallen. Hij geeft niet een kans of een kansje. Hij geeft 100 procent zekerheid. Hij heeft geen wachtlijst. Hij heeft zoveel tijd voor mij alsof ik Zijn enige patiënt ben.

Hij vraagt ook iets van ons. Hij verlangt ons volste vertrouwen. Hij vraagt om alle andere middelen op te geven. Hij duldt geen andere medicijnmeester naast Zich. En wie eenmaal door Zijn handen is gegaan moet wel blijven. Want we blijven onder controle; elke week terugkomen. Nee, doe maar elke dag. Hij vraagt bovenal ons eigen prutsen en experimenteren te staken. Wie zal zichzelf opereren? Dat is toch zeker te dwaas om over te praten en zeker als het gaat om een hartoperatie.

Het gaat om onze geestelijke gezondheid en dat is een schat die veel meer waarde heeft dan onze lichamelijke gezondheid, al mogen we daar ook erg zorgvuldig mee omgaan en voor die gave dankbaar zijn.

Beklemd gevoel

‘Ik zal de weg van Uw geboden lopen, als Gij mijn hart verwijd zult hebben.’ Het zal nodig zijn. Is het wel eens gebeurd dat u zo’n beklemd gevoel op de borst kreeg bij het horen van de wet in de eredienst? Dat is een waarschuwing. Vaak hebben we bij zo’n signaal allerlei verontschuldigingen. Het zal wel weer over gaan. Ach, het is de spanning van de drukke week, het komt door de stress. Levensgevaarlijk!

De Heere Christus wil gelijk aan de operatie beginnen, de verbouwing, de vergroting. Ja, het is een hele ingreep, het is een zware operatie. Er moet heel wat weg, verwijderd worden. Hij maakt ruimte in ons hart. Zoveel ruimte dat Hij er ruim Zijn intrek kan innemen. Jezus in mijn hart, dat is niet wat zweverigs, niet iets buiten de werkelijkheid. Jezus in mijn hart betekent ruimte in mijn hart. Alle ruimte voor Hem en er blijft ook nog ruimte over voor mijn naaste, zelfs de verre naaste.

Marcheren

De specialist zegt na de operatie: ‘U moet toch anders gaan leven.’ Er zullen inderdaad dingen gaan veranderen, maar dat is een vreugde, want de conditie gaat met sprongen vooruit.

Ik zal de weg van Uw geboden lopen. Het woord dat hier voor ‘lopen’ staat betekent letterlijk ‘marcheren’. Niet sloffen of slenteren, daar word je moe van. Nee, marcheren, en denk daarbij maar gerust aan een peloton soldaten, keurig in de maat. Het loopt lekker, het gaat bijna als vanzelf. Uiteraard loop je op je eigen benen en voel je je eigen voeten, maar marcheren doe je samen. Ook daarin mogen we elkaar tot een hand en een voet zijn, maar elk individu moet wel in goede conditie zijn.

Vragen wij dan ook aan de Heere om verlost te mogen worden van dat enge kleine hart, dat zoveel opsluit, maar de liefde van Christus nog buitensluit.

N. Noorlander

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen