De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Oude boeken

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Oude boeken

column

2 minuten leestijd

S oms gebeurt het dat een krant of tijdschrift je vraagt, tegen oudejaarsavond: wat zijn de drie beste boeken die je dit jaar hebt gelezen? Ik vind dat een moeilijke vraag, om twee redenen. Ten eerste is het heel wel mogelijk dat je het hele jaar door geen drie goede boeken hebt gelezen, laat staan beste. Ten tweede bedoelen ze altijd nieuwe, pas verschenen boeken. Het meeste leesplezier heb je echter dikwijls met oude boeken, die je soms voor de zoveelste keer van de plank neemt. Vooral in vakantietijd grijp ik graag terug op oude bekenden. Ze zullen je misschien

niet zo snel verrassen, maar je bent in elk geval beschermd tegen grote teleurstellingen.

Zo heb ik deze zomer de regenachtige uren gekort met een deeltje van Macaulay. Dat is nu ook precies zo’n man

naar wiens boeken je graag terugkeert. Als

Macaulay aan het schrijven was, heeft iemand eens van hem gezegd, dan rustte hij niet voordat elke zin vloeide als stromend water. Zo is het ook. Als je dus schrijven wilt leren moet je Macaulay lezen, en als je spoedig gaat wanhopen dat je het ooit zo leren zult, blijf dan gewoon lezen voor je plezier.

Natuurlijk, een goede stijl is niet alles. Maar niemand kan een goede stijl volhouden als hij niets te vertellen heeft. Macaulay heeft dan wel iets tegen. Hij is de typische zelfbewuste negentiende-eeuwse Engelsman, die altijd zeker is van zijn zaak. Daarom kunnen de Engelsen van die generatie je wel eens irriteren. Maar er is één ding dat mij met hen verzoent. Dat is hun eerbied voor de Heilige Schrift. Niet dat ze daar dikwijls over spreken. Maar het kan ineens blijken op onverwachte momenten.

Zo ging het mij met Macaulay, toen ik daar las: ‘de ark Gods is pas in handen van de vijand gevallen, toen ze omringd werd door gewapende verdedigers’. Ja, en daarna was het God Zelf die haar beschermde. Geen soldaat kwam er aan te pas. Denk er maar aan nu de vooruitzichten voor christelijk Nederland zo donker zijn. Het hangt niet van ons af.

De vijand kreeg de ark pas toen ze omringd werd door verdedigers

A.Th. van Deursen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 23 september 2010

De Waarheidsvriend | 20 Pagina's

Oude boeken

Bekijk de hele uitgave van donderdag 23 september 2010

De Waarheidsvriend | 20 Pagina's