Schelden mag (niet)

H et geheim van… leek een spannende kinderboekenserie. We verheugden ons op een nieuw exemplaar. Maar wat nu: de eerste bladzijde al is een explosie van grof taalgebruik. De serie wordt geschreven door diverse auteurs. Sommige delen zijn leuk, andere exemplaren staan bol van occultisme. Het boek gaat terug naar de bibliotheek. Daar krijg ik een pittig gesprek met de bibliothecaresse. Ik geef aan dat ik het onverantwoord vind dat een kinderboek vol met grove woorden zit. ‘Maar mevrouw, dat is de taal van het schoolplein.’ Alsof ik dat niet zou weten. Helaas wordt ook op christelijke scholen het vocabulaire van je kind aangevuld met woorden van discutabel niveau. Is de taal van het schoolplein de richtlijn voor een kinderboek?

Ik vraag tegelijk of er meer boeken van de schrijver H. Arnoldus kunnen komen, omdat die altijd zijn uitge-

leend. Mevrouw geeft aan dat kinderen Pietje Puk lezen, omdat hun ouders dat zo leuk vinden.

Maar het zijn oude boeken, die niet aan de huidige eisen voor een kinderboek voldoen. Boeken met vloeken zijn blijkbaar wel conform de huidige hoge eisen.

Het is een opgave om boosheid of frustratie te uiten in nette taal. Ik merk dat op mijn werk. Zo gebruikte een jongen een woord dat onze Angelsaksische overburen het schaamrood naar de kaken zou doen stijgen. Ik corrigeerde hem dan ook en zei: ‘Chips, zeggen we dan.’ De jongen zette zijn betoog serieus voort en riep: ‘En toen ik dus op de fiets zat, dacht ik: ‘Doritos (chipsmerk, EMN), alweer vergeten.’ Prachtig gevonden.

Dat boosheid geuit kan worden, is van belang voor onze psychische gezondheid. Het opkroppen ervan leidt nogal eens tot grotere woede-uitbarstingen later. Het is wel van belang dat we met onze woorden niet God, de naaste of onszelf beledigen.

Mijn collega is creatief in het bedenken van goede ‘scheldwoorden’: verhiptekip, pikkalilly! Woorden waarmee je wel de nodige boosheid kunt uiten, maar die geen vlieg kwaad doen. Ik zou willen dat kinderboekenschrijvers ze ook gaan bedenken. Zodat ze als het gaat om scheldwoorden op het schoolplein geen trendvolgers maar trendsetters worden.

E.M. Nobel-Buijs

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen