Arie Verhoef, Keulen en Aken

V erhoef had een goedaardig, vriendelijk gezicht. Hij was een innemende man. Als hij sprak, bewoog zijn hele lichaam. Zijn gezicht, zijn armen en handen. Soms schudde hij goedmoedig zijn hoofd zoals een mak paard dat kan, bijna een beetje genoeglijk briesend.

Het moment waarop ouderling Verhoef op mij de meeste indruk maakte, was op de dag waarop ik belijdenis deed in de in de hervormde kerk van Langerak. Samen met een goede vriend van me.

Dat was op eerste Pinksterdag 1964, zondag 17 mei. Voorganger was ds. C. Snoei. Verhoef was ouderling van dienst en sprak ook het consistoriegebed uit. Indrukwekkend was het toen hij bad: ‘Heere, geef dat het deze jonge vrienden vanmorgen mag vergaan zoals Uw discipelen op de berg der verheerlijking, van wie wij lezen: ‘Zij zagen niemand dan Jezus alleen’.’ En dat gebeurde. Alles viel weg, mensen, spanning, echt alles. Onvergetelijk!

Avondmaal

Mijn ouders hadden het niet zo gemakkelijk met het aangaan aan het heilig avondmaal. Dat zette een stempel op mij. Ook ik durfde niet. Een keer liep ik in het verenigingslokaal Verhoef tegen het lijf. We raakten in gesprek. Over het verenigingswerk, over het geloof en ook over het avondmaal. Ik vertelde hem spontaan dat ik het daar moeilijk mee had. Hij luisterde aandachtig naar me. Toen ik uitverteld was, schudde hij goedmoedig zijn hoofd, glimlachte een beetje en zei toen: ‘Adri, Keulen en Aken zijn niet op één dag gebouwd, dat weet jij ook wel. Zo gaat het ook nogal eens in het Koninkrijk van God. God werkt dikwijls stap voor stap. Het is al mooi dat je belijdenis mocht doen. God zal ongetwijfeld verder zorgen. Maar… je moet er wel mee bezig zijn. Trouwens, dat hoef ik eigenlijk niet te zeggen, anders zou je er niet met mij over praten.’

Nu nog denk ik: ‘Wat een wijsheid van een eenvoudige boerenman. Waren alle ouderlingen maar zo.’

Dubbelop bidden

Langerak beriep vrijwel altijd kandidaten. En in Langerak waren er – zoals waarschijnlijk overal – mensen die kritiek hadden. Meestal misten ze in de preken van de jonge predikant het een en ander. Verhoef had daar een voortreffelijk standaardrecept voor. Dat weet ik van een medebroeder van hem, die vermoedelijk even lang als hij in de kerkenraad heeft gezeten. Klaagde een gemeentelid over wat hij allemaal miste, dan luisterde Verhoef aandachtig en geduldig, schudde zijn hoofd en zei dan steevast: ‘Probeer eerst maar eens in praktijk te brengen wat hij wel zegt…’

‘Verhoef, dat is een dooddoener’, repliceerde eens een kritische dame. Arie Verhoef was niet uit het veld geslagen. ‘Annigje, laten we dan wat anders afspreken, jij bidt elke zondag dubbelop voor de dominee. Dan gaat hij misschien wel verkondigen wat jij mist!’

Luchtbanden

De zomer van 1948 was nat. Heel veel regen viel er. Ook in de tijd van de hooibouw. Zo erg dat de hooiwagens met de smalle, houten wielen met ijzeren banden erom wegzakten in de bodem. Arie Verhoef was één van de weinige boeren die al een hooiwagen met luchtbanden bezat. Het duurde niet lang of het werd bekend dat Verhoef hulp bood met zijn wagen. Hij leverde er zelfs twee paarden bij en kwam zelf ook mee.

Ook mijn vader riep zijn hulp in en niet tevergeefs. Ik was toen negen en vond dat prachtig. Na het lossen van de wagen kwam Verhoef binnen voor de koffie. Ik zat erbij. Op een gegeven moment zei mijn vader: ‘Arie, waarom doe je dit toch allemaal? Je hebt toch zelf ook werk genoeg? ’ ‘Ik zou me schamen als ik mijn medemensen zou laten tobben, terwijl de Heere me de middelen gegeven heeft om te helpen. Dat hoort bij de praktijk der godzaligheid.’

A.J. Terlouw

Volgende week: Johan Bom, ouderling te Ooltgensplaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen