Johan Bom was overal

I n de periode ervoor was er contact met de kerkenraden om het werk van 1968 te evalueren. Ouderling Bom brengt verslag uit. Er bleek nogal wat kritiek te zijn, vooral op het materiaal dat aan de oudere jeugd en de ouders was meegegeven: te kleurrijk, te bloot, te mager, te weinig Schriftuitleg, en noem maar op… ‘Ik heb geprobeerd uit te leggen dat het materiaal wel moet aansluiten bij het publiek. We kunnen toch De Waarheidsvriend niet gaan uitdelen op het strand? ’

Heel direct

Ouderling Bom uit ‘de Plaete’ was heel direct in zijn uitspraken. Dat zou ik zelf ook ondervinden, maar al eerder hoorde ik dat van een gemeentelid ter plaatse. Deze broeder vertelde dat Bom op huisbezoek een man tegenkwam die klaagde dat er zo weinig gepreekt werd over de zonde en zo veel over Jezus. Bom citeerde meteen Kohlbrugge: ‘Je zonden leer je het beste kennen bij het kruis van Jezus. Daar moet je dus heen en ik zou maar opschieten!’

Mijn eerste ontmoeting, kort na mijn komst op Flakkee, met Johan Bom was niet minder direct, maar uiterst bemoedigend. ‘Een hèèle klus, joeng, dit wark, maar de Heere heit je hier gebrocht en wiele staen om je hèèn.’

Overal

Ouderling Bom kon je bijna niet ontlopen. Hij was overal. In de loop van de tijd bezocht ik de kerkenraden. Uiteraard trof ik hem daar aan. Ik noemde al het strandevangelisatiewerk. Een vergadering van leidinggevenden in het jeugdwerk? Bom was erbij. Bij mijn weten was hij niet officieel jeugdouderling, maar hij was er en liet stevig van zich horen. Ik verbaasde me. ‘Ik vind’, stak hij al spoedig van wal, ‘dat we meer gebruik moeten maken van het materiaal van de HGJB. Tegenwoordig is er ook een goed blad voor de jongere groepen en daarmee wordt nog niet gewerkt. Ik stel voor om dat wel te gaan doen.’ Aldus werd besloten.

En passant richtte hij de schijnwerper op mij. ‘Fijn dat mijnheer Terlouw vanavond in ons midden is. Ik las dat hij ook cursussen in de plaatsen wil komen geven. Zouden we dat maar niet dadelijk afspreken? ’ Ook dat geschiedde. Toen in 1971 het Getuigenis verscheen, kwam dat aan de orde in de vergadering van de classis Brielle. Ook daar voerde ouderling Bom op indrukwekkende wijze het woord.

Van hart tot hart

Een halfjaar voor mijn vertrek van Flakkee kwam ik bij hem thuis. Een riante boerderij ‘buuten ’t durp’. Wat ik er ging doen weet ik niet meer. Haarfijn weet ik nog wel waar het in ons gesprek al spoedig over ging. Dat ging niet over het jeugdwerk, niet over dominees, niet over gemeenten, niet over wat nog net wel of niet mag. Nee, dat ging enkel en alleen over Jezus, over Zijn volbrachte werk voor ons. Johan Bom was geen heilige, hij was de laatste die zichzelf zo zag. Feit is wel: in dat gesprek straalde zijn gezicht. Hij straalde van verwondering over het feit dat hij zich als zondig mens vast en zeker geborgen wist in het bloed van zijn Heiland. Tegelijk sprak hij de moeite uit die hij had met het wassen en toenemen in de genade en kennis. ‘We blijven zo onder de maat, zó ver onder de maat. Die tweestrijd van Paulus begrijp ik zo goed: ‘Ik ellendig mens…’ en aan de andere kant ‘Ik dank God door Jezus Christus…’

Vrinden

De laatste keer dat ik deze markante man ontmoette, was bij mijn afscheid van de HGJB, in augustus 1972. Hij was geen officiële spreker, maar tijdens het informele gedeelte schudde hij mij langdurig de hand. Zijn andere hand legde hij op mijn schouder. Zichtbaar geroerd zei hij: ‘Onze wegen hebben elkaar dikwijls gekruist, in onze gemeente en daarbuiten. We zijn vrinden geworden. Vrinden in de Heere.’ Ik heb hem nooit meer gezien, maar zo ervaar ik dat tot op de huidige dag.

A.J. Terlouw

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen