Amerikaanse media en geloof

Op een ‘gewone’ zender die we op het tv-toestel in ons huis konden ontvangen, zagen we onlangs een reportage over de recente redding van 33 Chileense mijnwerkers. De Amerikaanse verslaggever in Chili vertelde de presentator in de studio hoe één van de mannen gezegd had dat er feitelijk 34 personen in de ingestorte mijn waren – de man had namelijk ervaren dat God er ook was, zo voegde hij ter verduidelijking toe. Ingezoomd werd vervolgens op de T-shirts die enkele van de geredde mijnwerkers aangetrokken hadden, met daarop een verwijzing naar Psalm 95:4. Als kijkers hoefden we niet te raden wat daar stond, want de verslaggever vertelde

het erbij: ‘Hij houdt de diepten der aarde in Zijn hand.’ Een sprekende tekst natuurlijk gezien de situatie.

Het volgende onderwerp betrof een bezoek van Michelle Obama aan een regionale afdeling van de Democratische Partij. Het was voor het eerst sinds lange tijd dat ze weer in de openbaarheid trad, in een periode waarin de kritiek op het beleid van haar man toenam. Mevrouw Obama benadrukte in haar toespraak hoe belangrijk zij het vond dat er voor haar

man en zijn bediening gebeden werd. Juist dat fragment van haar toespraak werd er even uitgelicht en uitgezonden. En hoewel zulke uitspraken hier altijd ook een politieke kant hebben, klonk het op de of andere manier heel natuurlijk en oprecht.

Een week later kwam er in een ander programma een item langs over de vele mensen die hier door de economische crisis hun hypotheek niet meer kunnen betalen en hun huis uit moeten. Een groep zakenmensen-met-een-hart in Boston had de handen ineen geslagen en een bedrijf opgericht dat dit soort huizen van de bank opkocht, om ze tegen een veel lagere hypotheek weer aan de voormalige eigenaren terug te verkopen. Een mevrouw die zo haar huis op het nippertje had weten te behouden, werd geïnterviewd. ‘U hebt het zeker wel Spaans benauwd gehad toen u uw huis uitgezet dreigde te worden? ’ luidde de vraag. ‘Ik was natuurlijk niet blij’, zei de vrouw, ‘maar ik heb mijn geloof, ik geloof in de kracht van het gebed en daardoor heb ik altijd hoop gehouden.’ Dat citaat was in de regiekamer van de betreffende omroep niet eens weggeknipt, en er was vervolgens ook geen neerbuigend lachje op het gelaat van de interviewer te zien. Het werd allemaal volstrekt serieus genomen.

Is dit niet precies wat men op de Nederlandse televisie node mist? Niet de

godsdienstige programma’s, die zijn er nog altijd genoeg. Ook fatsoenlijke nieuws- en actualiteitenprogramma’s zijn er nog wel. Daarin roept een door een ramp getroffen moslim nog wel eens iets over de wil van Allah, dat kan kennelijk wel. Maar actualiteitenprogramma’s die als het zo uitkomt ook bij een ‘gewoon’ onderwerp even laten zien welke rol het christelijk geloof voor mensen speelt in hun dagelijkse leven? Zonder het er dik bovenop te leggen, maar ook zonder het schamper weg te

zetten als iets van een paar achtergebleven groepen? Dat dat hier in de VS wel lukt, lijkt me één van de tekenen (of zelfs oorzaken? ) dat het christendom hier vitaler is dan in Nederland. De scheiding tussen kerk en staat houdt men zeer in ere, maar dat betekent allerminst een scheiding tussen geloof en het publieke leven. Integendeel, wat het geloof – en dan ook het gewone, orthodox-christelijke geloof – voor mensen betekent, mag als het zo uitkomt gerust gezien worden.

Kunnen we om dit soort programma’s de IKON niet eens vragen – die zendt immers mede namens onze kerk uit? Misschien dat mensen in Rijssen de brief wel willen schrijven.

G. van den Brink

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen