Missionair in zwart pak

Zending in zicht

H ij heeft zelden een kerk van binnen gezien, maar op een receptie kwam ik toevallig naast hem te zitten. Hij wist dat ik dominee was en begon daarom algauw te vertellen over het dorp waar hij woonde en wat hij van de kerk, de kerkmensen en de dominee vond. Want ja, waar praat je anders met een dominee op een receptie over, zal hij gedacht hebben.

Ik hield mijn hart vast, want het dorp waar hij woont, staat als erg degelijk bekend en de dominee niet minder. Hij loopt bijvoorbeeld alle dagen in het zwart. Maar mijn gesprekspartner zei: ‘Die dominee die tegenwoordig bij ons staat is een geweldige kerel. Hij groet iedereen in het hele dorp zonder onderscheid, sterker nog: als hij hoort dat er problemen zijn bij iemand gaat hij er steevast op bezoek, ongeacht of die persoon naar de kerk gaat.’

Niks beter

Hij ging verder: ‘En dat doet hij niet één keer, maar net zo vaak als op prijs wordt gesteld. Toen ik in het ziekenhuis lag, is hij ook verschillende keren bij me geweest. Nou, ik kan me maar van één dominee herinneren, van toen ik nog maar zo’n jongen was, veertig jaar geleden, dat was óók zo’n man. Die zei: mensen, ’s zondags verkondig ik jullie Gods Woord, maar in de week ben ik precies zoals jullie, wie je ook bent: ik ben niks beter en niks anders.

Maar al die anderen, die ertussen gezeten hebben, die waren niet zo’, zei hij dreigend. ‘Die bemoeiden zich alleen met hun eigen schaapjes.’

Uit de tijd

Ik hoorde het rustig aan, maar was er ook van onder de indruk. Ongevraagd zei iemand precies hoe hij over de kerk en de dominees dacht en dat was dan toch nog weer net iets anders dan ik soms in boeken lees en veel collega’s hoor zeggen. Zo antwoordt de dominee in de missionaire film die door de Protestantse Kerk is uitgebracht, op de vraag van een gemeentelid of de dominee niet de afgedwaalden al-lemaal op zou moeten zoeken, dat dit toch wel uit de tijd is. Vervolgens zegt dat gemeentelid dat ook de kerkleden deze bezoeken zouden kunnen brengen, maar ook daar krijgt ze niet veel respons op.

Zoals jullie allemaal

Missionair werk wordt vaak gepresenteerd als iets bijzonders, iets extra’s voor onkerkelijken. Maar waarom zou een onkerkelijke ineens op een activiteit van ons verschijnen wanneer wij hem in het dagelijkse leven nauwelijks zien staan?

Eerst heeft de gemeente zich vaak teruggetrokken op een eiland om dan vervolgens vanaf dat eiland weer hengels en netten uit te werpen naar mensen ergens op zee. Maar die mensen op zee zeggen: wat krijgen we nu? Wij leven alle dagen met jullie hetzelfde leven in hetzelfde dorp. Wij verkeren helemaal niet op zee, terwijl jullie op het vasteland zijn. Wie heeft dat bedacht? Wij huilen en lachen net zoals jullie allemaal, wij hebben onze dromen en onze angsten net zoals jullie allemaal. Het enige verschil is dat jullie God erbij halen en dat wij dat moeilijker of helemaal niet doen.

Houding

Heeft een dominee overal tijd voor? Nee. Maar de houding is al zo belangrijk. Tijdens de missionaire ronde van de Protestantse Kerk zei een predikant in een klein dorp, waar hij gemakkelijk iedereen zou kunnen bezoeken: nog nooit aan gedacht om dat te doen. Er zijn zelfs mensen die missionaire congressen in Amerika bezoeken en niet denken aan zoiets simpels als zonder onderscheid oog hebben voor ieder in de omgeving. Hulde aan de dominee in het zwarte pak. In dat pak zit in ieder geval de belemmering niet.

W. Dekker

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen