Unum Deum

J e merkte: het dééd ds. De Fijter wat: al die honderden mensen uit tientallen verschillende kerken, samengekomen om te zoeken en te ervaren wat ons als christenen verbindt.

En inderdaad, het hád ook wat. Dat kwam bijvoorbeeld door het koor Ars Musica, dat verspreid door de kerk zat, maar meteen na de opening onaangekondigd naar voren kwam en Bachs Credo in unum Deum (Ik geloof in één God) inzette. Dat klonk prachtig in de Grote Kerk en gaf je het gevoel deel uit te maken van de christenheid van alle eeuwen.

Pijnpunten

Het had ook wat vanwege het welkomstwoord van burgemeester Brok van Dordrecht, aanhakend bij de historie, welgemeend, correct, met aan het eind de wens tot een gezegend samenzijn in de naam van de levende Christus.

De toespraak van prof.dr. H.G.L. Peels (CGK, hoogleraar Oude Testament in Apeldoorn) was een warm en hartelijk woord. Hij zag hoe te midden van allerlei kerkelijke verdeeldheid kleine mensen met elkaar toch onder het beslag raken van Christus, Die als de Goede Herder bezig is Zijn hele kudde thuis te brengen. Prof. Peels verwoordde ook pijnpunten. Wat een scheuringen en onverschilligheden heeft het protestantisme in ons land opgeleverd. Waren wij de liefde van Christus vergeten Die kort voor Zijn sterven zo intens bad om eenheid?

Drs. T. van der Leer (rector Baptistenseminarium in Amsterdam) hield ons op appellerende wijze voor dat het uiteindelijk alleen maar over Jezus kan gaan. Het gaat níet om de juiste liturgie, de juiste doopopvatting of het mooiste kerkgebouw, maar om de liefde. En dat is de waarheid.

Dr. E.P. Meijering (remonstrants, voorheen lector kerkgeschiedenis) las enkele uitspraken voor van grote theologen, die hij uit de brede traditie van de aanwezige kerken bijeen had gesprokkeld. ‘Er is geen christendom boven of beneden, maar er is wel een christendom in de geloofsverdeeldheid aanwezig’, zo citeerde hij onder anderen Herman Bavinck.

Allemaal bonders

Daarnaast waren er gebeden, schriftlezingen, boodschappen van jongeren en van over de grens. Er werden kaarsen aangestoken. En niet te vergeten: er was veel zingen en muziek. Misschien heeft dat wel met name mijn indruk bepaald. Merkwaardig was het wat de panfluit speelde: Ave Maria. Een knipoog naar de rooms-katholieke waarnemers? Het klonk wel goed. Het optreden van een solozangeres riep bij mij vervreemding op. De zang van een gospelkoor deed ook niet bij iedereen een vonk overspringen. Op een onbewaakt ogenblik dacht ik een beetje als Mozes: ‘Och, of al het volk des Heeren bonders waren…’

Waarom dacht ik dat? Zou dat het zingen en de zaak van waarheid en eenheid er makkelijker op maken? Dat moet ik me niet verbeelden. Die gedachte heb ik dan ook weggeduwd. Mij intussen verblijdend dat we massaal een tweetal Psalmen en enkele klassieke gezangen zongen, uitstekend begeleid door Ab Weegenaar.

Parakerkelijk

Wel leerde het gebeuren in Dordrecht me weer dat de kerk ten diepste een geloofsartikel is en geen ervaringsfeit. En alles wat wij moeten geloven, wordt door God verborgen; zo heeft Luther dat meer dan eens gesteld, ook met betrekking tot de kerk. Daarom, schreef hij ooit, kregen Paulus en Barnabas ruzie. Calvijn zag in de zonen van Jakob de kerk, terwijl zij geen lieden van onbesproken gedrag waren. Niet voor niets noemde Jakob, toen hij voor zijn heengaan hen zegende, de één een ezel, de ander een slang, een derde een wolf. Ik wil maar zeggen: de schapen van Gods kudde moeten het echt van hun Goede Herder hebben.

Waar ik opnieuw van overtuigd ben geraakt, is dat we het ons niet kunnen permitteren om als christenheid los van elkaar op te trekken. Secularisatie en materialisme nemen immers toe, de morele chaos in onze westerse wereld beheerst tallozen, tolerantie en fundamentalisme brengen christenen in de gevarenzone. Als minimum gelden de Twaalf Artikelen. Ik ben er echter van overtuigd dat we in samenspraak met talloze medechristenen (heel dicht) uitkomen bij de Drie Formulieren. We doen er het beste aan de Nationale Synode te zien als een ‘parakerkelijk’ gebeuren. Zou het gezamenlijk optrekken van christenen in ons land niet geholpen zijn door meer activiteiten vanuit deze invalshoek te bezien? We nemen al gauw een te grote hypotheek met het woord ‘kerkelijk’en in een tijd van crisis is dat niet verstandig. Het wordt tijd voor de wederkomst.

H.J. Lam

Zie ook pagina 21.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen