Je vindt er toch niets

‘Je vindt er toch niets.’ Op de begraafplaats bedoel ik. Misschien zeg ik dat wel omdat ik niet die pijn en dat verdriet en gemis wil vinden. Dat is er toch wel. Toch wandelen we op die zonnige zondagmiddag naar de begraafplaats. Op verzoek van de kinderen.

Misschien juist geprikkeld door mijn woorden lopen de kinderen vooruit. Ze weten waar ze moeten zijn. En dan leest ze voor, onze zesjarige, die sinds kort kan lezen. Woord voor woord, voor haar nieuw: ‘Aldaar zal geen nacht zijn’ en ‘Dan ga ik op tot Gods altaren.’ En ook ‘Gij hebt mijn ziel op haar gebed, verhoord, gered.’ Woorden die al jaren gebeiteld staan in de grafstenen van geliefden die ons voorgingen. Bekende woorden uit het Woord van God. Woorden die betekenis hadden in de levens van onze geliefden die daar begraven liggen. Woorden die hen houvast gaven toen ze de dood voor ogen hadden. Vandaag klinken ze als nieuw. Omdat onze dochter ze voorlas.

We lopen verder. Getroost door Openbaring 22, Psalm 43 en Psalm 138. Verwonderd over de hemel, de Bron van vreugd, verhoorde gebeden en geredde zielen. Blij om het onverwachte vinden. Zomaar, zonder dat ik tijd vrijmaakte om op een stil plekje mijn Bijbel te openen. Meegenomen door onze kinderen die mij de woorden voorlazen alsof ze nieuw waren.

Is dát nu juist niet precies datgene waartoe ik geroepen ben: anderen meenemen, ook als ze denken dat er niets te vinden is. En dan voorlezen, woord voor woord, uit hét Woord. Alsof voor het eerst, zoals onze dochter dat deed.

‘Je vindt er toch niets’, zei ik op die zondagmiddag. Maar ik vond wél! Of werd ik gevonden?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen