Identiteitsprofiel van de VGS

In het profiel van de Vereniging voor Gereformeerd Schoolonderwijs (VGS) worden de kerken genoemd waarvan personeelsleden in het reformatorisch onderwijs lidmaten zouden moeten zijn. In plaats van het noemen van de diverse kerkgenootschappen zou, naar mijn mening, ook vermeld kunnen worden: alle kerken en gemeenten die zich verbonden weten met de gereformeerde belijdenisgeschriften.

Tien Geboden
In de notitie staat dat onze waarden en normen zijn samengevat in de Tien Geboden. Daarbij betekent volgens mij: -dat het leven tot Gods eer nooit door onze inspanningen gestalte krijgt, maar altijd vrucht is van de onweerstaanbare genade van God in Christus. Dit heeft mijn volledige instemming, maar voeg er dan wel direct aan toe: die Hij door Zijn Geest in een mens tot leven brengt. Het is volledig waar dat een leven tot Gods eer nooit door onze inspanningen gestalte krijgt, maar door Zijn Geest alleen. Waarschuw echter tegelijkertijd voor het gevaar van lijdelijkheid. -De beschrijving en uitwerking van de Tien Geboden is uitstekend verwoord en zeer tastbaar. Wat zou het goed zijn om ook de Formulieren van Enigheid op deze wijze tot uitdrukking te brengen voor onze kinderen en jongelui, zodat deze op praktische wijze in onze tijd worden ‘neergezet’. Ik vrees dat velen, jong en oud, de kernpunten van de Formuleren van Enigheid niet meer kennen, laat staan daadwerkelijk invullen in hun leven.

Naar binnen gericht
Terecht wordt de school een leeren opvoedingsgemeenschap genoemd. Het ‘daadwerkelijk’ christelijke onderwijs mag dat juist in onze tijd wel benadrukken. De overheid heeft sinds enkele jaren de term ‘burgerschap’ in het onderwijs ingevoerd. Dat moet ons als christenen aanspreken. Want wanneer ergens burgerschapszin zou moeten worden beoefend, dan zijn het de christelijke scholen wel. In de notitie wordt tevens gesteld dat de school als ‘poort naar de maatschappij’ tussen het gezin en de maatschappij in staat en dat het onderwijs daarmee meer naar buiten gericht is dan het gezin. Ik deel de visie op de school, maar dat het gezin minder gericht is naar de maatschappij, is voor mij een vraag. Ik constateer dat veel reformatorische gezinnen sterk ‘naar binnen’ zijn gericht. Het gaat veelal om de ‘eigen’ kerk, school, kring en familie. In hoeverre zijn we nog naar ‘buiten’ gericht? Gaan we als reformatorische christenen ‘Jeruzalem’ (nieuwtestamentisch) uit en zijn we getuigen van Hem? De waarheid met gelijkgezinden delen in gezin en school is zeker voor jonge kinderen van groot belang, maar hoe vullen we onze verantwoording dan in als het gaat om de samenleving? Ook de ongelovige naaste moet toch van u en mij horen dat er een Verlosser is. Of zijn we met een gift voor de zending klaar en hebben we daarin onze verantwoordelijkheid genomen?

Beelddrager
Mij spreekt de opmerking dat de leerkracht gezagsdrager en identificatiefiguur is enorm aan. Persoonlijk vind ik de term beelddrager in dit verband erg mooi. Als volwassenen hebben we toch nog altijd de herinnering aan de leerkracht die vanuit zijn/haar hart van Christus vertelde. Natuurlijk gaat het daarbij om het uitdragen van waarden en normen. Ik zou daarbij willen aangeven dat die normen en waarden er niet zijn om de regel, maar om het leven met Hem. Zoals de tien geboden een regel van de dankbaarheid zijn, zo dienen ook de normen en waarden tot Leven te komen.

Gewijzigde verhoudingen
In het voorwoord wordt vermeld dat aanpassing van dit document van belang is in verband met de gewijzigde verhoudingen in de politiek, het debat over de homoseksualiteit en informatievoorziening door middel van internet. Ik mis enigszins een concrete uitwerking daarvan. Wat zijn dan die gewijzigde verhoudingen en hoe reageren wij erop? We moeten ons realiseren dat we een tijd tegemoet gaan, waarin we meer en meer geconfronteerd worden met burgerlijke wetgeving die haaks staat op Gods Woord. Denk aan de discussie over artikel 23, homoseksualiteit en dergelijke. Dit alles is een reden ons te bezinnen op onze plaats en rol nu en in de toekomst. Het is heel goed deze notitie af te sluiten met het gebed, dat toch de levensadem is. Het gebed is kenmerkend voor onze afhankelijkheid van de Heere en biedt hoop en verwachting. Laten we bij dit alles heel goed beseffen dat niet ons werk en onze notities en visie zekerheid geven, maar dat Hij alleen het zal maken. Al ons werken en onze inspanningen mogen we verrichten totdat Hij komt. Totdat Zijn huis vol is. Om dat aan kinderen, jongeren te vertellen, maakt het werken in het christelijk onderwijs tot een verantwoordelijk werk, maar wel met eeuwigheidsperspectief.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen