Echte herders, echte schapen

Bij het doorlezen van verschillende kerkbladen in de weken rond Kerst trof mij dat allerlei gemeenten juist rond Kerst heel missionair proberen te zijn. Er zijn niet zoveel puur ‘luie’ gemeenten, is mijn indruk. Wat mij echter ook raakte, was de ongelijktijdigheid en de totaal verschillende contexten, waarbinnen wij in ons kleine Nederland het christen-zijn beleven. Zo las ik in een kerkblad, dat men na rijp beraad besloten had te stoppen met de zeer lange traditie van de kerstnachtdiensten. Er kwamen de laatste jaren steeds minder buitenkerkelijken en de leden van de eigen gemeente vonden het een belasting zowel in de late avond naar de kerk te gaan als opnieuw de volgende morgen vroeg. Dus geen kerstnachtdienst meer. Ik schrok wel van dit bericht. Want ik had altijd nog de indruk dat dit de enige dienst was die overal zeer druk bezocht werd. ‘Wanneer zelfs de kerstnachtdienst niet meer bezocht wordt’, zou je kunnen vragen: is dan niet het eindstation van de christelijke gemeente bereikt, waar alleen nog meer uitgestapt kan worden? Welnu, dat geloof ik nu net niet. Voor die gemeente waar zelfs de kerstnachtdienst niet meer loopt, zal het erop aankomen zelf met vreugde te volharden in de viering van het grootste wonder ooit op aarde geschied. Vreugde, ook al zou je nog maar met drie mensen overgebleven zijn. Dan hebben die drie het bij het rechte eind. Ooit zal dat gelijk weer blijken. Hetzij over een aantal jaren, hetzij op de laatste dag van de wereldgeschiedenis.

Naspelen
Een volstrekt tegenovergesteld bericht las ik in een ander kerkblad: ‘Dit jaar houden we voor het eerst een kerstnachtdienst buiten op het grote dorpsplein. Er zullen ook echte herders en echte schapen aanwezig zijn. We verwachten vooral heel veel gewone mensen, zoals u.’ Is dit misschien een idee voor de mensen in de gemeente, die ik hierboven noemde? Wanneer de mensen niet meer in de kerk komen met de kerstnachtdienst, moet je het gebeuren in het open veld gaan naspelen? Nee, daar geloof ik niets van. Het gaat hier puur om de verschillende streken van ons land, waar totaal geen algemeen recept voor te geven is. Er zijn streken van ons land, waar nog diepe religieuze wortels te vinden zijn, zoals in Gelderland en Overijssel, de vanouds Saksische gebieden. Er zijn andere gebieden, waar die religieuze wortels misschien ook zijn, maar ze zitten zo diep in de grond, dat je ze nooit meer terugvindt.

Aanbidding
Wanneer de kerstnachtdienst met echte herders en echte schapen een succes wordt, zegt dat nog niets over hoeveel mensen komen tot de aanbidding van het Kind. Het zegt iets over de religiositeit van de bevolking daar, die gevoelig is voor romantiek, drama en ook sentiment. Wanneer God dat gebruiken wil, moeten wij niet gaan dwarsliggen. Laat zo’n bijeenkomst maar gebeuren. In andere delen van ons land hoeven ze er echter niet over in de war te zitten dat dit bij hen niet lukt. Slechts op één ding zal het in de toekomst in Nederland aankomen: dat er christenen zijn, die hun geloof beleven als een werkelijk kerstgeschenk, Geschenk van Christus zelf, en die dat geloof in woord en daad uitdragen. Een echt schaap ben je dan. En ook een echte herder.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen