Globaal bekeken

Diakonia gaf breed aandacht aan eenzaamheid. Mevrouw Jeanne de Jong neemt deel aan gezamenlijke maaltijden van wijkgemeente de Bron in Dordrecht. ‘Troostlied’:

Voor de gelegenheid heeft Jeanne een gedicht uitgezocht dat ze wil voordragen tijdens de maaltijd. Het is het gedicht ‘Troostlied’ van Willem Wilmink. Een gedicht waarmee ze eenzaamheid met een knipoog wil relativeren:

Raak niet verloren in herinneringen,
Wees toch een beetje wijzer deze keer.
Gedenk de dieren op de schalen en borden.
Die zitten meer dan jij in de puree.

‘Ja, een gedicht dat ik heb‘geleend’ van het koor waar ik in zing. Ik vond het mooi en heb het meegenomen hier naartoe.’ Ze laat ermee zien dat je eenzaamheid kunt bestrijden met een glimlach. Jeanne zal een trouw gast blijven van het maaltijdproject in Dordrecht. En een keer in de maand vindt ze eigenlijk prima.‘Meer iets om naar uit te kijken en het blijft ook een beetje een nieuwigheidje’.

In Volzin vertelt oud-minister Cees Veerman over zijn verknochtheid aan het gedicht Wandeling in Vlaanderen van Ida Gerhardt. Eerst twee coupletten daaruit:

De peppels langs de smalle dijken
bloeiden, bestoven van het goud,
de lucht scheen eind’loos diep te wijken,
Maar aan de voet was ons het prijken
van kleine planten wel vertrouwd.

O licht over de voorjaarslanden
waarin de leeuw’rik valt en stijgt,
en water dat de oeverranden
bloeiend weerspiegelt en ons bande
in aandacht die zich overneigt,

Veerman: ‘Ik ben een boerenmannetje. Ik verwonder me over een klein zaadje in de grond waaruit een prachtige plant groeit. Dat is het stille wonder hè. Ik verwonder me over de kleuren in het landschap, de veranderingen in de seizoenen. Nu in de winter is het wat stiller, nu rust het land. Maar ook nu is het prachtig om uit te kijken over de omgeploegde voren en te weten dat het land die rust nodig heeft. Ondertussen gebeurt er in de grond van alles; daar doen miljoenen microben hun werk zonder dat wij er bij stil staan en zonder dat wij er invloed op hebben. Een boer heeft daar weet van. Au fond is de boer een priester, de ene keer misschien meer dan de andere. Hij beseft dat er gezaaid moet worden om te kunnen oogsten, hij weet dat er inspanning nodig is voordat er vruchten zijn. Maar die vruchten worden hem uiteindelijk geschonken, die organiseert hij niet zelf. In de moderne landbouw proberen we dat proces wel steeds meer in de hand te krijgen, maar lang niet altijd lukt dat. Ons past bescheidenheid. En eerbied, dat vind ik een mooi woord. Het geeft een gezindheid weer jegens het andere, maar ook de ander. Dat besef zijn we vaak kwijtgeraakt. Wat je op waarde schat, moet je eerbiedig benaderen. Het is niet van jezelf.

Ik ben breed geïnteresseerd in poëzie. Lezen van gedichten werkt louterend of bemoedigend, soms ook vermanend. Dit gedicht van Ida Gerhardt zit in de categorie bemoedigend, omdat het aangeeft dat wij onderdeel van het grotere geheel zijn, de schepping, en dat we daarin onze Schepper kunnen ontmoeten, maar ook elkaar.'

In Ecclesia schreef B.J. Spruyt een impressie over de begrafenis van ‘de laatste Achterberg’, te weten Hendrik, broer van de dichter, die op 94-jarige leeftijd overleed. Hendrik had als hommage aan zijn overleden vrouw het volgende gedicht boven zijn bed hangen:

O goede moeder, sterke boerenvrouw
Stil als een zonnestraal verglijdt uw leven
Gij hoort geen uren slaan, uw naam is trouw
en alles wat gij doet, is geven

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen