Zaak van christelijke hoop

Opeens stond ik in een rij mensen om brood te kopen. Naast mensen afkomstig uit alle sociale geledingen, maar allemaal waren we op een ongebruikelijke manier opeens gelijk aan elkaar. Per persoon mocht je slechts vijf broden kopen, wat me eraan herinnerde dat weinig voldoende zou zijn. Het wees op hetgeen verloren was gegaan met de levens van zoveel mensen. Zonder waarschuwing vooraf realiseerde ik me dat niets zwaarder telt dan leven en veiligheid. Mijn geliefde land stond op instorten. Wie zou zich hebben kunnen voorstellen dat er ooit een tijd zou aanbreken waarop ik samen met mijn buren in nachtploegen zou opereren om onze huizen en gezinnen te verdedigen? Gewapende criminele bendes trokken door het land en veroorzaakten verwoesting en terreur, wat te wijten was aan de plotselinge terugtrekking van de politie. Kerkdiensten werden afgezegd. Banken sloten hun deuren. Salarissen werden niet uitbetaald, brandstof en andere voorzieningen werden schaars. De hele economie wankelde. Het leek alsof de aarde op haar grondvesten schudde en er niets meer vanzelfsprekend was.

Demonstranten
Het begon allemaal met iemand die actief was met de sociale media, die Facebook gebruikte om ruchtbaarheid te geven aan het brute optreden van de politie. Hij bracht in herinnering hoe een jonge man een paar maanden geleden door politieagenten was gedood in Alexandrië. De huidige demonstratie begon op 25 januari: de zogenoemde police appreciation day. Duizenden demonstranten bundelden zich op het Tahrirplein in hartje Caïro. De menigte kwam in eerste instantie bijeen om een primair mensenrecht af te dwingen: brood, vrijheid en menselijke waardigheid. De politie reageerde agressief tegenover de vreedzame demonstraties die zich over het hele land als een olievlek verspreidden. Honderden demonstranten werden gedood, wat weer tot gevolg had dat de protesten almaar toenamen. De menigte boze demonstranten claimde de afzetting van het corrupte regime. Geleidelijk aan werd het plafond van hun eisen hoger: men drong erop aan dat president Mubarak moest opstappen. In de daaropvolgende dagen escaleerde de opstand en kwam er meer dan een miljoen mensen op de been. Uiteindelijk, op 11 februari jongstleden, trad Mubarak af.

Discriminatie
Egypte is het dichtstbevolkte land van het Midden-Oosten met meer dan 80 miljoen inwoners. Onder het regime van Mubarak die langer dan dertig jaar aan de macht was, had het land te lijden van onderdrukking, schending van mensenrechten en corruptie. De kloof tussen arm en rijk nam de afgelopen vijftien jaar drastisch toe, wat ertoe leidde dat de middenklasse verdween en de onrust om zich heen greep. Het bewind van Mubarak kenmerkte zich ook door een veronachtzaming van de christelijke minderheid, die ongeveer 10 tot 12 procent van de bevolking uitmaakt. De discriminatie van christenen hield verder in dat er geen kerken gebouwd of gerenoveerd mochten worden. Christenen werden geweerd als het ging om leidinggevende posities in regeringsorganen. Tegelijkertijd werden aanvallen op kerken en christenen niet grondig onderzocht of eerlijk behandeld. Ik was diep geschokt toen ik hoorde dat de voormalige minister van binnenlandse zaken verdacht werd van samenzwering met terroristen die een zelfmoordaanslag pleegden op een kerk in Alexandrië op 1 januari, waarbij 23 mensen om het leven kwamen en meer dan honderd personen gewond raakten. Veel christenen namen deel aan de revolutie. Ze schaarden zich zij aan zij met moslims om in de bres te springen voor een betere toekomst en een grondwet die meer vrijheid en sociale rechtvaardigheid waarborgt. Onder de martelaren van de revolutie bevonden zich naar ik weet ten minste tien christenen.

Tweesprong
Het zal desastreus uitpakken als de moslimbroederschap of andere extremistische religieuze groeperingen deze revolutie kapen. Zij streven ernaar in Egypte een islamitische theocratie te vestigen. Invoering van de sharia houdt in dat de vervolging van niet-moslims in Egypte zal toenemen, met name als het gaat om de christelijke kerken en de bevolking. De revolutie is tot zover veelbelovend, alhoewel deze zich op een tweesprong bevindt. Ik hoop dat het huidige militaire leiderschap het land zal voorbereiden op een geleidelijke overgang naar een burgerdemocratie. De komende maanden zijn spannend, zeker als er spoedig parlementsverkiezingen zullen plaatshebben. Het ontbreekt het land namelijk aan sociale en politieke instellingen en instituties die nodig zijn voor eerlijke verkiezingen. In een land met een hoog percentage analfabetisme en een gebrek aan wezenlijke democratische ervaring dreigen verkiezingen eerder de verkeerde mensen opnieuw aan de macht te brengen.

Uitdaging
De uitdaging voor Egyptische christenen is dat ze te voorschijn moeten komen vanuit hun geïsoleerde posities waarin ze traditioneel verkeren. Dit om deel te gaan nemen in elke actie die het recht op burgerschap garandeert van alle mensen, ongeacht ideologische of religieuze achtergrond. We moeten onze angsten en passiviteit zien te overwinnen en stoppen met onze bijdrage te bagatelliseren: wij kunnen namelijk het verschil maken. Als christenen willen bijdragen aan een veranderingsproces, dienen kerken hun gemeenten toe te rusten en te bemoedigen om het belang van hun politieke en sociale rol te erkennen in deze tijd van verandering. De invloed van de kerk om een beter land te creëren, zou gebaseerd moeten zijn op liefde en zorg voor alle Egyptenaren. Dit zal het oprechte gevoel van eenheid en verbondenheid onder christenen en moslims onderhouden zoals dat duidelijk getoond werd tijdens de afgelopen weken.

Wakker geschud
Terugblikkend op de gebeurtenissen, moet ik bekennen dat ik niet direct in het geweer kwam tegen corruptie, omdat ik daarvan niet direct de dupe was. Ik was passief, totdat ik zag hoe jonge mensen hun leven opofferden voor de zaak van vrijheid en rechtvaardigheid. Hun moed en bereidheid schudden me wakker en deden me beseffen dat zij hun leven gaven voor iets waarvoor elke christen zijn leven zou moeten geven. Ik schaamde me als het ware voor mijn houding. Ik geloof dat de Geest van de waarheid degene is die hen vrijmaakt en hen ertoe aanmoedigt hun kostbare leven te geven voor de zaak van menselijke waarde en waardigheid. Ik leerde ervan dat zij die niet willen sterven voor hun land, nooit in staat zullen zijn voor hun geloof te sterven.

Jeremia
In Jeremia 32 (een bijbelboek dat mogelijk werd geschreven terwijl de profeet in Egypte was) vond ik een voorbeeld van unieke hoop. Jeremia is gevangen terwijl de Babyloniërs de stad belegeren om deze in te nemen. Ondanks deze sombere situatie pleit hij op Gods beloften en vertrouwt hij op Zijn soevereiniteit. Daarmee aanvaardt hij zijn opdracht en koopt hij het land van zijn neef. Hieruit spreekt een verrassend voorbeeld van hoop voor de Egyptische christen van vandaag. Ik voel me bemoedigd door deze unieke christelijke hoop en ben opnieuw vastbesloten God elke dag van mijn leven in Egypte te dienen. Ik vertrouw erop dat de politieke situatie in ons land zal verbeteren en dat er in economisch opzicht meer welvaart zal komen. Dit betekent niet dat we moeten verwachten totdat Egyptische christenen geen discriminatie meer zullen ondervinden. De kerk van Christus zal immers altijd tegenstand en vervolging moeten verduren. ‘Deze dingen heb Ik tot u gesproken, opdat u in Mij vrede zult hebben. In de wereld zult u verdrukking hebben, maar heb goede moed: Ik heb de wereld overwonnen’ (Joh.16:33).

De vraag is: zijn wij, Egyptische christenen, bereid deel te nemen in de voorbereiding van de toekomst van ons land ondanks de onzekerheid? Dit is een zaak van christelijke hoop waarmee we zullen moeten leren leven en waarvan we een levende getuige mogen zijn te midden van de mensen om ons heen.

Bidden
Iedereen die zou willen zien dat Egypte zijn rol als leider in het Midden-Oosten zal voortzetten, als vredesbemiddelaar en bruggenbouwer tussen Arabieren en Israëli, zou zich achter ons moeten scharen om te bidden voor Gods nabijheid tijdens deze cruciale overgangsperiode in de geschiedenis van ons land. Bid dat de gematigde stemmen gehoord zullen worden en de volgende stappen genomen kunnen worden voor de bouw van een nieuwe samenleving. Bid dat een hervormd bewind de diversiteit van het Egyptische volk zal accepteren, respecteren en koesteren. Ik hoop de geboorte mee te maken van een nieuwe en betere toekomst, gebaseerd op vrijheid en gekroond met voorspoed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen